دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران

دیروز من یک مطلب در مورد واژه فعالان وب نوشتم که پرهام هم یک مطلب در ادامه این موضوع نوشته مطلب پرهام رو می تونید اینجا بخونید. http://www.parhamb.net/2011/06/blog-post.html

در پایان من در مطلب خودم فعالان وب رو مدیران و مالکین سایت ها و تولید کنندگان محتوا عنوان کردم که هنوز هم با توجه به توضیح پرهام سر حرفم هستم. فعالان وب به نظر من در هیچ صورت نمی تونن گروهی خارج از این باشن چون یک طراح، یک برنامه نویس و یک وبمستر و مدیر سرور، به تنهایی نمی تونه توی محتوای و سیاست سایت تاثیری داشته باشه. این نکته رو هم یاد آوری کنم که فعال وب با کاربرفعال و کاربر حرفه ای فرق داره.

در جلسه فعالان وب چون موضوعات کلان مربوط به وب و اینترنت مورد بررسی قرار میگیره به نظر من افرادی باید شرکت داشته باشن که در سایت و شرکت خودشون توان تصمیم گیری و اجرای سیاست داشته باشن.

من شخصا در چنین پستی دارم فعالیت می کنم و نیازم دارم تو جلساتی که داریم با چنین افرادی که نگرانی های مشترک داریم مثل اینترنت ملی، فیلترینگ، بیمه، مالیات، ساماندهی، حقوقی و ... جلسه داشته باشم و حرف بزنم.

نهایت احترام رو هم به تمام افرادی که دارن در تمام زمینه های وب فعالیت می کنن میزارم. چون توی این جلسه از طراحان خوب، برنامه نویسان خوب، وبلاگ نویسان برتر و ... هم حضور دارن به هیچ عنوان نمیشه از واژه ای غیر از فعالان وب استفاده کرد. شاید اگر هیچ فرد دیگه ای توی این جلسات نبود اسمش رو میزاشتیم جلسه مدیران سایت های اینترنتی، ولی حضور گسترده تمام افراد در این جلسات باعث میشه از عنوان فعالان وب در این خصوص دفاع کنم.

در خصوص مطلب پرهام با اینکه وب و اینترنت از هم جداست مشکلی ندارم و دقیقا توی توییت ها و مطالبی هم که تا امروز نوشتم خودم اولین نفری بودم که به این موضوع اشاره کردم.

این حرفی هم که پرهام میزنه فعالان وب و فعالان اینترنت از هم جدان و اصلا باهم کار ندارن واقعا خنده داره. اصلا مگه امکان داره که وب بدون ساختار و بستر اینترنت قابل استفاده باشه؟؟؟ 

فعالان وب دقیقا افراد و شرکت هایی هستن که توی وب تولید محتوا می کنند و برای تولید و ارائه این محتوا ساختار اینترنت براشون اهمین داره. شرکت ها و فعالیت های تجاری دارن در بستر وب و اینترنت انجام میدم.

یکی دیگه از حرف های خنده دار پرهام این هستش که جشنواره از این داستان فعالان جداست و افرادی که در جشنواره درگیر هستن و خواهند بود با این موضوع ارتباطی ندارن، نمی دونم واقعا پرهام از کجاش این حرف رو زده، سه سال جشنواره رو داره وبنا برگزار می کنه و در آینده هم وبنا مجری جشنواره هست و خواهد بود. و این جلسات هم دقیقه همینه و هیچ چیز جدایی از جشنواره نداره و اصلا در اختیار پرهام نیست که وقتی در جشنواره دوم دبیر علمی و جشنواره سوم دبیر اجرایی بوده چنین حرفی بزنه.

حالا امکان داره برخی از داوران جشنواره از سال جاری دوست نداشته باشن دیگه داور باشن، ولی نظر شخصی خودشون هست. اصلا داوران سال های قبل هیچ مسئولیتی در اجرای جشنواره امسال ندارن و کلا می تونم بکم گه سایت وبنا، جشنواره و درحال حاضر فعالان وب داره از طرف شرکت خاورزمین سیستم کنترل میشه. البته در جشنواره و فعالیت هایی عمومی طوری داریم کار می کنیم که اصلا بحث تجاری نباشه که در اختیار قرار دادن امکانات و هزنیه هایی که برای شروع کار داره میشه رو شرکت پرداخت می کنه از اون طرف بخواد سود و برداشت اقتصادی داشته باشه.

در کل این وبلاگ شخصی من هست و اصلا نظر شرکت خاورزمین نیست. این ور هم گفتم که بدونین من و فقط خودم توی این سیاست گزاری نیستم. و اینجا نظر شخصی خودم رو می نویسم ولی سیاست های کلان وبنا و جشنواره رو من تکی مشخص نمی کنم. که حالا پرهام میاد از طرف جشنواره حرف میزنه.

من بارها و بارها با پرهام صحبت کردم در مورد فعالان وب و آکادمی وب، به نظر من پرهام خیلی می تونه توی آکادمی موفق باشه چون دید خوبی توی زمینه ی استاندارد و ... داره. ولی از نظر اجرایی و مدیریتی و تجاری این اکادمی نیست که می تونه جلو بره و کار کنه، چون توی نام اومده آکادمی. بازم آرزم می کنم پرهام که دنبال آکادمی وب هست و خواهد بود موفق باشه و بتونه این آکادمی رو زود راه اندازی کنه تا با شروع کار های آموزشی و علمی به توسعه وب در ایران کمک کنه.

برای همه کسایی که توی زمینه وب دارن خون و دل می خورن و هزینه می کنند و درآمد دارن و فعالیت می کنند چه طراح، چه برنامه نویس و چه مدیر سایت آرزوی موفقیت میکنم. فقط لطفا دیگه دست از حرف زدن بردارین و برین واقعا کاری برای وب بکنین.

در کل هم این رو بگم وب ایران هنوز تجاری نشده برای همین هست که این طور مشکلات توی وب وجود داره. باید وب تجاری و اقتصادی باشه، باید وب ایران مثل تمام کشور ها شخصی نباشه، بلکه پشت هر سایتی یک شرکت درست و حسابی باشه. و حتی این شرکت ها سهامی خاص و عام باشن که واقعا وب از بچه بازی و این لوس بازی ها خارج بشه.

امید وارم برای بهتر شدن این موضوع ادامه بحث به وبلاگ ها کشیده بشه نه اینکه توی فرفر و تویتر هر کسی یک چیزی بگه که فردا هم دیگه هیچ مستندی از اون  وجود نداشته باشه و نشه بررسی و نتیجه گیری کرد.

والا، توی این مدت که داریم فعالیت می کنیم توی وب، افرادی زیادی اومدن و رفتن، خیلی خوب کار کردن ولی ادامه دار نبوده. نکته ای که اهمیت داره این هست که به چه کسی میگن فعال وب. فکر می کنم با این تعریف خیلی از مشکلا حل میشه.

اول از همه باید دو نکته رو مشخص کنیم. فعال (activist) با حرفه ای (Professionalist) فرق داره. یک نکته دیگه هم وجود داره که کاربر (user) هم با تولید کننده، مدیر و مالک (owner یا admin) فرق داره. 

الان دقیقه مشکل اینجاست که این ها باهم قاطی شدن. تمام این دسته ها حقوق و نیاز های خاص خودشون رو دارن و برای رسیدن به اون باید تلاش کنن. 

دقیقا الان مشکل اینجاست، دوستانی که در زمینه برنامه نویسی و طراحی سایت حرفه ای هستند دارن به فعالان وب انتقاد می کنند که چرا ما در این جلسات شرکت داده نمیشیم. پاسخ خیلی روشن هست. با یک مثال این رو توضیح میدم. که به کار ما کمی نزدیک باشه. 

ما دو تا انجمن و اتحادیه صنفی داریم در ایران یکی انجمن شرکت های تبلیغاتی و یکی دیگه هم انجمن طراحان گرافیک ایران. در اولی مدیران شرکت ها عضو هستن و بحث های کلان رو در زمینه تبلیغات و روابط عمومی انجام میدم و در دومی طراحان عضو هستن و بحث های علمی در زمینه طراحی انجام میدن. حالا شاید یک یا چند نفر توی هر دو عضو باشن ولی ساختار این دو از نظر اجرایی و اهداف با هم فرق داره.

الان فعالان وب که با هم جلسات ماهانه برگزار می کنند. دقیقا چنین افرادی هستن. مدیران سایت که تولید محتوا می کنن، وبلاگ نویسانی که تولید محتوا می کنند و واقعا وبلاگ های قوی و پر مخاطب دارن. این یعنی فعالان (activist) و دلیل نبودن تشکل و یا محلی برای تبادل نظر حرفه ای ها اصلا دلیل به اشتباه بودن و سود جو بودن ما در این جلسات نیست. 

فراموش هم نکنید که اگر سایتی نباشه دیگه طراحی و برنامه نویسی معنی نداره، پس دغدغه های این پروژه نه اینکه پر اهمیت تر باشه، بلکه کلان تر هستش.

پاسخ به من کسانی که میگن چرا ما نیستیم. این هست که اگر حرفه ای وب هستید و یا کاربر وب، شما هم برای خودتون تشکیلات راه اندازی کنید. طراحان وب، برنامه نویسان وب، مدیران فنی و سرور. همه و همه می تونن برای خودشون چنین تشکیلانی داشته باشن و در هر جا که منافع مشترک بود ما باهم همکاری کنیم.

البته مشکل دیگه هم اینه که حرفه ای ها، خیلی وقت ها خودشون رو با کاربران وب (کاربران حرفه ای) اشتباه میگیرن. به طور خاص در مورد اینترنت ملی (اینترانت ملی) شما که طراح و برنامه نویس هستی یعنی اگه دسترسی به اینترنت رو قطع کنن؟ دیگه طراحی نمی کنین؟ دیگه برنامه نویسی نمیکین؟ یعنی میگین روی ساختار اینترانت ملی، دیگه نه طراحی معنی داره و نه برنامه نویسی؟ اشتباه نکنید. اینترانت ملی (در صورتی که دسترسی به اینترنت رو قطع کنه) از دید کاربری میشه به اون اعتراض کرد ولی از دید حرفه ای، همه ما می تونیم کار خودمون رو داشته باشیم. نگرانی و دقدقه ما ادامه کار توی هر بستری است که کاربران از اون برای رفع نیاز های خودشون استفاده می کنن.

در این خصوص میشه خیلی حرف زد ولی نکته مهم من بیشتر در مورد تعریف واژه فعالان وب و دیگران بود. که اگر این معنی و تعریف رو درک کنیم دیگه وارد کار همدیگه نمیشیم. اون زمان هست که می تونیم برای خودمون کار های خودمون رو توسعه بدیم.

البته امیدوارم که پرهام این آکادمی وب رو سریع تر راه اندازی کنه تا حرفه ای های وب (طراحان، برنامه نویسان و ...) بتونن اونجا تبادل نظر کنن و ما هم در جلسات فعالان وب (مدیران و مالکین سایت ها و تولید کنندگان محتوا) بتونیم برنامه ها ، اهداف و نگرانی های خودمون رو دنبال کنیم.

توی یک جلسه بودیم، مثل همیشه تا وارد شدیم، اول از همه محسن و بعد من (چون با تاخیر وارد شدم) کارت ویزیت هامون رو دادیم به طرف مقابل. ایشون هم کارت ویزیتش رو به ما داد.

این آقایی که تو جلسه بود از دو تا برخورد ما خوشش اومد. اول اینکه، تا وارد جلسه شدیم، کارت ویزیت تبادل کردیم و دوم اینکه وقتی که کارت های طرف مقابل رو گرفتیم تا آخر جلسه روی میز بود.

در آخر جلسه هم ایشون گفتن که خودشون مدرس فنون مزاکره هستن و کاری که ما با کارت ویزیت انجام دادیم از فنون اصلی مذاکره هستش. یعنی تبادل کارت ویزیت در اول جلسه و بعد اینکه کارت ویزیت طرف مقابل رو نزاشتیم توی کیف و تا پایان جلسه روی میز بود. 

شما هم فراموش نکنید پس وقتی که وارد جلسه ای شدید، حتما اول جلسه به طرف مقابل کارت ویزیت بدید نه آخر جلسه موقع خداحافظی. و بعد اینکه کارت ویزیت طرف مقابل تا پایان جلسه روی میز و جلوب خودتون باشه. این موضوع هم احترام هستش و هم اگه یوهو اسم و سمت طرف مقابل رو فراموش کردید می تونید از روی کارت بخونید.

اینم یک درس از آداب و معاشرت در جلسات. چیزی که ما وبی ها زیاد با اون آشنا نیستیم ولی در مذاکره های مهم با افراد غیر وبی خیلی اهمیت داره.

راستش زمان زیادی است که تصمیم گرفتم مطلبی در زمینه های اجتماعی و سیاسی ننویسم، اما واقعیت این است که وقتی ننویسی انگار که مردی، وقتی حرف نزنی و نگرانی ها و حرف های داخل دلت را برملا نکنی، انگار نیستی.

چهارده سال پیش بود که آقای خاتمی در یک انتخابات باور نکردنی، ریس جمهور شد و در نهایت هشت سال رئیس جمهور این سرزمین بود. این آغازی بود برای رویای آزادی خواهی در ایران، که با شعار اصلاحات همه را می خواست در زیر سایه خود قرار دهد. البته کم نبودند کسانی که در داخل و خارج، در زیر این شعار به دنبال انقلاب و انفجاری تازه بودند. 

نمی شود گفت که خاتمی برای این کشور کاری نکرد، همان طور که نمیشود گفت هر چه داریم از خاتمی داریم. البته شکست انتخاباتی سال 84 بدون شک دلیلش عدم توجه به نیاز جامعه، عدم مدیریت و خیلی کارهایی بود که خاتمی انجام داد و یا انجام نداد.

خاتمی خوب یود، آری، واژه دموکراسی را در کشور نهادینه کرد. ولی پرسش اینجاست که برای نهادینه شدن خود دموکراسی در کشور چه کرد؟ نه پشت عبداله نوری ایستاد و نه پشت عطااله مهاجرانی. چون مرد تفکر و اندیشه بود و نه مرد ایستادن. در نهایت هم این حاکمیت و کشور و مردم هستند که دارند هزینه نه ایستادن های خاتمی را پرداخت می کنند. 

خاتمی پدر اصلاحات بود، اما برای اصلاحات پدری نکرد. زیرا اگر پدر خوبی بود در انتخابات سال 88، پشت موسوی نمی ایستاد و به عنوان پدر معنوی اصلاحات، انتخاب را برای مردم میان کروبی و موسوی باز می گذاشت. البته نباید فراموش کرد که این انتخاب هم در نتیجه انتخابات تاثیری نمی گذاشت.

امروز حرف من نتیجه انتخابات 2 سال پیش نیست. امروز نقدیست برمردی که همیشه در مسائل اجتماعی درست تصمیم گیری نکرد، همیشه گفت که افشا می کنم ولی نکرد. امروز نقد بر کسی است که وقتی که آمد، نسل من که او را نمی شناخت، اما نتیجه این ناشناخته بودن تبدیل شد به نسل ی که بجای کار حذبی، بت پرستی را پیشه کردند و نتیجه اش شد. شکست های پیاپی در انتخابات های پس از دوم خرداد و مجلس ششم و اولین دوره ی شواراها.

خاتمی چه کرد، خاتمی در جواب حمایت هاشمی در انتخاب سال 76، در انتخابات سال 84، با معرفی معین به عنوان کاندید ریاست جمهوری، خود را در مقابل هاشمی و کروبی قرار داد. خاتمی که با تمام ناکامی ها و شعار خود با عنوان جوانان و ازادی، از فعال سیاسی به بت سیاسی تبدیل شده بود. انتخابات را به شکست اصلاحات تبدیل کرد.

جدای مسائل سیاسی و فرهنگی، اگر به مسائل اقتصادی هم نگاه کنیم، نباید تمام فشار های امروز را از چشم احمدی نژاد دید. خاتمی بنزین را برای نگرانی از تورم گران نکرد. حتی سعی هم در برداشتن یارانه های نکرد. و همه این نگرانی ها برای این بود که بتواند تورم را کنترل کند. درست است که تورم در زمان خاتمی مثل امروز نبود. اما فراموش نکنید، برداشتن یارانه های یکی از اصلی ترین نکات در اقتصاد سالم است. نه اینکه هر چه در این دولت شده درست و مورد تایید است، اما فشاری که برای این تغییرات به مردم وارد شده را اگر مدیریت درستی در زمان خاتمی بود را میشد خیلی بهتر و کنترل کرد.

از نگاه مردم، تورم در زمان هاشمی بود و در زمان احمدی نژاد. در زمان هاشمی که بعد از جنگ واقعا تورم اجتناب ناپذیر بود، اما واقعا نمی شود تمام تورم امروز را به گردن احمدی نژاد و سیاست های او دید. باید به سیاست ها و کارهای انجام شده و انجام نشده دولت های قبلی هم نگاه کرد.

اگر ساختن دولت کار یک روز و دو روز نیست. صادقانه این است که بگوییم خراب کردن آن هم کار یک روز و دو روز نیست. و همه هستند که آن را خراب و یا درست می کنند. اصلا نمی شود گفت که خاتمی همه خوبی بود و قبل و بعد از او همه بد. این دقیقا بت پرستی و جلوگیری از عدم انتقاد است. که در هیچ کجای دموکراسی جایی ندارد.

به خاتمی هزار انتفاد وارد است، انتقادی که باید بشوند، باید گفته شود تا آویزه گوش تمام سیاست مدارن باشد. اول از همه برای یک سیاست مدار، مهم است که ایستادگی داشته باشد. سیاست پدر و مادر ندارد و بازی دموکراسی نیست. سیاست یعنی انتخاب میان بد و بدتر و امروز شکست خوردن برای پیروزی فردا.

فراموش نکنید که کم نبودند چهره های خوبی که در تاریخ بد شدند و چهره های بدی که در تاریخ به نیکی از آنها نام برده شد.

چقدر شاد بودیم دوم خرداد، چقدر خندان بودیم دوم خرداد. اما چه بد که سیب هایمان در سبد اشتباهی قرار دادیم و همه ریخت.

الان بیش از ده سال هستش که توی ایران واژه ای به نام آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی) اومده، واقعا اگه درست اجرا شده بود (مثل خیلی چیزهای دیگه) الان باید بسیاری از سیستم های آموزشی دانشگاها، هنرستان ها و آموزش های سازمانی از طریق اون پیاده سازی می شدن.

کلا اینترنت و استفاده از اون برای نیاز های روزانه، که یکی از اون ها آموزش الکترونیکی هستش، اول از همه نیازمند فرهنگ سازی و استفاده از تکنولوژی است. حالا شما فکر کنید بدون استفاده درست از تکنولوژی و حتی در خیلی از موارد با استفاده غلط و نابجا از اون، ما بخوایم کاری رو که میشه راحت انجام داد به سختی انجام بدیم و در نهایت هم انتظار داشته باشیم که نتیجه ای رو بگیریم که همه دارن میگیرن.

در نهایت هم میگیم که کارشناس های ما کارشناس نیستن و یا اینکه، به هزار دلیل میگیم که در ایران و به دلیل فرهنگ ما جواب نمیده!!! و هیچ مدیری از خودش نمی پرسه که این فرهنگ و این کارشناس و همه این ها رو ما داریم با برداشت های غلط خودمون خراب و خراب تر می کنیم.

در خصوص آموزش الکترونیکی هم دقیقا همین هستش. اولین درس در آموزش الکترونیکی، آموزش جستجو کردن و سرچ کردن به کاربر هست. دومین درس آموزش استفاده از شبکه های اجتماعی و انجمن های آنلاین که با موضوع درس اون کاربر یکی هستن. این دو مورد اصلا نه که توجه نمیشه بلکه همه دوست دارن همه چیز رو توی سایت خودشون داشته باشن. این مشکل به اندازه ای زیاد میشه که اصلا کار از یک کار علمی و مفهومی تبدیل میشه به یک پروسه ی پیچیده فنی و برنامه نویسی... و بعد اینجاست که مشکل ایجاد میشه.

آموزش الکترونیکی به زبان ساده یعنی فراهم کردن ابزاری که دانشجو برای یادگیری به اون ها نیاز داره و آموزش استفاده از اون ابزار برای یادگیری بهتر. و مهم ترین بخش از این ابزار فراهم کردن ابزار ارتباط دانشجو و استاد برای پرسش و پاسخ هستش. شاید در تعریف ساده تر باید گفت آموزش الکترونیکی یعنی استفاده از تمام ابزار موجود در اینترنت برای آموزش یک موضوع به کاربر.

حالا بعد از ده سال بازم دنبال LMS و SCORM و محتوا باشید بدون اینکه بدونید این مدیریت هستش که داره آموزش الکترونیکی رو توی دنیا جلو میبره نه استفاده از ابزار و برنامه و کد.

توی این چند ماه مدل های مختلف جلسات رو توی شرکت خودمون امتحان کردیم. گفتم که شاید بد نباشه توی یک مطلب کوتاه نوع این جلسات رو بنویسم که شاید شما هم بتونید از این مدل استفاده کنید.

جلسه هایت مدیره : توی این جلسه نباید اصلا وارد خورده ریز ها شد و فقط باید در مورد موضوعات کلی، سیاست گذاری، چشم انداز و برنامه های کلیدی شرکت گفتگو کرد. اعضای شرکت کننده باید هیات مدیره شرکت باشن و نیازی به حضور پرسنل و ... نیست مگر اینکه کسی بخواد گزارشی ارائه بکنه. این جلسه ها هفتگی باید برگزار بشه.

جلسه تیم برنامه نویسی: توی این جلسه رئیس تیم برنامه نویسی، اعضای تیم برنامه برنامه نویس و خلاصه هر کسی که با کد سر کار داره حضور داره. در این جلسه بیشتر باید در مورد برنامه نویسی ها، راهکارها، روش های جدید و هر چیزی که به برنامه نویسی مربوط میشه صحبت کرد. بهترین حالت این هستش که توی این جلسات سعی بشه تجربیات برنامه نویسی تبادل بشه و برای افراد تیم نکات آموزشی داشته باشه. رفع مشکلات برنامه نویسی جاری شرکت هم توی این جلسات قابل برنامه ریزی هستش. این جلسه رو باید هفته ای برگزار کرد مخصوصا اگه شرکت شما فعالیت اصلیش برنامه نویسی هستش.

جلسه تیم اجرایی : در این جلسه هم بجه های تیم اجرایی میان که منشی و مسئول اداری و مالی و همه افرادی که کارهای اجرایی دفتر رو انجام میدم حضور دارند و در مورد مشکلات مربوط به مشتری و فروش و ساپورت و این چیزا بحث و گفتگو میشه. این جلسه هم میتونه دوهفته یک بار باشه ولی نباید زیاد بین جلسات فاصله باشه.

جلسه موضوعی بر اساس پروژه ها: یک سری جلسات هستش که بصورت ماهانه برگزار میشه که بر اساس پروژه هست و در اون تمام افرادی که درگیر پروژه هستن، چه فنی و چه اجرایی حضور دارن و توی این جلسات بیشتر در مورد ایده پردازی و بررسی آینده و چشم اندار اون پروژه صحبت میشه.

جلسه موضوعی بر اساس فعالیت ها: در این جلسات مثلا در خصوص مارکتینک و تبلیغات صحبت میشه، و هر موضوعی که به یک پروژه خاص مربوط نیست. برای مثال seo سایت ها هم می تونه در این جلسات در موردش صحبت بشه. دسته بندی این طوری هست که یک موضوعی که صحبت و رسیدن راهکار در مورد اون برای تمام سایت ها و پروژه ها می تونه مفید باشه و برای همین تمام افرادی که با اون موضوع درگیر هستن توی جلسه شرکت می کنند. این جلسات تنوع زیادی دارن و معمولا بهتر هستش ماهانه باشن. خیلی وقت ها هم بسته به ضرورت میشه جلسات رو خیلی سریع و بدون برنامه قبلی تشکیل داد.

امشب به همراه دو تا از دوستان بعد از چند سال رفتیم سینما. گفتیم چه فیلمی بریم، اخراجی های 3 رو که میگن هر کسی بره وطن فروشه و این چیزا، بریم فیلم جدایی نادر از سیمین که اصلا حکم شرعی داره که در حمایت از جنبش سبز و بالاترین و این چیزاست. مام رفتیم.

خدا رو شکر سه شنبه بود و بلیط هزار تومانی گیرمون اومد. ردیف 6، صندلی 7 و 8 و 9.

توی سالن که رسیدیم دیدیم تمام سالن پر از آدم هستش و ردیف 6 صندلی 7 و 8 و 9 هم کسی نشسته. شاکی بودیم که چرا اینجا کسی روی شماره خودش ننشسته و از همه مهم تراینکه اصلا وقتی سالن پر هستش، چرا گیشه بلیط فروخته. داشتیم نق میزدیم برای خودمون که دیدیم کم کم کل سالن دارن به ما نگاه می کنن و می خندن. نگو هنوز سانس ما شروع نشده و ما رفتیم 10 دقیفه آخر سانس قبلی :دی

مسئول سالن اومد گفت چی کار می کنین، داستان رو که گفتیم گفت خوب شد دیگه خندیدین فیلمش که خنده دار نیست.

اولا باید بگم فیلم از نظر بازیگر و تکنیک و این چیزا واقعا عالی بود. خیلی وقت ها فیلم به دلیل نزدیکی موضوع داستان به زندگی ما، مشکلاتی که شاهد اون بودیم و یا شنیدیم و شاید درگیرشون هستیم، روی ما تاثیر روحی و روانی زیادی داشته باشه. اما در کل فیلمنامه ساده و گنگی هستش که با توجه به زندگی خودمون می تونیم اخر فیلم رو حدس بزنیم.

حالا اصلا به من چه، ما که سه نفری سه هزار تومان پول دادیم. چهار هزار تومان خوراکی خریدیم و دو ساعت بجای زیر بارون بودن این فیلم رو دیدم. البته خدا رو شکر که بلیط 3500 تومانی ندادیم.

دوستان میگن فیلم ژانر درام بوده، و شاید من درک اون رو نداشته باشم. ولی اصلا حرف من این نیست که فیلم از نظر هنری ارزش داره یا نه. نکته که واقعا در مورد این فیلم و بعد از دیدن فیلم خیلی ناراحتم کرد. موج سواری این افراد و جو دادن بی دلیل و بی منتطق خیلی هاست که روی امواج سیاسی و اجتماعی سوار میشن، بدون اینکه اصلا بدونن دارن چی کار می کنن.

این فیلم شاید خیلی ارزش هنری داشته باشه، خیلی جایزه بین المللی هم برنده شده که حتما کارگردان و تهیه کننده فیلم و بازیگران فیلم از این موضوع خوشحال هستن. اما... دلیل نداره که روی امواج سیاسی اجتماعی داخل کشور سوار بشن و با این عنوان که دیدن این فیلم حمایت از جنبش سبز هستش، و مثلا با دیدن این فیلم نشون میدیم که مخالف حکومت هستیم و این مدل داستان ها و یا اینکه بریم این فیلم رو ببینیم و اخراجی ها رو نبینیم تا که یک حرف سیاسی زده باشیم.

روی صندلی اخراجی ها نشستن و یا روی صندلی جدایی نادر از سیمین نشستن، هیج کمکی نه به حاکمیت می کنه و نه به جنبش سبز. نه یک ریال که تو جیب اصغر فرهادی بره به نفع مردم خرج میشه و نه یک ریال که تو جیب ده نمکی بره هزینه میشه ضد مردم.

فقط یک چیز رو بدونید. این کار رو برای قهوه تلخ هم انجام دادید. فکر کردید که مهران مدیری به دلیل مخالف با حاکمیت اجازه پخش از صدا و سیما رو از دست داده. ولی در نهایت دیدید که پول و درامد فروش و تبلیغ و این چیزا بوده که بجای پخش از صدا و سیما، قهوه تلخ از طریق شبکه ویدئویی توضیع شد.

بعد هم تمام افرادی که گفتن قوه تلخ خریدن و قهوه تلخ کپی نکردن یعنی مخالفت با حاکمیت، بعد از پخش شدن فیلم مهران مدیری در مورد شبکه های ماهواره، شروع کردن به خراب کردن و متهم کردم مهران مدیری به این که این فیلم رو به سفارش فلان وزارت خونه ساخته و این چیزا.

یعنی واقعا مردمی که فقط جلوی چشم خودشون رو میبینن و نه از گذشته درس میگیرن و نه فکر می کنن. فیلم جدایی نادر و از سیمین واقعا فیلم هنری، تکنیکی خوبی هستش، تمام بازیگر هم واقعا بازی عالی داشتن. ولی اصلا نباید به این اندازه که همه میگن وای بریم فیلم رو ببینید فروش کنه.

یک مقدار از این جو زندگی سیاسی بیاین بیرون. فیلم اخراجی ها رو ندیدم. ولی به دید سیاسی و جو گیرانه این فیلم و تحریم نکنید. و با جوگیری و دید سیاسی نادر و سیمین رو به این و اون پیشنهاد ندین.