دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران

قدیم ها میگفن هر کسی که یک همایش و یا سمینار برگزار می کنه به دنبال منافع شخصی هست. ولی من اعتقاد داشتم که برگزاری جشنواره وب ایران و کنفرانس وب و اولین دوره کاربرپذیری و غیره. بیشتر از اون که منافع شخصی باشه دردسر داره٬ و بیشتر از سودی که به برگزار کننده میرسونه به فعالان وب کمک کننه.

در هر صورت قدیم ها که کسی کاری نمیکرد و پیکان اتهام فقط به سمت ما بود. اما امروزه شاهد برگزاری همایش های زیادی هستیم. 

برای تابستون فکر می کنم برنامه های زیادی داریم. یکی از اون برنامه ها روز رسانه های اجتماعی هست. که سال گذشته برای اولین بار در تهران برگزار شد.

توی مرداد ماه هم برنامه ی استاندارد های وب و استارتاپ ویکند تهران هست که داره برگزار میشه و توی شهریور هم امروز متوجه شدم که یه همایشی برگزار میشه با نام تجربه کاربری.

در هر صورت ما که از تمام این حرکت ها استقبال می کنیم و امید وارم که به وب به سطحی برسه در ایران که هر ماه هر هفته شاهد این برنامه ها باشیم.

ولی ای کاش دوستان که این برنامه ها رو برگزار میکنن کمی بیشتر دقت کنن که برنامه رو برنامه نشه. مثلا وقتی که استارتاپ ویکند داره از ۲۳ تا ۲۵ مرداد برگزار میشه طوری برنامه های دیگه رو برنامه ریزی نکنیم که روی این تاریخ باشن. برنامه ریزی دقیا این رودیداد ها به توسعه وب کمک می کنه. 

و انشالا که به سطحی برسیم که بتونیم این برنامه ها رو مدیریت کنیم . چون با اون زمان که اینقدر برنامه باشه که نشه مدیریت کرد زمان برگزاریشون رو خیلی فاصله داریم.

راستی شما هم اگه برنامه ای در زمینه وب میشناسید که در تابستان برگزار میشه حتما به من اطلاع بدید تا هم در پایگاه خبری وب سایت های ایران و هم در باشگاه وب ایران به همه دوستان معرفی کنم.

توی این پنج هفته دوره نکست٬ البته من نه به طور مستقیم بلکه به صورت پراکنده در کنار تیم ها و فعالیت های اون ها بودم. اما در خصوص ۲ تا تیم به صورت مستقیم دیگه ناچار وارد بازی شدم.

اول تیم مشارو یار بود که بعدا به دانش یار تغییر نام داد. با روزمه تماس گرفتم و گفتم که وضعیت تیم اصلا خوب نیست. و چیزی که من توی جلسه هفته سوم دیدم با توجه به برداشتی که دارم خیلی مشکل داره و از روزبه اجازه گرفتم که بتونم توی یک جلسه مشترک با این تیم صحبت کنم. که خدا رو شکر نتیجه خوبی هم داشت. و این تیم توی فاز اول چرخش بزرگی کرد. این تیم یک جلسه هم با محسن داشت که اون هم خیلی مثبت بود و باعث شد که تیم دانش یار بتونه دومین چرخ خودش رو انجام بده. فاز اول تغییر از محوریت مشاور به دانش آموز و ارايه ارزش به دانش آموزان بود و در فاز دوم که محسن کمک کرد. دقیقا مشخص شد که چه ارزشی می تونه به دانشجو در اول مسیر داده بشه.

حالا چرا من تاکید کردم که از روزبه اجازه گرفتم. برای اینکه تیم هایی که وارد نکست میشن برای یک دوره آموزشی وارد این دوره میشن که یه چیزی یادبگیرن. و اینجا اومدن که از مربی های استارتاپ ویکند دانش به دست بیارن. اگه قرار باشه هر کسی از بیرون بیاد و یه چیزی به این تیم ها بگه و تیم های دچار اختلاف دیدگاه بشن٬ اصلا چرا اومدن نکست. اومدن اینجا که از مربی های اینجا دانش و تجربه یادبگیرین.

پس به همه تیم های پیشنهاد می کنم که چه ۲ نفره و چه ۳ نفره٬ زمانی که وارد نکست میشن و مربی تیمشون مشخص میشه٬ دیگه لطفا بدون نظر مستقیم مربی خودشون از هر کسی مشاوره نگیرن. بعدش ما کلی داریم در نکست و استارتاپ ویکند و مدل های جدید آموزش میدیدم که اول ماهیگیری رو یادبگیرین٬ استفاده از مشاوره هایی که با متدهای آموزشی این دوره آشنا نباشن می تونه تاثیر بدی در این دوره ی آموزشی داشته باشه.

روز پنجشنبه هفته گذشته هم با اشک فتحی مربی دوره مامان پز و رضا هاشمی (مربی گروه فیت و میت) و به درخواست اشک فتحی یک جلسه داشتیم با گروه مامان پز که بتونیم به این گروه در خصوص مشکلاتی که در پیش داشتن کمک کنیم.

یکی دیگه از تیم ها هم که نزدیک بود دیگه من داد بزنم سرشون تیم عینک سرا بود که به نظر من خیلی بازار خوبی داره ولی توی ارايه محصول خیلی کند پیش میره و اصلا انگار نه انگار که ۴ هفته گذشته و باید محصول خودش رو حتی دست و پا شکسته ارايه کنن.

در خصوص تیم فیت و میت هم که بازاری که دارن وارد اون میشن بازار بسیار بسیار پول سازی هست و امید وارم که با توجه به اینکه سرعت بالایی دارن٬ بتونن خوب وارد بزار بشن فقط مشکل این هست که زیاد تمرکز ندارن و هزار تا کار رو باهم می خوان که انجام بدن.

امید وارم که برای روز سه شنبه که آخرین هفته نکست هست٬ همه تیم ها موفق باشن٬ البته اینجا دیگه برنده و بازنده نیست و باید صبر کرد و دید که دقیقا بعد از نکست تیم ها به چه سمتی حرکت می کنن. این دوره ولی واقعا برای من به شخصا مفید بود٬ با آدم ها جدید آشنا شدم و از اون مهم تر دقیقا دیدم که چه آدم هایی توان آموزشی بالاتری دارن و امید وارم از این تجربه بتونیم توی دوره های بعدی نکست هم در انتخاب تیم ها و هم کمک به تیم ها استفاده بهتری داشته باشیم.

خلاصه مطلب:

۱. از کسی به غیر مربی ها کمک نگیرید.

۲. ۴۰ نفر یا ۳۰ نفر آدم خاصی نمی تونن دقیقا وضعیت بازار رو نشون بدن به شما باید پرسشنامه و آدم های خیلی بیشتری رو ببینید.

۳. شما تو نسکت نیومدید که مربی ها رو راضی کنید و برنده بشید٬ هدف اینکه که بتونید کسب و کار خوبی بسازید.

۴. جواب ندید٬ فکر کنید.

۵. کار کنید نه اینکه فقط مدل در بیارید. حتی دست و پا شکسته محصول رو روانه بازار کنید.

قبلا در مورد استارتاپ ویکند برای شما نوشتم. همون طور که می دونید چهار دوره از استارتاپ ویکند در تهران برگزار شده و چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه این هفته٬ ما شاهده برگزاری پنجمین استارتاپ ویکند در ایران و اولین استارتاپ ویکند در بیرجند بودیم. 

خبر برگزاری رویداد استارتاپ ویکند بیرجند بییشتر از اونکه تو ایران مورد توجه باشه٬ تو جامعه جهانی و میان ادم ها فعال این حوزه مطرح شده. اینکه توی یک شهر با جمعیت  ۱۰۰ هزار نفر٬ این رویداد برگزار بشه برای خیلی ها جالب بوده و نشون دهنده علاقه زیاد به  کارآفرینی در ایران هست. 

تاثیر استارتاپ ویکند و راه اندازی کسب و کار های کوچک شاید برای خیلی ها در دنیای وب اصلا در حال حاضر قابل درک نباشه٬ اما باید کمی صبر کرد و تاثیر بلند مدت اون رو در وب دید. حرکتی که خیلی سال پیش شروع شده و ادامه داره و سال ها می تونه ادامه داشته باشه و موفقیت های بزرگی رو برای خیلی ها در پیش داشته باشه و به رشد اقتصادی صنعت وب هم کمک کنه

این که استارتاپ ویکند تو بیرجند برگزار شد٬ اینکه خیلی مربی های استارتاپ ویکند مثل اشک فتحی و ناصر قانم‌زاده از وقت و اخر هفته خودشون گذشتن و به این سفر رفتن تا به ۶ تا تیم که تو استارتاپ ویکند بیرجند شرکت کده کمک کنن٬ اون هم بدون هیچ چشم داشت مالی٬ به نظر من جای تقدیر داره. 

من امید وارم که استارتاپ ویکند خیلی زود تو شهر های دیگه مثل شیراز٬ اصفهان٬ مشهد و تبریز و آمل هم برگزار بشه. من در حال حاضر ۲ تا ارزو دارم اول اینکه تعداد افرادی که در استارتاپ ویکند شرکت کننده به عدد ۱۰۰۰ برسه و مرحله بعد به عدد ۱۰۰۰۰ نفر. اون روز من و محسن می تونیم بگیم که به اون موفقیتی که دوست داشتیم رسیدیم.

من و محسن واقعا دوست داریم چیزی که الان برای خیلی ها رویای کارآفرینی هست تبدیل به واقعیت بشه و شرایط طوری فراهم بشه که کسی که می خواد کارآفرین بشه٬ بتونه مسیری مشخص رو در پیش داشته برای موفق شدن و به هدف رسیدن.

استارتاپ نکست٬ تجربه ی خوبی هست نه تنها برای شرکت کننده های این دوره بلکه حتی برای من. من توی مصاحبه تیم ها نبودم ولی الان احساس می کنم که خیلی دوست دارم که هر ۲۵ تا تیم رو که تصمیم داشتن توی دوره نکست شرکت کنن ببینم. شاید برای دوره بعد حتما زمان بزارم که برم و تیم ها رو ببینم. این ۵ تا تیم توی نکست جالب هستن که واقعا دوست دارم بدونم اون ۲۰ تا تیم دیگه چه وضعیتی داشتن. 

من بیشتر از اینکه به مدل تجاری و روش پیدا کردن مشتری و این موارد توجه کنم٬ به رفتار٬ تصمیم ها و برخوردهای تیم ها توجه داشتم توی این ۳ هفته و واقعا می تونم با درصد خیلی بالایی الان بگم که اگر تیمی شکست بخوره٬ دلیل اون شکست توی چی هست. خیلی وقت ها تیم ها شکستشون و عدم موفقیتشون اصلا مربوط به ایده و مدل تجاری نیست. 

یعنی دقیقا اون چیزی که ما بارها و بارها تاکید کردیم که تیم اهمیت داره و نه ایده. این رو دقیقا دارم توی استارتاپ نکست میبینم. تیم هایی که انسجام بیشتری دارن و تیم هایی که خیلی راحت چرخش انجام میدن. از انتقاد ناراحت نمیشن٬ موضع گیری نمی کنن٬ حرف مربی ها رو به خودشون نمیگیرن می تونن به موفقیت برسن و واقعا توی ۳ یا ۴ تا از تیم های شرکت کننده در نکست من می تونم دقیقا بگم که این موفقیت قطعی هست. حالا نه اینکه هر کدوم ۱۰۰ میلیون سرمایه جذب کنن ولی موفقیت اینجا یعنی اینکه می تونن از طریق کسب و کارشون پول در بیارن.

به نظر من تیم ها باید روی نکاتی مثل کارتیمی هم بیشتر کار کنن٬ روی مسئولیت پذیری٬ روی همفکری. این چیزهایی هست که ما به صورت فرهنگی باهاشون مشکل داریم و اگه می خوایم که موفقیت تیمی خوبی داشته باشیم باید روی این ها کارکنیم.

امیدوارم که تیم ها خودشون زمان بیشتری بزارن و روی این خصوصیت های فردی و تیمی٬ در کنار ایده٬ کسب و کار٬ بازار٬ مشتری و ... هم کار کنن چون واقعا فرصت خوبی در اختیارشون هست و واقعا می تونن بالای ۸۰٪ به موفقیت های خوبی برسن. این موفقیت نه تنها برای اونها یک موفقیت خوب هست. بلکه برای تمام افرادی که می خوان کارآفرینی کنن می تونه خوب باشه.

سه شنبه هفته گذشته٬ یعنی حدودا یک هفته قبل از چهارمین استارتاپ ویکند تهران٬ شاهد برگزاری اولین دوره استارتاپ نکست در ایران بودیم. دوره نکست یک دوره تکمیلی بعد از استارتاپ ویکند هست که تیم هایی که از استارتاپ ویکند با موفقیت خارج میشن رو برای ورود به مرکز شتابدهی آماده می کنه.

تمرکز این دوره روی موضوع های مرتبط با مشتری و توسعه مشتری هست. شرکت کننده ها در این دوره خیلی دقیق آموزش می بیین که چطوری دقیقا نیاز مشتری رو شناسایی کن و چطوری مدل تجاری خودشون رو بر این اساس طراحی کنن. 

یکی از تمرین های روز اول در استارتاپ نکست این بود که به هر ۴ نفر ۵۰۰۰ هزار تومان پول نقد داده میشد و اون ها باید میرفتن و از هر طریق که می تونستن با این ۵ هزار تومان پول بیشتری به دست میاوردن. یکی از تیم ها رفته بود نسکافه درست کرده بود و فروخته بود. یکی از تیم ها رفته آب معدنی خریده بود و با قیمت بیشتر فروخته بود و یکی از تیم ها هم رفته بود دست بند بافته بود و درآمد کسب کرده بود. جالبه که در مجموعه از ۱۵ هزار تومان توی ۳۰ دقیقه ۵۵ هزار تومان درآمد داشتن.

این تمرین به شرکت کننده ها کمک می کنه که ترس صحبت کردن با مشتری رو کنار بزارن و بتونن بدون ترس با مشتری صحبت کنن. نکست آموزش های خیلی جالبی داره. و برای خود من خیلی جالب هست که بعد از ۳ تا استارتاپ ویکند الان ۵ تیم در دوره نکست شرکت کردند. این موضوع جدیت این افراد رو برای ادامه مسیر و همینطور جذب سرمایه گزاری روی تیمشون نشون میده و برای همه این تیم ها آرزوی موفقیت می کنم.

استارتاپ چیست و به چه چیزی استارتاپ میگن؟ آیا همه وب سایت ها و ایده ها استارتاپ هستن؟

والا یکی از بیشترین مطالبی که در زمینه استارتاپ ها این چند وقت درموردش صحبت میشه این هست که به چه چیزی میگن استارتاپ. خیلی وقت ها دیدم که خیلی ها به مسخرا گفتن که بابا این که استارتاپ نیست٬ اون که استارتاپ نیست. یا اصلا یه سایت برای دل خودش زده و میگه این استارتاپ جدید منه.

برای همین٬ به این فکر افتاد که این مطلب رو بنویسم٬ تا دقیقا بگم که به نظر من به چه چیزی میگن استارتاپ. که هر کسی با راه اندازی یک سایت٬ نگه من یه استارتاپ زدم . بعد هم شکست بخوره. میگه استارتاپ تو ایران جواب نمیده.

* اولا اینکه استارتاپ به نظر من اصلا دلی نیست. یعنی اینکه یکی تو خونه خودش برای دل خودش یه سایت زده به اون نمیگن استارتاپ.

* دوم اینکه استارتاپ باید مدل تجاری مشخصی داشته باشه. همین طوری دور همی سایت زدن و بعد گفتن استارتاپ راه اندازی کردیم واقعا نشد استارتاپ

* سوم اینکه استارتاپ باید درآمد داشته باشه. نمیشه گفت که استارتاپ زدیم و درآمد نداریم و بعد بگیم که استارتاپ ما موفقیت آموز نبوده پس اصلا تو ایران استارتاپ جواب نمیده

* چهارم هم اینکه استارتاپ باید بتونه توسعه پیدا کنه. یعنی نباید محدود به بازار خاص باشه اگه روز اول ۳۰۰ تا کاربر داشت نباید بعد از ۳ سال هم همون ۳۰۰ تا کاربر رو داشته باشه.

استارتاپ یعنی یه کسب و کاری که خیلی می تونه رشد کنه و با سرعت زیاد داره رشد میکنه و درآمد داره. استارتاپ یعنی یه کسب و کاری که پتانسئل این رو داره که روی اون سرمایه گزاری بشه و البته حتی بعد از سرمایه گزاری هم بازم تا مدت ها می تونه مدل استارتاپی رو داشته باشه.

برای اینکه این موضوع رو درک کنید این طوری باید بگم که مثلا از نظر ما شبکه تبلیغات یک استارتاپ هست. کار شخصی نیست٬ توسعه پیدا کرده و هنوز در حال توسعه است. حالا دیگه خودتون ببینید که سایتی که زدین همون وبلاگ و سایت شخصی اسمش رو بزارین بهتر هست یا واقعا یه استارتاپ راه اندازی کردین.

برای اینکه بیشتر بدونید که استارتاپ یعنی چیه این دوتا مطلب رو ( what is startup  و استارتاپ چیست ) مطالعه کنید.

دو هفته به آخر سال مونده بود که سومین استارتاپ ویکند تهران هم برگزار شد. قبلش فکر می کردم که دیگه این استارتاپ ویکند تموم بشه٬ دیگه نگرانی ندارم و دو هفته آخر سال می تونه با آرامش به پایان برسه. ولی نشد که نشد. دو هفته آخر سال هم پر از کار بود. 

به تعطیلات که رسید دیگه گفتم که خوب٬ برای سال دیگه حتما آرامش و استراحت در پیش هست و از حجم کار کم میشه. به سختی و شاید برای اولین بار در تمام طول زندگی٬ کلا به خودم ۱۵ روز تعطیلی دادم. و کلا کار رو فراموش کردم و دقیقا از روز بعد از ۱۴ فروردین به سرکار اومدم. با این امید که ماه های اول سال ماه های آرومی باشه و بشه خیلی راحت این ماه ها رو سپری کرد.

اما دیدم که نمیشه٬ واقعا نمیشه٬ نه تنها ساده و ساکت و آروم نیست. بلکه روزهای سختی رو در پیش داریم٬ روزهای پر کار و البته با تصمیم هایی بزرگ تر از تصمیم کبری. خوب٬ روز اول به پایان نرسیده و روز دوم شروع نشده٬ هزار تا کار و فکر خراب شد روی سر ما. امید وارم که بتونیم امسال هم همچون سال های گذشته برنامه های خوبی داشته باشیم و کارهایی بزرگی رو که توی سرمون هست انجام بدیم.

هنوز البته زباد برنامه ریزی نکردم. ولی در حال برنامه ریزی هستم که به امید خدا امسال از اول سال به جای اینکه کار سوار ما بشه این ما باشیم که سوار کار بشیم تا کار های روزانه ما رو به هر جایی که میخوان نبرن و این ما باشیم که بتونیم کنترل کار و زندگی رو در دست داشته باشیم.

یکی از عوامل اصلی موفقت این هست که شما سوار بر کار باشید و نه کار سوار بر شما.

فیلترینگ و مسدود کردن وب سایت ها چه فارسی و چه خارجی٬ شاید به غیر از سایت های پورن٬ فیشینگ٬ سایت هایی که ترویج خشونت میدن و برخی از گروه های دیگه قابل پذیرش نباشه. فکر هم نمی کنم به غیر فروشندگان وی پی ان و پروکسی٬  کسی از فیلترینگ سایت ها سودکنه.

در مقابل فیلترینگ٬ برخی با فعالیت های اجتماعی سعی در مقاله با اون می کنن و کمک می کنن که این محدودیت های در گذر زمان برداشته بشه. شاید بشه گفت کسی که سرویس فری‌گیت رو برای چینی ها راه اندازی کرده٬ یکی از این دسته آدم هاست. ولی کسی که همش به فیلترینگ بد میگه و در کنار فروش وی پی ان و پروکسی به منظور کسب درآمد ژست دموکراتیک هم میگره رو نمی دونم چی میشه گفت بهش.

خیلی ها که معمولا شرکت ها و بخش خصوصی هستن٬ درسته که از فیلترینگ سود نمی کنن٬ ولی تا جایی که توان داشته باشن در قالب وظیفه اجتماعی شرکت خودشون٬ نه دیدگاه اجتماعی٬ تاکید می کنم از طریق قانونی نظرات خودشون رو به مقامات مسئول میرسونن.

اما یک شرکت تجاری از بخش خصوصی٬ در قالب رسالت تجاری خودش٬ فعالیت ها و سرویس ها و خدمات خودش رو باید به گونه ای طراحی کنه که افرادی که به فیلترشکن هم دسترسی ندارن بتونن از این سرویس ها استفاده کنن. 

اگه کمی فکر کنیم میبینیم که به نظر احمقانه میاد که تمام شرکت های تجاری و خصوصی بخوان به دلیل فیلتر و محدودیت ها٬ سرویس و خدماتی ندن و همه تعطیل کنن. 

افرادی که از تجارت و بزینس سررشته ندارن٬ درگیر و دار احساسات خودشون حرفی هایی میزنن٬ که اطمینان دارم با کمی فکر کردن٬ اون ها هم می تونن درک کنن که شرکتها٬ اول رسالت تجاری دارن و در کنار اون رسالت اجتماعی. و البته مشتریانی داره که باید به اون ها سرویس بدن. پس باید با توجه به قوانین داخلی و خارجی٬ سرویس های خودش رو در هر شرایطی برای کاربران خودشون فعال نگه دارن.

هیچ کس از فیلترینگ سود نمیبره مگر دوستانی که دارن از فروش راه های دورزدن فیلترینگ کسب درآمد می کنن. خیلی مردید و خیلی فکر می کنید که دوست دارید به آزادی کمک کنید٬ تشریف ببرید مقل چینی ها که فری‌گیت رو زدن شما هم یه مدل ایرانی اون رو راه اندازی کنید. 

پیشاپیش امیدوارم که سال نو خوبی داشته باشید٬ و احتمالا تا شب عید با نوشته های سریالی من در خصوص رویداد های مرتبط با وب و اینترنت در سال گذشته٬ می تونید سرخودتون رو گرم کنید.

امسال چه سالی بود! چقدر بالا و پایین٬ چقدر شادی و ناراحتی٬ چقدر کار. حالا خوب یا بد٬ موفق یا ناموفق٬ امسال هم داره با سرعت برق و باد به روزهای پایانی خودش نزدیک میشه. چشم به هم بزنی فکر کنم این ۱۴ روز هم تموم میشه و ما می مونیم و یک سال تجربه٬ با هزار تا فکر و امید و آرزو برای سال دیگه. 

اول سال یک مطلب نوشتم و گفتم که بهتر هست که تمام اهداف خودمون رو تا پایان سال بنویسیم و آخر سال نگاه کنیم که به کدوم یکی از اونها رسیدم و به کدوم یکی از اون ها نرسیدیم. من خودم که رفتم و لیست اهداف سال ۹۱ رو نگاه کردم٬ کمی شرمنده شدم. خیلی ها رو البته بهشون رسیده بودم ولی خوب خیلی ها رو هم نرسیده بودم.

ولی در کل امسال سال خوبی بود برای من٬ از نظر کاری پربار بود٬ دوستای جدیدی پیداکردم٬ همکاری های خوبی رو شروع کردم. الان هم دارم روی لیست کارها و برنامه ها و اهداف سال دیگه کار می کنم. سال دیگه باید دقیق تر و بیشتر روشون کار کنم که وقتی که در پایان سال آینده٬ به لیست خودم نگاه می کنم دیگه شرمنده نباشم.

امسال از نظر کاری خیلی سال فشرده و سختی بود٬ سالی پر بار البته٬ پر از خبر٬ پر از کار و تلاش٬ البته پر از فیلتر هم بود. ولی در کل من به امسال نمره ۱۷ رو میدم. به نظرم ۱۷ خوبه٬ چون موفقیت های بزرگی توش داشتم و باید تلاش کنم که سال دیگه بتونم نمره ۲۰ بگیرم.

به نظر من ماها باید توی کار جدی تر باشیم در سال جدید٬ چون احتمال داره سختی ها بیشتر باشه و ما باید سرسختانه باهاشون رو در رو بشیم. همینطور که یک سال بزرگ میشیم٬ باید توی رفتار و اخلاق خودمون هم سعی کنیم که بزرگ بشیم.

خیلی وقت ها ماها خودمون احساس نمی کنیم٬ ولی بیشترین لطمه ها رو از اخلاق و رفتار کودکانه ی خودمون می خوریم و بعد فکر می کنیم که این دیگران هستن که ما را دچار مشکل می کنن ولی دیگران رو متهم کردن فقط باعث میشه که ما بهتر نشیم. به نظر من حتی اگه مشکل از دیگران هم باشه ما باید با اصلاح خودمون سعی کنیم که تا جایی که میشه خودمون رو اصلاح کنیم.

اگه زمان اجازه بده دوست دارم توی این روزهای پایانی سال مطالبی رو در زمینه جمع بندی سال بنویسم. پس شاید توی این چند روز اخر سال وبلاگ نویسی فعال تری هم بشم

شاید این عنوان خنده دار باشه ولی واقعیتی هست که ما امروزه باید از خودمان سوال کنیم. در بازار وب ایران٬ کجا هستیم؟ و اصلا فضایی که در آن مشغول به کار هستیم به چه سمتی حر کت می کند.

بسیاری از ما در محیط کسب و کاری که در آن فعالیت می کنیم زیاد دور اندیش نیستیم و به دلیل عدم توجه به مسیری که بازار به سمت آن میرود٬ تحلیل و برنامه هایی برای کوتاه مدت داریم و زیاد به برنامه های بلند مدت فکر نمی کنیم. و یا حتی به دلیل عدم دسترسی به اطلاعات مناسب از مسیر و سمت و سوی حرکت بازار٬ تحلیل هایی که برای آینده در قابل طرح و برنامه درنظر داریم با مشکل مواجه می شوند.

بنا به هر دلیلی که ما بتوانیم نگاهی بلند مدت به محیط کسب و کار خود نداشته باشیم٬ و یا نبود تحلیل های درست از فضای پیش رو٬ بجای اینکه ما در ساخت فضای کسب و کار نقش داشته باشیم بیشتر به دنبال این مسیر در حرکت  هستیم. این دنباله رو بودن در بازار امکان دارد که هزینه هایی که شرکت های پیش رو برای هموار کردن مسیر پرداخت می کنند را به شرکت تحمیل نکند٬ اما همیشه این شانس را که ما به عنوان لید و رهبر بازار٬ پیشگام باشیم از شرکت ما خواهد گرفت. البته٬ توان٬ میزان و حجم سرگذاری یک شرکت در کسب و کار می تواند دقیقا مشخص کند که این شرکت می تواند در بازار پیشرو باشد یا خیر.

فضای کسب و کار های اینترنتی در ایران به شدت به سمت پذیرش سرمایه٬ صنعتی شدن و حرفه ای شدن پیش میرود. حرفه ای شدن به دلیل اینکه برای همه مفید است. مسیری نیست که بشود با آن مقابله کرد و یا برخلاف جهت آن شنا کرد. در چنین زمانی است که کسب و کارهای کوچک باید به صورت جدی استارتژی خود را بازنگری کنند زیرا بازار و مسیر کسب و کار در حال تغییر کرد. پس بهتر است اگر در تغییر این مسیر نقش نداریم٬ تلاش کنیم تا در مسیر آن باشیم.

حال٬ این مسیر به کدام سمت میرود پرسش دیگری است که باید به دقت بازار را بررسی کنیم٬ در زمینه به دست آوردن اطلاعات کوشا باشیم٬ ارتباط های خود را قوی کرده و دید خود را از آنچه تا دیروز محدود به محیط اطراف ما بوده است٬ باز کرده و دیدی باز به فضای کسب و کار نگاه کنیم.