دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران

توی دفتر بودیم. پویا به محسن گفت احساس می کنم الان دیگه کاری ندارم و همه کار هام رو کردم. این دقیقا لحظه بود که دیگه داشتیم از دفتر می اومدیم بیرون. همه خبر ها رو توی سایت جشنواره و وبنا منتشر کرده بودیم. آره واقعا یه نفس راحت کشیدیم. انگار که یه بار سنگین روی دوش ما بود و برداشته شده بود.

این چند روزه اصلا رو به راه نیستم. بعد از شرکت رفتم قدم زدم. فکر کنم یک ساعت شد. قدم زدم و آهنگ گوش کردم. خونه که رسیدم. می دونستم که با یه حجم زیاد ایمیل مواجه هستم که وای چرا! وای ما نیستیم! توضیح بدید! جواب بدید! داوری اشتباه بوده! الکسا من بالاتر بوده! پیج رنک اون پایین بوده! من ولید کردم سایتم رو! من زودتر ثبت نام کردم! من چهار سال که سایت دارم! خلاصه همه جوی حرفی بود که توی ایمیل بود.

یکی میگه همه داوری ها اشتباهه چون من نیستم. یکی میگه اصلا معتبر نیست. یکی میگه فلان یکی میگه ...

ببینید واقعا این داستان خیلی اهمیت داره. ما یه احساس بدی داریم. به خاطر جامعه ای که در اون زندگی می کنیم. همه این مدل جشنواره ها رو دیدیم و فکر می کنیم الان این ها که جشنواره برگزار کردن اینقدر خودشون رو بستن که دیگه واقعا آینده برنده و بازنده مهم نیست و اصلا منافع شرکت کننده ها دیده نشده. ولی واقعا خدایی یه کم بزرگ تر نگاه کنید. یکم واقعا صادقانه نگاه کنید. شاید شما از گذشته جشنواره وب ایران چیزی نمی دونید!!! شاید واقعا فکر می کنید که ... نمی دونم واقعا چه فکری می کنید. ولی جشنواره وب ایران این دوره برای شخص من بعد از سال واقعا شیرینی خاصی داره.

پارسال خیلی دلم شکست از حرف و حدیث هایی که پشت جشنواره زده شده بود. ولی با این حال سرم رو بالا گرفتم و با افتخار گفتم خصوصی هستیم و مستقل هستیم. اشکالات رو قبول داریم و رفع می کنیم. امسال نه تنها ناراحت نیستم و نمیشم. بلکه بازم سرم رو بالا میگیرم و با افتخار میگم که تمام مشکلاتی که سال پیش مطرح شده بود رو رفع کردیم و با افتخار میگم که امسال هم مشکلاتی هست و اطمینان میدم که این مشکلات رو برای سال دیگه رفع می کنیم مثل سال پیش.

ولی واقعا شیرینی و لذت و افتخار اون هایی که برنده شدن رو خراب نکنید. جشنواره وب ایران تمام وب فارسی که نیست. خیلی ها نبودن توی جشنواره و خیلی ها هم برنده نشدن. جشنواره وب ایران فقط یک مقیاس از وب فارسی هست. خیلی ها هستن که اینقدر از وب درآمد دارن و اصلا جشنواره براشون ارزش نداره برنده بشن و یا بازنده. اون ها برنده های وب فارسی هستن. کسانی که توی وب برای خودشون حرفی برای گفتن دارن.

صادقانه یک نکته مهم رو بگم. بزارید جشنواره وب رو کنار. برنده بودن و بازنده بودن در جشنواره وب ایران مهم نیست. برنده بودن توی دنیای واقعی اهمیت داره. یه نگاه به لیست برنده های سال پیش جشنواره بکنید. شاید بیش از ۱۰ تا از سایت هایی که در جشنواره سال گذشته به دلیلی مشکلات مدیریتی و عدم وجود شرایط مالی مناسب دیگه بالا نیستن. تعطیل شدن.

یه کم به خودمون نگاه کنیم. نگین این برنده شد. چرا ما برنده نشدیم. خیلی ها برنده نشدن توی جشنواره وب ایران ولی سایت ها موفقی هستن. شما برنده شدن براتون مهم هست یا موفق شدن؟ برنده شدن توی جشنواره وب ایران به انتخاب ۷۷ نفر بود. به این ۷۷ نفر اصلا نگاه نکنید. این ها ادم های متخصص هستن. مهم این هست که شما ۷ میلیون کاربر ایرانی رو به سمت سایت خودتون بکشید و موفقیت نهایی شما اونجاست.

توی ایمیل واقعا نمیشه جواب تک تک رو داد ولی احساس می کنم اول از همه باید دید خودمون رو به جشنواره وب ایران اصلاح کنیم. همیشه برنده هست و همیشه بازنده هم هست. توی گروهی که ۱۲۳ تا سایت اومده نمیشه ۱۲۳ تا کاندیدد معرفی بشه و ۱۲۳ تا هم برنده. جشنواره واقعا یک پیام هست. پیام اینکه استاندارد بودن توجه به کاربردپذیری- طراحی دیداری و خیلی چیزای دیگه توی موفقیت شما می تونه مفید باشه ولی واقعا ملاک نباید جشنواره وب ایران باشه.

درسته که برنده شدن توی جشنواره توی چهار سال گذشته سال به سال اهمیت پیدا کرده و درست یا نادرست به ملاکی برای خوب بودن تبدیل شده ولی واقعا همه چیز نیست. دیگه این رو من برای دلداری شما که نمیگم. این رو دارم از درون جشنواره وب ایران میگم. که شما میتونید موفق باشید بدونه کاندید و یا برنده شدن در جشنواره وب ایران.

نکات خیلی زیاد هست و من واقعا خسته هستم. این مطلب رو نوشتم و قول میدم که تا روز برگزاری مراسم و حتی بعد از اون خیلی بیشتر از جشنواره وب ایران بنویسم که با واقعیت آشنا بشین. واقعا برنده بودن و توی لیست بودن اهمیت نداره. مهم برنده بودن توی دید کاربران شماست. اگه توی داوری جشنواره وب ایران توی لیست کاندید ها نیستین. با دعوت کاربران سایت خودتون برای شرکت در راگیری مردمی این پیام رو به ما بدین که کاربر ها شما رو دوست دارن حتی اگه داور های جشنواره شما رو دوست نداشته باشن.

اگه نقد دارین که واقعا نقد رو بنویسید. تمام اطلاعات و سیستم جشنواره هم بازه برای اینکه ببینید و کمک کنید که تمام مشکلات جشنواره وب ایران رفع بشه.

دیگه برای امشب کافیه. راه خیلی بزرگی برای موفقت در وب رو به رو داریم. بازم تاکید می کنم که جشنواره وب ایران هرچقدر مهم باشه نباید برای شما تبدیل به بت بشه. باید فقط یه چراغ باشه برای به سمت راه درست رفتن.

واژه اینترنت ملی و شبکه ملی اطلاعات به قدری در ایران با موضوع های سیاسی و اجتماعی پیوند خورده اند که اصلا نمیشود به راحتی به دید فنی درباره آن ها صحبت کرد.

در ابتدا بد نیست که موضع خود را در خصوص فیلترینگ و سانسور مشخص کنم تا مخاطبین عام و خاص این مطلب را بدور از دیدگاه های اجتماعی و سیاسی بخوانند. نگارنده این مقاله نه موافق سانسور است و نه موافق فیلترینگ گروهی سایت ها. شاید از دید اجتماعی و سیاسی نگاهی متفاوت به این موضوع داشته باشم و نگرانی هایی را در خصوص اعمال سانسور در خصوص اجرای این طرح داشته باشم. اما باید بدانیم که در خصوص طرح های به بزرگی شبکه ملی اطلاعات موافقت و مخالفت نمی تواند سیاه و سفید باشد. بلکه در خصوص نگاه های مختلف به این شبکه می شود با بخشی از آن موافق و با بخشی دیگر مخالب بود و یا در خصوص بخش هایی از آن نگرانی داشت.

نکته مهم این است که ما نمی دانیم اول شبکه ملی اطلاعات بود و بعد به اینترنت ملی تغییر نام داد و یا از ابتدا این طرف با عنوان اینترنت ملی مطرح شد و بعد بخشی هایی از آن به عنوان شبکه ملی اطاعات توسعه یافت.

اینترنت که ملی شدنی نیست. و چون این موضوع از ابتدا رد شده است نمی شود در خصوص آن تحلیلی ارایه کرد. پس در این مطلب به تحلیل شبکه ملی اطلاعات می پردازم. همه ما در خانه و محل کار با شبکه های کامپیوتری در ارتباط هستیم. بد نیست که بدانیم که اینترنت در واقع به مجموع تمام این شبکه ها گفته می شود که به وسیله خطوط ارتباطی با یکدیگر ارتباط دارند. اگر دسترسی شما به دیگر کامپیوتر های داخل شبکه جهانی (اینترنت) قطع شده باشد شما در شبکه محلی خود به کامیوتر هایی که داخل شبکه داخلی شما قرار دارند دسترسی خواهید داشت. در این میان سرعت دسترسی شما به اطلاعات شبکه داخلی هم بستگی به سرعت دسترسی شما به دیگر کامپیوتر ها ندارد. شما می توانید فایل های مورد نظر خود را داخل شبکه داخلی خود ذخیره کنید تا در زمانی که دسترسی شما به خارج از شبکه شما قطع شد باز هم بتوانید به بخشی از اطلاعات مورد نیاز خود دسترسی داشته باشید.

حال شما فکر کنید که گستردگی این شبکه از خانه و محل کار بیشتر شده و به کل کشور رسیده است. اینجاست که شما دیگر شبکه محلی دارید که می توانید به آن شبکه ملی اطلاعات بگویید. درصورتی که دسترسی داخل به خارج این شبکه قطع شود کاربران می توانند با سرعتی بالاتر به تمام اطلاعات داخل این شبکه محلی دسترسی داشته باشند. 

شبکه های محلی در تمام دنیا وجود دارند. در تمام کشور ها با توسعه مراکز داده (data center) این امکان فراهم شده که سایت های داخلی و بومی ک بیتشترین ترافیک و استفاده از آن ها در داخل کشور است با هاست شدن در این شبکه محلی با سرعت بالاتری به کاربران منطقه سرویس بدهند. 

شبکه ملی اطلاعات با این توضیحات نه تنها یک سیستم من درآوردی و تولید داخلی نیست. بلکه در صورتی که به درستی اجرا و مدیریت شود می توانند در توسعه وب نقش مهمی داشته باشد. شاید بشود گفت که شبکه ملی اطلاعات راه رفتن روی لبه تیغ شمشیر است. همه چیز که گفتیم از خوبی های شبکه ملی اطلاعات بود. و تا اینجا به این نکته اشاره کردیم که مدیریت در شبکه ملی اطلاعات یکی از مهم ترین نکات است. 

در ابتدا به این نکته اشاره کردم که شبکه ملی اطلاعات همانند یه شبکه داخلی در خانه یا محل کار است که کامپیوتر و پرینتر و دیگر ابزار داخل شبکه را به یکدیگر متصل می کند و معمولا این شبکه به وسیله یک مدم به خارج از شبکه ارتباط برقرار کرده است که ما به این ارتباط دسترسی به اینترنت می گوییم. در شبکه ملی اطلاعات هم دقیقه همین است. تمام کامپیوتر های داخل کشور به وسیله ارتباط هایی که دیگر شبکه ها در دیگر کشور ها متصل شده اند. که به این ارتباط فراگیر بین تمام شبکه ها اینترنت می گویند.

حالا فکر کنید که پدر خانواده و یا مدیر شرکت تصمیم بگیرد که دیگر کاربران دسترسی به اینترنت نداشته باشند. اگر این ارتباط از یک نقطه برقرار شده باشد فقط با قطع کردن این نقطه می شود ارتباط کل شبکه داخلی را با دیگر دنیا قطع کرد. با توجه به مدیریت دسترسی به اینترنت در ایران در خصوص شبکه ملی اطلاعات این نگرانی وجود دارد که دسترسی به خارج خواسته یا ناخواسته در مدت زمانی خاص و یا بطور کلی قطع گردد. 

نگرانی فعالان حقوق بشر به این موضوع متاسفانه به دلیل عدم آگاهی به کلیت شبکه ملی اطلاعات است و نه به بخش مربوط به دسترسی داخل به خارج آن. اتفاقی که همه روزه در داخل ایران و با فیلترینگ بسیاری از سایت ها در واقع وجود دارد. دسترسی داخل ایران به خارج از ایران به واسطه وجود یک کانال ارتباطی با دنیای بیرون مدت زیادی است که به طور دقیق در حال کنترل و اعمال محدودیت است. پس نباید این اعمال محدودیت را به واسطه شبکه ملی اطلاعات دید. شاید شبکه ملی اطلاعات پس از اجرای موفقیت آمیز و تامین تمام نیاز های داخلی بتواند به عنوان یک ابزار برای فیلترکردن گسترده سایت های خارجی مورد استفاده قرار بگیرد. اما باید به این موضوع دقت کرد که اگر دولت را به واسطه فیلتر کردن برخی از سایت های سرویس دهنده و ابزار وب مورد نکوهش قرار میدهیم. خود نباید یک ابزار را به واسطه اینکه می تواند از آن برای فیلترینگ هم استفاده شده از پایه و اساس محکوم کنیم. زیرا این شبکه می تواند در توسعه سرویس های بیشماری در داخل کشور که به نیاز های روزمره مردم مربوط است بسیار تاثیر مثبتی داشته باشد.

حدود چند ماه پیش بود که در باشگاه وب ایران به این موضوع پرداختیم که متاسفانه بسیاری به تمسخر گفتند که این موضوع اصلا امکان پذیر نیست ولی امروز همان افراد در بسیاری از مطالب و توییت های خود به این نکته اشاره کرده اند که واقعا اینترنت دارد ملی می شود. نکته ای که اینجا بسیار اهمیت دارد عدم حضور فعالان وب و ایجاد بحث جدی و گفتمان در خصوص شبکه ملی اطلاعات و در خواست از نهاد های مسول برای ارایه اطلاعات مربوط به شبکه ملی اطلاعات و نحوه مدیریت و دسترسی به آن است.

شاید بشود بخشی از کمبود اطلاعاع رسانی را به گردن دولت و وزارت خانه های مربوطه انداخت اما نباید فراموش کرد که فعالان حوزه فناوری اطلاعات هم در این خصوص اصلا گامی برنداشته اند. برای مثال یکی از مهم ترین نکات برای ایجاد شبکه ملی اطلاعات تشویق تولید کنندگان محتوا به انتقال سرور ها به داخل کشور است. که البته این موضوع می بایست به دنبال توسعه مراکز داده در داخل کشور باشد. امری که نیازمند سرمایه گزاری بخش خصوص و حمایت دولت بوده که متاسفانه عملا تا امروز به غیر از دو مرکز داده تا حدودی استاندارد در داخل کشور عملا مرکز دیگری وجود ندارد که تولید کنند محتوا بتوانند در یک بازار رقابتی به این موضوع فکر کنند که شبکه ملی اطلاعات تا چه میزان می توانند در توسعه کسب و کار آن ها تاثیر مثبت داشته باشد.

شاید بشود عدم اطلاع رسانی درست و عدم برگزاری کنفرانس ها و نشست های تخصصی را از سوی مراکز دولتی که مجری این طرح هستند از دلایل عدم موفقیت این طرح تا امروز نامید. البته این عدم موفقیت و شناخت اگر در طول چند ماه آینده که قرار است شبکه ملی اطلاعات به طور کامل پیاده سازی شود به نظر من بخش های بزرگی از این طرح را با مشکل مواجه خواهد کرد.

بحث شبکه ملی اطلاعات به صورت کلی در اینجا مطرح شده است اما راهکارها و موانع پیش رو بیش از نکات ذکر شده در این یادداشت است. اما نکته مهم این است که شبکه ملی اطلاعات در صورتی که درست اجرا شود می تواند در توسه وب فارسی بسیار مفید باشد و اگر درست اجرا نشود می توانند نگرانی های بیشتری حتی فراتر از آنجه امروز به ان اشاره می شود را در پی داشته باشد.

آقا ما دو هفته هست داریم از یه مصاحبه فرار می کنیم، نه اینکه بخوام کلاس بزارم ها، و نه اینکه حالا روزی 4 تا مصاحبه با این و اون داشته باشم، ولی خوب از این مصاحبه بنا به دلایلی فراری بودم. نشد که نشد، دو طرف از هر طرف رفتیم خوردیم به هم، تا این حد که یکی از دوستای قدیمی من نامزد هم خونه دوست خاله ی عمه ی .. خلاصه... بی خیال شدیم و تن به این مصاحبه دادیم.

قرار بود مصاحبه در مورد فیسبوک، این ابزار سازمان های جاسوسی استکبار جهانی باشه!!! حلا دیدین من چرا فراری بودم از موضوع دیگه... 

خلاصه سلام و صلوات مصاحبه شروع شد. اسمت چیه، چند سالته، کجا درس خوندی، چی خودندی، کارت چیه... از کی با فیس بوک آشنا شدی، کی تو رو با فیس بوک آشنا کرد، از اول تو فیسبوک فعال بودی، قرار های فیسبوکی میری، چه صفحه هایی رو لایک میزنی، چه کسایی رو توی فیسبوک به عنوان دوست قبول می کنی، دوستات تو فیسبوک با دوستات تو دنیای واقعی یکی هستن و ...

به خدا بازجویی نداشتم ها، سوال ها مدلش بازجویی بود :دی تازه از من تشکر شد که خیلی خوش رو به سوال ها جواب بدم. 

خلاصه سرتون رو درد نیارم، آخرش به من خندیدن، گفتن عجیبی، گفتن یه نمونه منحصربه فردی، لنگه نداری و این چیزا. البته نه اینکه لنگه نداری از مدل خوبش ها، لنگه نداری به معنای... .

از شوخی گذشته، این گفت و گو برای من خیلی جالب بود. مخصوصا اینکه خیلی به من کمک کرد که واقعا به یک سری سوال هایی جواب بدم که به اون ها و نحوه استفاده از شبکه اجتماعی فیسبوک تاحالا فکر نکرده بودم، ولی روزانه این کارها رو دارم انجام میدم. خودم می دونستم که زندگی فیسبوکی من یه زندگی مخفی مجازی نیست، بلکه دقیقا واقعیت زندگی واقعی من هست ولی خیلی چیزا واقعا برای خود من جالب و جدید بود. مخصوصا وقتی که از وسط حرف ها این نتیجه ها در اومد.

زندگی فیس بوکی من از یه دوره زمانی خیلی باز و بدون توجه به حریم خصوصی با حدود 4000 تا دوست توی سال 1388 به 120 تا دوست توی سال 1389 رسید که بسته ترین دوران فیسبوکی من بود که فقط آدم هایی رو توی فیسبوک داشتم که 100درصد توی دنیای واقعی اون ها رو میشناختم. دوره الان هم که کمی باز تر شده و به حدود 288 تا دوست دارم که 66 تا توی دسته دوست های صمیمی هستن و بقیه هم اطلاعات عمومی پروفایل من رو میبینن. این مدل دسته بندی واقعا برای خود من جالب بود. دلیل این تغییراتم توی مصاحبه اومده و خیلی دوست دارم که جدای تحقیق که داره روش انجام میشه و من یکی از 10 تا نمونه جانوری (انسانی) بودم که توی این تحقیق نقش دارن، می شد فایل و متن این مصاحبه رو جایی منتشر کرد.

برای خود من هم جالب بود که دو تا از صمیمی ترین دوست ها و آدم های تاثیرگذار توی زندگیم از فیسبوک وارد زندگی من شدن. چیزی که واقعیت بود ولی دسته بندی شده نبود برای همین به چشم نمی اومد و امروز توی پرسش و پاسخ های این مصاحبه برای خودم روشن شد که چقدر واقعا فیسبوک می تونه توی زندگی شخصی ما تاثیر داشته باشه.

اگه شما هم دوست دارید که توی این تحقیق کمک کنید می تونید به این پرسشنامه پاسخ بدید

واقعا توی این فیس بوک جدید همه چیز هست. فقط با اسکرول رو بدی پایین و بعد ... دق دق دق ... لود شد... سال 2011، سال 2010، سال 2009، سال 2008 وای خدای من ... 

وقتی امروز برای اولین بار تایم لاین فیس بوک رو فعال کردم، اولین چیزی که به ذهن من رسید که بود که فکر کنید من بمیرم، بعد توی مراسم بزرگداشت و یادبودی که برای من گرفته میشه. یه اسکرین بزرگ باشه و از آخرین چیزی که توی فیس بوک نوشتم، همین طوری روز به روز، هفته به هفته، ماه به ماه و سال به سال اسکرول بدن پایین و تمام زندگی من اونجا توی چند تا اسکرول برای همه نمایش داده بشه. واااای خدای من واقعا چه رویایی ...

یعنی هر کسی که اونجا باشه دوست و دشمن، خیلی ساده می تونه متوجه بشه که من کی شاد بودم، کی ناراحت، کی چی کار کردم. این واقعا عالی هست. بعد چند تا عکس از مراسم هم اون بالا تگ میشه و گذاشته میشه و مثل تولد که اول تایم لاین نوشته شده یه مرگ هم احتمالا اون بالا میاد و دیگه DeCase میشه آدم. مثلا می تونه روی کاور بخوره 1983 - 2016 وای خیلی باحاله ها، نه این طوری نیست؟

من شخصا خیلی خوشحالم. همیشه گفتم که من نه تنها چیز پوشیده ای توی زندگیم ندارم، بلکه اعتقاد دارم که اگه واقعا همه ما توی یه خونه ی شیشه ای باشیم به دلیل اینکه همه ما رو می بینن کمتر دچار کارهایی میشیم که دوستامون دوسشون ندارن و روابط و زندگی ها به واسطه این شفافیت خیلی سالم تر و بهتر میشه. نه موضوع نه تنها توی زندگی شخصی ما تغییر ایجاد می کنه بلکه توی جامعه هم می تونه همین تغییر های مثبت داشته باشه.

ولی من واقعا از این سیستم جدید فیس بوک خوشم اومد. مخصوصا از اون کاور گنده که اون بالا هست. همیشه مشکل داشتم با این که تا تقی به توقی می خوره، عکس پروفایل رو تغییر بدم. چون اصلا دوست نداشتم عکس پروفایل من توی هر شبکه اجتماعی یه چیز باشه. بعد از اون طرف هم دوست داشتم که توی فیس بوک بتونم با توجه به احساساتم، عکس که توی اون دوره زمانی برای من مهم هست رو بزارم توی فیس بوک. که واقعا فیس بوک با امکان قرار دادن cover photo به اون بزرگی اون بالا این امکان به شکل خیلی باور نکردنی در اختیار من قرار داده.

فیسبوک دوست دارم. راستی اگه تاحالا تایم لاین برای شما فعال نشده وارد لینک facebook.com/timeline بشین و اون پایین یه دگمه داره اون رو بزنین تا این پروفایل و زندگی جدید فیس بوکی برای شما هم فعال بشه.

من که امروز کلی گذر کردم به خاطرات خوب و بد و زشت و زیبای گذشته، توی چهار سال گذشته که یکی از مهم ترین سال های زندگی من بود. سال هایی که بزرگترین تغییرات کاری رو داشتم، بزرگترین عشق های زندگیم چه خوبش و چه بدش توی این چهارسال بود. خلاصه این مهم ترین چهار سال زندگیم رو خیلی خوشحالم که توی فیس بوک، روز به روزش رو دارم. 

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد
آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد
آزمودم دل خود را به هزاران شیوه
هیچ چیزش بجز از وصل تو خشنود نکرد
آنچه از عشق کشید این دل من که نکشید
و آنچه در آتش کرد این دل من عود نکرد
گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی
گفت دلبر که بلی کرد ولی زود نکرد
آه دیدی که چه کردست مرا آن تقصیر
آنچه پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد
آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد
آزمودم دل خود را به هزاران شیوه
هیچ چیزش بجز از وصل تو خشنود نکرد

گر چه آن لعل لبت عیسی رنجورانست
دل رنجور مرا چاره بهبود نکرد
جانم از غمزه تیرافکن تو خسته نشد
زانکه جز زلف خوشت را زره و خود نکرد
آه دیدی که چه کردست مرا آن تقصیر
آنچه پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

اگه با گروه اوهام آشنا نیستید می تونید از طریق آدرس http://www.o-hum.com برین تو سایتشون و با هاشون آشنا بشین

اگه هم دوست دارین آهنگ های اوهام رو داشته باشین به آدرس http://e-hum.blogspot.com برین و انلاین سی دی شونو سفارش بدین. این بخش برای ایران هست و لطفا جواد بازی در نیارین یه پول ندید و آهنگ ها رو بگیرین و به ده نفر بدین.

توی فیس بوک https://www.facebook.com/pages/O-HUM/18730147300 هم میشه برین و پیجشون رو لایک بزنین 

دو روز پیش کلی توییت کردم در مورد مدیریت استرس که خیلی مورد استقبال دوستان واقع شد. امشب هم توییت هایی کردم در خصوص مدیریت زمان. درس های شبانه ی تویتری به جایی رسید که تعداد توییت ها هم زیاد شد و هم اهمیت موضوع برای خودم زیاد بود برای همین گفتم که گفتم بیام توی وبلاگ ادامه داستان رو بنویسم. می دونید که ما توی خاورزمین اصولا جلسه زیاد داریم. پس مدیریت این جلسات از نظر زمانی خیلی اهمیت داره. پس دونه دونه میریم جلو:

 # وقتی که یه قرار ملاقات یا جلسه کاری رو تنظیم می کنید اول از همه توی تقویم بنویسید. من پیشنهاد می کنم از تقویم گوگل استفاده کنید. برای طرف مقابل هم دعوتنامه ارسال کنید. ادرس و توضیحات رو هم توی تقویم گوگل بنویسید. برای کسایی که کارشون اینترنت هست خیلی هم با کلاسه.

 @ وقتی که پشت میز هستیم و یکی وارد اتاق میشه و شما می خواین متوجه بشه که کار دارین و یا وسط جلسه هستین و برای اون زمان ندارین، بهتره بدون اینکه بدنتون رو تکون بدین، فقط سرتون رو به طرفش بچرخونید و به اون نگاه کنید. کم حرف بزنید و سعی کنید با یه خودکار توی دستتون نشون بدین که برای صحبت کردن زمان مناسبی نیست.

! برای جلساتی که خیلی مهم نیستن و اصلا دوست ندارین که زیاد طول بکشن، سعی کنید که جلسه به صورت ایستاده و توی راه رو و یه جایی تشکیل بشه که بخاطر موقعیت مکانی امکان کشدار شدنش نباشه.

$ وقتی که به صورت فوری نیاز دارید که با یه مدیر ارشد جلسه داشته باشید این کار بدون ارسال یادداشت و توضیحات انجام ندید. اطلاعات مربوط به یه جلسه فوری رو حتما در اختیار دیگران قرار بدید. فراموش نکنید که جلسه رو زمانی تشکیل بدید که واقعا راهی دیگه ای برای بررسی موضوع ندارید.

% دستور جلسه، صورت جلسه، اینکه چه افرادی تو جلسه باشن، آیا واقعا ضروری هست که تمام افراد تمام مدت توی جلسه باشن و این مدل موارد رو بررسی کنید تا جلسه مفیدی داشته باشید و وقت دیگران رو هم نگیرید.

& جلسات دونفره (تک به تک) از این جهت خوب هستن که میشه خیلی راحت در این جلسات صحبت کرد. دقت کنید که به طرف مقابل این اطمینان رو داده باشید که حتی اگه مخالف شماهست بتونه حرف خودش رو بزنه و برای کوتاه شدن جلسه هم بیشتر شنونده باشید تا گوینده. سعی کنید که جلسات نه اونقدر کوتاه باشن که طرف مقابل نتونه حرفش رو بزنه و نه اینقدر طولانی که برای هر دو طرف خسته کننده بشه.

* توی جلسه ارتباط چشمی خودتون رو با طرف مقابل قطع نکنید، بخنید، یادداشت بردارید، اگه عصبانی شدین از سرجاتون پاشین، اگه ناراحت شدید سرتون رو بیارین پایین ولی ارتباط چشمی رو قطع نکنید. و یا اینکه دفتریاداشت که دارین رو ببندین تا نشونه ناراحتی و عدم تمایل شما به ادامه جلسه باشه.

^ به یکی از همکاراتون بگین که اگه جلسه بیش از اندازه طولانی شد وارد اتاق جلسه بشه و مثلا یه موردی رو یادآوری کنه که بتونین جلسه رو خاتمه بدین.

+ توی جلسات بزرگ تر از دستور جلسه خارج نشید. دقت کنید که تمام شرکت کننده ها دستور جلسه رو داشته باشن. جلسه حتما رئیس داشته باشه که کنترل زمان رو انجام بده. آخر جلسه جمع بندی کنید. اگه جلسه زمانش زیاد هست حتما برنامه ریزی داشته باشید برای کنترل جلسه. اول جلسه همه نظرات خودشون رو بگن و بعد وارد بحث بشید. خلاصه جلسه و یا صورت جلسه رو فوری بعد از اتمام جلسه برای همه ایمیل کنید.

= جلسه رو معمولا در دفتر همکارانتون برگزار کنید تا هر زمان که دوست داشتید جلسه رو تموم کنید بتونید از اونجا خارج بشید. و البته زمانی به دفترش برید که بیشتر از یک موضوع برای صحبت کردن داشته باشید.

÷ توی یک جلسه اگه پیش مدیرتون میرید حتما تمام اطلاعات مستندات رو همراه خودتون داشته باشید. از یادداشت هایی که بر میدارید یه نسخه به مدیر هم بدید. مشکلات رو زمانی مطرح کنید که برای اون ها راه حل دارید.

جشنواره وب ایران (Iran Web Festival) رو میشه یکی از رویداد های مهم وب فارسی نام گذاشت. جشنواره ای که با تمام بالا و پایین های خودش، از چهار سال پیش داره سال به سال اجرا میشه. یکی از نکاتی که اهمیت این جشنواره رو نشون میده همین سابقه جشنواره و اجرای اون طی چهارسال گذشته هست.

جشنواره وب ایران، از اولین دوره خودش که به طور کامل توسط پایگاه خبری وب سایت های ایران اجرا شد تا دوره سوم که خیلی مستقل تر بود و خیلی افراد دیگه در داوری و برنامه ریزی و کنترل ماجرا نقش داشتن و این دوره که از خیلی نظرات با دوره های قبلی فرق داره همراه رو به رشد بوده.

این رشد نه تنها کمی، بلکه کیفی هم بوده. از تعداد سایت ها دوره اول که خیلی کم بود و در حدود 10 گروه اجراشد، تا این دوره که بالای 2000 تا سایت در 90 گروه در جشنواره شرکت کردن و با هم رقابت می کنن. البته نوع سایت های شرکت کننده هم خیلی اهمیت داره. توی این دوره تعداد سایت های بزرگ و تجاری، خیلی خیلی بیشتر شده. و یکی از نکات مهم که من شاهد اون بودم، عدم حضور سایت ها زرد توی جشنواره بود. واقعا برای ما که سایت ها رو بررسی می کنیم عدم حضور سایت های زرد و فروشگاه های سی دی و این چیزا، واقعا بررسی سایت ها رو لذت بخش و البته سخت کرده.

تعداد و اسامی داورها احتمالا توی هفته دیگه در سایت قرار داده میشه و من الان نمی تونم توضیحاتی در این خصوص بدم ولی از رویداد هایی که تا امروز اتفاق افتاده باید بگم که جمعه پیش ثبت نام سایت ها راس ساعت 12 شب تموم شد. که تا صبج حدود 50 یا 60 تا ایمیل داشتیم که درخواست داشتن ثبت نام دوباره باز بشه. ولی خوب تصمیم گرفته بودیم که این کار رو نکنیم چون ثبت نام برای 6 ماه باز بود و واقعا درست نبود که وقتی زمان ثبت نام به پایان میرسه ناعادلانه برخی از سایت ها ثبت نام کنن. البته به شخصه خیلی ناراحتم چون خیلی سایت ها خوب متاسفانه بعد از اتمام زمان ثبت نام اومدن و متاسفانه توی جشنواره امسال نمی تونیم در خدمتشون باشیم.

از روز شنبه هم کمیته ثبت آثار شروع کرده به بررسی سایت ها، سایت ها رو نه از نظر فنی، بلکه فقط از نظر اینکه واقعا توی گروهی که ثبت شدن برای داوری، واقعا می تونن توی اون گروه توی جشنواره شرکت کنن یا نه. چند نفری از دوستان (که اسامی شون توی سایت اعلام میشه) در این کمیته عضو بودن و بررسی ها عملا کاری جمعی و گروهی بوده. جدای نگاه موضوعی یکی دیگه از ملاک ها هم رعایت کردن حداقل های استاندارد یک سایت بوده که مثلا عدم وجود تبلیغات بیش از اندازه در سایت، داشتن ساختار مشخص چند مورد دیگه توی این مرحله بررسی شد. و در نهایت لیست نهایی فردا شب آماده میشه و از اول دیماه در اختیار داوران چهارمین جشنواره وب ایران قرار خواهد گرفت که داوری نهایی روی سایت ها انجام بشه.

درخصوص اینکه چه برنامه هایی برای روز اختتامیه داریم هم توی هفته دیگه خبر های خوبی داریم و اعلام می کنیم که برنامه ها به چه صورت هست. از برنامه های کناری جشنواره امسال میشه به ویژه نامه ای که هفته نامه عصرارتباط داره منتشر می کنه اشاره کرد، به کتاب وب ایران، نمایشگاه وب ایران، کنفرانسی که در روز اختتامیه اجرا میشه هم می تونم اشاره کنم. بقیه اطلاعات باشه برای هفته دیگه.

توضیحات لواشکی:

# توی قالب جدید ویلاگ من بخش نظرات ندارم، شما می تونید نظرات خودتون رو توی تویتر برای من ارسال کنید و من به همه نظرات اونجا جواب میدم. یا اینکه می تونید برای من ایمیل ارسال کنید. 

# اگه هم دوست داریم که به جمع داورای جشنواره وب ایران بپیوندید هم لطفا به من اطلاع بدین تا برای شما دعوت نامه ارسال کنم.

# به شما هم شدیدا پیشنهاد می کنم که برای ثبت نام توی کنفرانس از همین امروز اقدام کنید چون فقط 100 نفر یا 150 نفر جا داریم و واقعا روز از دست رفتنی هست بنا به خیلی از دلایل که بازم تو هفته دیگه اعلام می کنم. برای ثبت نام توی کنفرانس به سایت جشنواره مراجعه کنید.

# یه خواهش دیگه هم دارم من شش ساله دارم وبلاگ می نویسم و خوشبختانه با متاسفانه، جمله بندی خاص خودم رو دارم و البته غلط های املایی خاص خودم رو هم دارم. هی به من ایمیل نزنید که چرا این کلمه رو این طوری نوشتی اون رو اون طوری. به خدا وقتی که شروع به نوشتن می کنم اصلا دوست ندارم فکر کنم که ز با ض با ذ با ظ و یا س با ص با ث چه فرقی داره و واقعا برای من مهم نیست. واقعا برای من مهم این هست که حرفی که دارم رو بزنم. پس بی خیال بشین اگه غلط ها املایی من رو دوستن ندارین و واقعا پست های من رو می خونین که یه غلط املایی پیدا کنین که توش من رو تحقیر کنین، باید بگم زرشک، بی سواد خودتونین که فقط یه غلط توی متن من پیدا کردین من کلی غلط دارم و این دنیا اطلا پر غلط هست.

راستش رو بخواین، خودم خیلی خوشحالم، و فکر می کنم که شما ها هم بیشتر از من خوشحال باشین، که دیگه اون طراحی مدل سال 1384 رو توی وبلاگ من نمی بینید.

شکی نکنید که وبلاگ من و طراحی جدید وبلاک وبژه گی ها خاصی داره. از دزدیدن طراح از گوگل گرفته تا طراحی که اصلا طوری طراحی شده که با مرورگر های قدیمی کار نکنه، تا وبلاگی که اصلا نه آرشیو زمانی داره و نه بخش نظرات. (وبلاگ لواشکی)

راستش اصلا دلیلی نمی بینم که آرشیو زمانی بزارم وقتی سایت رو طوری طراحی کردم که توی گوگل هم خوب بالا باشه. دیگه اگه اصلا کاری دارین برین توی گوگل جستجو کنید و دقیقا به اون مطلب برسید. نظر هم دارید یا برای من ایمیل بزنید یا توی تویتر منشنز، یا اینکه چند روز صبرکنید تا من پلاگین فیس بوک رو اضافه کنم که بتونین با استفاده از فیس بوک هم مطلب رو لایک کنید و هم نظرات خودتون رو اونجا بنویسید.

فقط چیزی که خیلی ناراحتم و باید روی وبلاگ کامل کنم، بخش تگ ها هست که خیلی ناراحتم که از وبلاگ قدیمی نتونستم تگ ها رو بیارم اینجا. برای برخی از مطالب باید برم تگ بنویسم و البته یه کار دیگه که باید انجام بدم این هست که بروکن لینک ها رو توی گوگل درست کنم. 

توی چند هفته دیگه سعی می کنم خرد خرد، این مشکلات فنی رو رفع کنم ولی واقعیت این هست که برای خود من نوشتن وبلاگ، ورود از موتور های جستجو و کسایی که فید وبلاگ رو دنبال می کنن مهم هست و اهمیت داره. (دید لواشکی)

باید از برخی از بچه ها تشکر کنم. از داداشم کیان که در دزدیدن قالب وبلاگ جی میل به من کمک کرد و HTML و CSS سایت رو درست کرد. از امیر تشکر کنم برای اینکه توی چند روز قالب وبلاگ رو روی CMS سوار کرد. از محمد تشکر کنم برای اینکه بانک اطلاعاتی قبلی وبلاگ من رو از Access به CMS جدید منتقل کرد. همین طور خاورزمین تشکر کنم که این وبلاگ به کمک CMS خاورزمین بالا اومده.

از امشب زیاد مطلب می نویسم آماده باشید...

این ها رو فعلا داشته باشید یه سری مقاله بلند و بالا دارم می خونم در این مورد این ها تقریبا خلاصه و مفید مطالب این ها هستش البته شاید بازم مطلب با این موضوع نوشتم ولی کلا چون موضوع مدیریتی هست باید پاس بدم احتمالا محسن در موردش کامل بنویسه.

1. اول از همه سعی کنید همه چیز شبه هم باشه و به برند شما اشاره کنه از وب سایت، سربرگ، کارت ویزیت، پاکت نامه و خلاصه هر چیز دیگه برند و پیام شما رو برسونه.

2. یه شعار یا هدفی برای شرکت ایجاد کنید که خیلی خوب به خاطر سپرده بشه.

3. به طور همیشگی برای رسانه های مطلب ارسال کنید.

4. خروجی خبری روی سایت خودتون به صورت همیشگی داشته باشید.

5. سعی کنید که در مورد کارتون مقاله بنویسید و به روش های مختلف روی اینترنت منتشرش کنید.

6. سعی کنید که توی کنفرانس های مربوطه با موضوع کاریتون شرکت کنید. و همیشه قبل و بعد از شرکت در این برنامه ها خروجی رسانه ای روی سایت و برای رسانه ها ارسال کنید.

7. برای شرکت خبرنامه داشته باشید و از این طریق اطلاع رسانی کنید.

8. وب سایت خودتون رو چند بار در ماه به روز کنید و مطالب مفیدی که فکر می کنید رو در وب سایت خودتون قرار بدید.

یکی از بزرگترین مشکلاتی که الان من در کمیته ثبت آثار جشنواره با اون دارم دست و پنجه نرم می کنم مربوط میشه به گروه بندی های سایت ها. واقعا گروه بندی ها رو همه این مدلی انتخاب کردن که هرچه بیشتر بهتر. ولی واقعا این طوری نیست. شاید در کل 50 تا سایت وجود داره که فقط یک گروه رو انتخاب کرده. و واقعا نمی دونم که چرا سایت علاقه زیادی دارن که توی همه گروه ها شرکت داده بشن.

مثلا وبنا یه سایت خبری هست. یکی از کاربران اومده یه سایت خبری ثبت کرده و اون تو سه گروه، آموزشی، خبری، وب سایت شخصی دسته بندی کرده. یا مثلا سایت او ال سی یه سایت آموزشی هست. توی یکی از سایت های مشابه مدیر سایت اومده سایت رو هم تو گروه آموزشی و هم تو گروه انجمن و هم تو گروه شرکت خصوصی ثبت کردن.

امشب چهارتا خبرنامه برای برخی از گروه هایی که مشکلات زیادی در اون ها وجود داشت ارسال کردم مثلا برای گروه نرم افزار توی خبرنامه نوشتم

گروه نرم افزار در جشنواره وب ایران مخصوص سایت هایی است که به صورت مشخص محتوای تولیدی مرتبط با نرم افزار دارند. سایت هایی که آموزش خاص نرم افزار ها هستند، سایت های خبری مربوط به نرم افزار ها، سایت های مربوط به نقد و بررسی نرم افزار ها و یا هر سایتی که محتوای تولیدی سایت مربوط به نرم افزار می باشد. اگر برنامه نویس هستید، فروشگاه دارید و یا شرکت شما تولید کننده نرم افزار های کاربردی است، این گروه گروه مناسب شما نیست.

یا مثلا برای گروه سایت های گروه html5 و css3 این مطلب رو نوشتم

ضمن تشکر از اینکه در گروه بهترین سایت html5 و css3 ثبت نام کرده اید این نکته را به شما یادآوری می کنیم که در این گروه فقط تکنیک های برتر در استفاده از html5 و css3 مورد بررسی قرار میگیرد.  درصورتی که سایت شما شرایط مربوط به این گروه را ندارد پیشنهاد می کنیم که این گروه را حذف کنید. یکی دیگر از شرایط مربوط به پذیرش در این گروه درست بودن کد های نوشته شده در سایت شما می باشد برای اطمینان از درستی کد های نوشته شده از آدرس http://validator.w3.org/unicorn استفاده کنید. 

توی یکی دیگه از ایمیل ها هم برای گروه وبلاگ شخصی و سایت شخصی این مطلب رو نوشتم

وبلاگ های شخصی با وب سایت های شخصی از نظر محتوا اختلاف دارند. اگر در جشنواره وب ایران سایت خود را در هر دو گروه ثبت کرده اید، به شما پیشنهاد می کنیم برای اینکه شانس برنده شدن در یکی از گروه ها را از دست ندهید حتما با توجه به محتوای موجود در سایت خود مشخص کنید که سایت ثبت شده از طرف شما، سایت شخصی است و یا اینکه وبلاگ شخصی است که در آن به صورت روزانه مطلب مینویسید.

امیدوارم دوستان دقت کنن واقعا توی انتخاب گروه و واقعا این نکته رو درنظر داشته باشن که صرفا انتخاب هر سه گروه، نمی تونه دلیلی سه برابر شدن شانس برنده شدن باشه. حتی برخی از سایت به دلیل عدم انتخاب گروه مناسب از شرکت در جشنواره محروم میشم و متاسفانه سایت هایی که بی دلیلی همه انتخاب رو تیک میزنن که شانس سه برابری داشته باشن متاسفانه باید بگم که با این مشکل مواجه میشن که به دلیل انتخاب گروه نامناسب از ادامه جشنواره باز میمونن.

پس لطفا گروه های انتخابی در جشنواره وب ایران رو درست انتخاب کنید و اگه گروهی رو اضافه تیک زدید وارد سایت بشین و اون تیک رو بردارین. شانس بیشتری برای برنده شدن دارید.

برای دیدن سایت جشنواره به آدرس http://iranwebfestival.com/fa/ مراجعه کنید. برای دسترسی به پنل مدیریت و ثبت و ویرایش سایت به آدرس http://register.iranwebfestival.com و اگه دوست دارین بدونین که چه سایت هایی و تو چه گروه هایی ثبت نام کردن به آدرس http://directory.iranwebfestival.com نگاهی بندازین.