دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران

همیشه آخر هفته٬ برنامه ریزی به این قرار هست که کجا بریم٬ پارک٬ خارج از شهر٬ کوه٬ شمال٬ کیش و شاید خارج از کشور. البته برنامه های دیگه ای هم میشه برای آخر هفته داشت٬ مخصوصا اگه اینترنت و وب از زندگی شما جدا نباشه٬ حتی میشه آخر هفته رو هم به کسب و کار اختصاص داد.

البته نه کسب و کاری که همیشه دیدید٬ یک مدل از کسب و کار٬ که شاید در آینده زندگی شما نقش بزرگی داشته باشه. برای خیلی ها توی دنیا٬ این آخر هفته٬ آخر هفته ای بوده که زندگیشون رو تغییر داده. آخر هفته ای همراه با تجارت٬ آموزش و سرگرمی.

اینجاست که باید بگم به استارت‌آپ ویکندز خوش آومدید. فکر می کنم که از استارت‌آپ ویکندز شنیدید. شاید اصلا سایت اون رو هم دیده باشید. چند ماهی هست که داریم روی استارت‌آپ ویکندز کار می کنیم. خیلی خلاصه بگم٬ این برنامه یک برنامه ی آموزشی به سبک خیلی نوین هست که به شما در یک آخر هفته (۵۴ ساعت) آموزش میده که چطوری یک کسب و کار برای خودتون راه اندازی کنید.

استارت‌آپ ویکندز دقیقا یک دوره آموزشی هست که به جای اینکه شما برید سر کلاس و بشینید و استاد بیاد پای تختته به شما آموزش بده٬ در یک محیطی که شاید بشه گفت حالت شبه سازی شده یک تیم کاری واقعی رو داره٬ به شما به صورت کاملا علمی٬ از راه و روش های مهم برای راه اندازی کسب و کار رو آموزش میده.

بد نیست که سایت خارجی استارت‌آپ ویکندز رو هم ببینید. این برنامه ۵۴ ساعته قرار نیست ازش شرکت و کسب و کار چند میلیونی بیرون بیاد. ولی دقت کنید که فرصت بزرگی رو در اختیار شما قرار میده. این دوره ی آموزشی-عملی حدودا ۲۰ تا مربی و داور داره که همه از افراد موفق در زمینه کارآفرینی و کسب و کار هستن. این خودش فرصت بزرگی رو ایجاد می کنه که بتونید با این افراد ارتباط داشته باشید٬ از نظراتشون استفاده کنید و حتی خودتون٬ ایده تون و کارتون رو براشون به نمایش بزارید. کارافرین هایی که شاید دیدنشون در طول سال هم زیاد آسون نباشه.

این برنامه حدود ۱۰۰ نفر شرکت کننده داره که بعد از اینکه افرادی که تمایل داشتن ایده خودشون رو مطرح کنن٬ و رای گیری برای ایده ها٬ به حدودا ۱۰ تا گروه ۱۰ نفری تقسیم میشن و بعد وارد یک دوره تولید نسخه آزمایشی از سایت میشن به همراه اینکه دقیقا یادمیگیرن که توی فرایند راه اندازی یک استارت‌آپ چه چیزایی مهم هست٬ چه چیزایی رو باید حتما اجرا کرد.

چون که ۱۰۰ نفر هر کدوم یک ایده رو باید بگن٬ پس حتما ۲ یا ۳ تا ایده رو توی ذهن خودتون داشته باشین٬ که اگه کسی قبل از شما ایده ای که شما داشتین رو مطرح کرد٬ یوهو بی ایده نمونید. شاید یکی از نکات آموزشی این دوره همین باشه که به شما دقیقا میگه که ایده توی کسب و کار زیاد مهم نیست. مهم این هست که اون ایده چطوری اجرا میشه.

خلاصه استارت آپ ویکندز می خواد به شما آموزش بده که دنیای کسب و کار٬ با دنیای کد و برنامه فرق داره و شما برای موفق بودن توی کسب و کار های آنلاین٬ باید اول از همه کار گروهی رو یادبگیرید و در ادامه هم بتونید فراتر از دید یک برنامه نویس یا طراح وب به دنیا نگاه کنید.

پیشنهاد من به شما این هست قبل از اینکه در این دوره شرکت کنید٬ کمی بیشتر در مورد کارگروهی٬ تصمیم گیری٬ مدیریت پروژه٬ بازاریابی و ... مطالعه کنید. البته فراموش نکنید که توی این دوره شما حدودا ۱۵ تا ۲۰ مربی دارید که با تخصصی های مختلف در طول شبانه روز٬ همراه شما هستن و توی تمام این زمینه ها به شما کمک و مشاوره میدن.

تشکر ویزه هم میکنم از محسن ملایری که داره برنامه ریزی این برنامه رو در تهران انجام میده.

سرمایه‌دار پیدا کردن و دنبال سرمایه‌گذار بودن٬ چیزی هست که کمتر کسی از بچه های وب٬ تا حالا یا با اون درگیر نشده ٬ و یا به اون فکر نکرده. خلاصه همه ما به نوعی برای توسعه کارهای خودمون دنبال کسی هستیم که بیشترین پول رو بده و کمترین سود رو از ما بخواد.

من توی چند ماه پیش٬ به واسطه ی یک شرکت سرمایه گذاری خیلی بزرگ٬ دنبال این بود که یک سایتی رو براشون خریداری کنم. این سایتی که ما دنبالش بودیم نمونه های زیادی در ایران نداره٬ شاید ۳ یا ۴ تا نمونه فارسی هست که توی کمتر از ۱ سال گذشته راه اندازی شدن و دارن کار می کنن.

شرکت سرمایه گزاری٬ دنبال این بود که این سایت رو پس از خریداری به سبد محصولات خود اضافه کنه. در مقابل تضمین سرمایه گذاری به مبلغ ۵۰ میلیون تومان در یک بازه ۱.۵ ساله رو داشت. برای این سرمایه گذاری ۵۰ میلیون تومانی هم حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد سهام سایت رو می خواست که داشته باشه.

ما شروع کردیم به صحبت کردن با شرکت ها و سایت های ایرانی که این سرویس رو نوشته بودن. شرکت سرمایه گزاری تاکید داشت که برای سایت که هنوز به تولد یک سالگی نرسیده٬ پول زیاد به عنوان خرید سهام پرداخت نباید بشه (که به نظر من درست هم هست) و بهتر هست که فاز به فاز پول به شرکت اضافه بشه و این پول خرج توسعه نرم افزاری این سیستم بشه. چون اکثر تجارت ها به دلیل اینکه در زمان مناسب پول کافی به اون ها نمیرسه از بین میرن. و سرمایه گذار دنبال جبران این موضوع بود.

آورده های غیرنقدی این شرکت سرمایه گزاری هم به حدی اهمیت داشت که هر کدوم از طرفیت در شروع مذاکرات٬ خیلی خوشحال بودن که شرکت سرمایه گذاری اهداف و برنامه هاش دقیقا همسوی فعالیت اون هاست. اما در نهایت هیچ شراکتی صورت نگرفت.

فراموش نکنید که سرمایه گذار انتخاب کردن و یا شریک انتخاب کردن٬ برای هر دو طرف ریسک داره. پس همون قدر که برای زمان که خودتون برای توسعه کارتون اختصاص دادید نگران هستید٬ برای پول سرمایه گذار هم نگران باشید. سرمایه گذار دنبال پول هست. اگه اول کار بازگشت سرمایه رو بگید که ۱ ساله هست یا ۵ ساله٬ و سرمایه گذار میزان سرمایه گذاری رو بدونه٬ دیگه نگران این نباشید که وسط کار جا نزنه٬ مگر اینکه شما برای دریافت سرمایه بگید بعد از ۱ سال سرمایه برگشت داده میشه٬ ولی بعد از دو سال هم خبری از بازگشت سرمایه نباشه. اونجا که اگه سرمایه گذار از ادامه کار دست کشید٬ نگید اون طرف ول کرد٬ بدونید که برآورد شما اشتباه بوده.

آورده های خودتون رو درست قیمت گذاری کنید. ۶ ماه برنامه نویسی کردن یک سایت٬ توسط ۱ نفر می تونه ارزشی بالایی داشته باشه٬ ولی شما نمی تونید تمام هزینه هایی که کردید٬ حقوقی که برداشت کردید و هزینه های دفتری رو اول کار از سرمایه گذار بگیرید. شما با سرمایه گذار طرف هستید و نه با یه بچه پول دار که عاشق و دیوانه راه اندازی یک سایت باشه.

خلاصه سرمایه گذار ما که دیوونه شد و رفت. این رو جدی بگیرید و بدونید که فراری دادن یک سرمایه گذار جدی٬ می تونه یک رقیب جدی رو ایجاد کنه. از درست کردن رقیب برای خودتون خودداری کنید.

به این نکته هم توجه کنید که سرمایه گذار٬ می تونه پدر یا مادر باشه٬ می تونه یک دوست باشه و حتی میتونه یک شرکت سرمایه گزاری باشه. چند نکته در این خصوص خیلی اهمیت داره. اولا که بدونید که سرمایه گذار با شریک فرق داره. سرمایه گذار کسی هست که تامین سرمایه یک تجارت رو به عهده داره و اصولا دنبال سود حاصل از اون کسب و کار هست. زیاد ایده و خلاقیت برای توسعه نداره. اگه سرمایه گذار با این مشخصات توی کسب و کار دخالت کنه٬ باید فاتحه اون تجارت رو خوند. پس وقتی که با یک سرمایه گذار دارید وارد مذاکره میشید٬ زیاد مثل زن گرفتن برخورد نکنید. چون به این فرد نمیشه به عنوان عقد دائم نگاه کرد. تا پول باشه هست و روزی که پپول نباشه نیست.

زبون سرمایه گذار٬ فقط  دو دو تا چهار تا هست. شما باید اطلاعات و آماری رو به اون نشون بدین که توجه اون رو به خودتون جلب کنید. 

اگه روزی٬ روزگاری٬ یک سرمایه گذار پیدا شد که بنده خدا٬ دیوونه شده بود که توی این شرایط روی وب سایت شما که سرویس آنلاین میده٬ سعی نکنید که فراریش بدید.

پی نوشت : دوستانی که در جریان این مذاکرات بودن٬ از نوع نگارش این متن ناراحت نشن٬ این مطلب رو باید واقعا تا این حد خودمونی و با زبون راحت مینوشتم. منظور و تیکه به هیچ کس نبوده.

تجارت هر کسی از نگاه خودش به اندازی اهمیت داره که هیچ کس نمی تونه بگه ارزش واقعی اون چقدر هست. این نوشته دیدگاه من بود و چیزی که من توی ده سال گذشته تجربه داشتم.

اسم اینجا شده دیلی یا روزانه ولی اصلا نمی دونم چرا روزانه تولید مطلب ندارم! از قدیم دوست داشتم که بتونم هر روز و نه دیگه دو روز یک بار و نه دیگه هفته ای یکبار مطلب بنویسم. ولی بازم نمیشه. کلا فکر توی بازه های زمانی درگیری های فکری آدم زیاد میشه. کمی سوشیال نتورک های من رو فالو کنید میبینید فکر کنم که درگیری فکری کم نیست.

از یک طرف داریم برای مقدمات پنجمین جشنواره وب ایران آماده میشیم٬ از طرف دیگه برنامه ی استارت آپ ویکندز رو داریم و یک یا دو برنامه دیگه٬ که یکی مربوط به کارآفرینی هست که در اون مشارکت داریم و احتمالا یک کنفرانس بین المللی دیگه هم این وسط ها داشته باشیم. که درحال حاضر دارم روی طرحش کار می کنم.

پیدا کردن برنامه نویس هم که شده بلای جون من٬ از بعد از عید دونفر به تیم اضافه شدن و الان دنبال یک نفر دیگه هستم. این خودش اصلا از زن گرفتن سخت تره.

ایده و برنامه و سایت هم که یک دو جین درحال حاضر آماده دوولوپ داریم که باید برنامه ریزی کنم برای اینکه این ها رو بشه تا آخر سال کم کم چند تایی شون رو راه اندازی کنیم. خود این کم کاری نیست. دیروز داشتم دامین هایی که داریم رو بررسی میکردم دیدم که بالای ۱۲۰ تا دامین داره شرکت که همه واقعا شاخن برای خودشون و باید دونه دونه این ها رو به سایت تبدیل کنیم.

امیدوارم که بتونیم امسال مخصوصا نیمه دوم سال٬ سالی پر از سایت های جدید و سرویس های جالب داشته باشیم.

چند روز پیش داشتم یک کتاب در مورد مدیریت گروه می خوندم که دیدم بد نیست برخی از مطالب این کتاب رو با شما هم به اشتراک بزارم. برای همین در حال خوندن کتاب شروع کردم به توییت کردم نکات مهم با تگ ‎‫#مدیریت‌گروه‬‏ بعد گفتم که بیام این توییت ها رو جمع آوری کنم توی وبلاگ و البته یه سری نکته هم به اون ها اضافه کنم.

• جمع شدن عدده ای از آدم ها در کنار هم تضمین کننده موفقت آن گروه نیست.
• تعیین هدف در کار گروهی خیلی اهمیت دارد٬ باید هدف را روشن مشخص کرد و برای رسیدن به آن سخت تلاش کرد.
• گروهی که افراد در آن انگیزه بالایی داشته باشند ولی هدفشان یکی نباشد نمی تواند گروه موفقی باشد.
• کار گروه می تواند بهره‌وری کیفیت رضایت‌شغلی و رضایت مشتری را در پی داشته باشد.
• وقتی گروهی تشکیل میدهید از یکی از مدیران ارشد به عنوان حامی استفاده کنید و به تیم یاداوری کنید که باید مشارکت فعال داشته باشند.
• در گروه کاری مقررات و آیین نامه ها باید رعایت شود افراد باید گزارش داده و میزان پیشرفت را مشخص کنند.
• یکی از نکات مهم در مدیریت گروه ها مطابقت دادن دقیق مهارت های اعضا گروه با نوع وظایفی است که در گروه بر عهده دارند.
• در مدیریت آلمانی افراد گروه نظرات خودشان را به راحتی مطرح می کنند اما فرایند تصمیم گیری خیلی دقیق کنترل می شود.
• در مدیریت ژاپنی فرایند تصمیم گیری خیلی پیچیده است چون دقیقا به دنبال اتفاق نظر در تمام گروه هستند.‏
• در یک گروه خوب چندین نقش وجود دارد مانند رهبر گروه ٬ منتقد ٬ مجری تصمیمات ٬ رابط خارجی ٬ هماهنگ کننده ٬ ایده پرداز و بازرس.
• زمانی که مسئله نیاز های گروه مطرح است به فکر صلح و سازش نباشید به دنبال بدست آوردن بهترین ترکیب گروه و توانایی های فنی باشید.
• در گروه فقط کاری را شخصا انجام بدهید که کسی غیر از خود شما توان اجرای آن کار را ندارد.
• اجازه بدهید اعضای گروه کار خودشان را انجام بدهند و فقط زمانی مداخله کنید که ممکن است گروه به هدف خودش نرسد.
• برخورد باز و بدون پنهان کاری اهمیت زیادی دارد ولی فراموش نکنید که برخی از اطلاعات در دست مدیران ارشد می تواند محرمانه باشد.
• هنگام رد نقطه نظرات اعضای گروهی خیلی محتاط و با سیاست برخورد کنید و حتما دلیل رد را بیان کنید.
• اعتماد به توانمندی های اعضای گروه خیلی اهمیت دارد در تشکیل گروه به این موضوع خیلی اهمیت بدهید.
• از اعضای گروه بپرسید که مایلند در چه سنی به چه سمتی برسند و برای رسیدن به موقعیت مورد نظر به کسب چه مهارت هایی نیاز دارند.
• زمانی که افراد گروه مشکلاتی را برای شما مطرح می کنند از انها بخواهید که راه حل پیشنهادی خود را نیز مطرح کنند.
• سعی کنید مشاجرات اعضای گروه را از حالت احساسی خارج و به سمت یک حالت منطقی و دور از تعصب سوق دهید.
• سازگاری با تغییرات در گروه خیلی اهمیت دارد اگر شما تغییرات را با شور و شوق بیان کنید تاثیر مثبتی روی نگرش گروه خواهد داشت.

کار گروهی با فرهنگ ما خیلی سخت هست٬ همین طور که می بینید توی نکات بالا٬ به فرهنگ زیاد اشاره شده٬ برای مثال فرهنگ ژاپنی٬ فرهنگ آلمانی٬ من توی این مطلب اشاره نکردم ولی دقیقا مدیریت یک گروه توی فرهنگ آمریکا و انگلیس هم باهم فرق دارن. ما برای اینکه بتونیم یک کار گروهی خوب داشته باشیم باید خیلی بیشتر رو خصوصیت های فردی خودمون کار کنیم. 

این نکاتی رو که اینجا به اون ها اشاره کردم واقعا می تونم بگم که مشکلاتی هست که من توی کار گروهی خود با اون ها برخورد دارم. این نکات رو به دقت بررسی کنید و توی کار گروهی خودتون و توی تیمی که در اون کار می کنید سعی کنید که به دقت این موارد رو بررسی کنید. گروه موفق در اصل تضمین کننده موفقیت خود شماست. و همیشه این طوری فکر کنید که توی گروهی که هستید فقط شما هستید که این موارد رو می دونید و نهایت تلاش خودتون رو برای رسیدن به فرهنگ خوب سازمانی به کار بگیرید.

>> اگه این مطلب رو خوندید و برای شما مفید بوده می تونید با به اشتراک گذاشتن این مطلب به دوستان خودتون هم کمک کنید. از دگمه های این پاییت استفاده کنید و یا برای دوستای خودتون ایمیل کنید.

امروز میخوام از یک تجربه کاری بگم٬ این تجربه به صورت مستقیم مربوط میشه به تعداد ایمیل هایی که شما روزانه دریافت می کنید و زمانی که برای خوندن اون ها از دست میدید. من وقتی که سال های پیش٬ تازه وارد اینترنت شده بودم٬ علاقه زیادی داشتم که توی خبرنامه تمام سایت ها عضو بشم. 

من معمولا روزانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ تا ایمیل دریافت می کردم که فقط ۲۰ تا ۳۰ تا از ایمیل ها واقعا به درد من میخورد. البته دریافت این تعداد ایمیل هم به صورت عمومی٬ اطلاعات زیادی به من میداد٬ و هم زمان خیلی زیادی از من رو در روز اشغال می کرد. نسبت زمان به مفید بودن ایمیل ها واقعا پایین تر از این بود که ارزش داشته باشه تمام ایمیل ها رو بخونم و حذف کنم. برای همین من از زمستون سال گذشته٬ تصمیم گرفتم عضویت خودم رو در تمام خبرنامه های اتوماتیک سایت ها قطع کنم. خیلی سخت بود اولش که بخوای روزی ۱۰۰ تا سایت رو بری و لغو اشتراک بکنی. ولی روز به روز که تعداد ایمیل ها کم میشد٬ بیشتر و بیشتر متوجه شدم که من قدیم ها چقدر زمان مفیدم رو به دلیل خوندن این خبرنامه ها از دست می دادم.

برای همین٬ به تمام مدیرای شرکت ها و افرادی که واقعا به زمان بیشتری برای انجام کارهاشون نیاز دارن٬ پیشنهاد می کنم که سعی کنن عضویت خودشون رو از تمام خبرنامه های سایت ها لغو کنید. یک مدیر نیاز نداره تمام خبرنامه ها رو دریافت کنه. برای اینکه همیشه هم درجریان امور باشید٬ می تونید به بچه های شرکت بگید که با توجه به تخصص خودشون توی این خبرنامه ها عضو بشن و اگه موضوع مهمی پیش اومد٬ به شما گزارش کنن.

چهارشنبه توی سمینار کسب و کار اینترنتی که در دانشگاه تهران برگزار شد یکی از ارايه ها مربوط به آقای ژان بقوسیان بود در خصوص بازاریابی اینترنتی. من یک سری نکات رو از این برنامه یاداشت کردم که اینجا به صورت تیتر وار میارم.

۱. کاربر در ۳ تا ۷ ثانیه اول تصمیم میگیرد که صفحه سایت را ببندم و یا به بازدید سایت ادامه دهد. (یکی از نکات مهم این هست که سایت نباید شلوغ و سنگین باشه - باید ساده باشه و یه پیشنهاد خود همون اول برای کاربر داشته باشه)

۲. باید در صفحه اول سایت از نوشتن کلیات خودداری کرد. باید در چند ثانیه مزیت های سایت را گفت.

۳. یک وب سایت نیازمند بخش مقالات هست. این بخش به اعتماد سازی و جمع کردن علاقه مندان کمک می کنه. (حتی میشه به وجود یک وبلاگ قوی هم اشاره کرد)

۴. کار سایت فروش نیست بلکه سایت باید ارتباطی با علاقه مندان برقرار کند. (برای مثال در خبرنامه هایی  که برای افراد ارسال میشه پیشنهاد میشه که پارامتر های تصمیم گیری مثل لینک خرید٬ قیمت و زمان و ... از توی ایمیل حذف بشن)

۵. تشویق به عضویت در خبرنامه یکی از نکات مهم در هر سایت هست. برای مثال دادن یک هدیه رایگان غیرالکترونیکی به علاقه مندان توصیه میشه.

۶. طراحی سایت باید برای افرادی باشه که در خصوص خرید مردد هستند نه افرادی که دقیقا دنبال خرید هستند. (مثلا گارانتی ۱۰۰درصد برگشت پول می تونه مفید باشه)

۷. نرخ خروج کاربر از سایت ( bounce rate) یعنی اینکه چند درصد از کاربران از همان صفحه که وارد شده اند از همان صفحه هم خارج شده اند. نرخ خروج زیر ۴۰ درصد خیلی خوب است. یعنی از هر ۱۰۰ نفر٬ ۶۰ نفر به مشاهده سایت ادامه می دهند و ۴۰ نفر از سایت خارج میشن.

روز چهارنشبه سمیناری با همکاری خاورزمین سیستم کیش و دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران برگزار شد که در اون دکتر رضا رعفریان٬ محسن ملایری٬ ژان بقوسیان و من در خصوص کارآفرینی سخنرانی کردیم. آقای رعفریان در خصوص کارآفرینی صحبت کرد. محسن از مشکلات و دلایل موفق نشدن استارت‌آپ ها گفت٬ آفای بقوسیان از بازاریابی اینترنتی گفت و من هم از نیاز استارت‌آپ ها به تعامل با رسانه ها صحبت کرد. 

جناب آقای تاجبک٬ مدیر انجمن علمی کارآفرینی دانشگاه تهران هم از افرادی بود که توی سه هفته گذشته کمک زیادی به برگزاری این سمینار کرد که باید از ایشون تشکر کنم. منم تا جایی که در توان داشتم سعی کردم با معرفی سمینار و همچنین معرفی دوستانی که در برنامه بعد از ظهر بتونن با تجربیان خودشون و موفقیت های خودشون به دانشجویان این رشته کمک کنند٬ بتونم به برگزاری بهتر این سمینار کمک کنم.

توی برنامه بعد از ظهر هم چهار ارائه وجوود داشت از سایت نت برگ٬ لوکوپوک٬ فیدلیو و موسیقی ما. پاورپینت آقای ملایری رو اینجا می تونید دریافت کنید.

امروز رفتیم توی شرکتی٬ که اگه اسمش رو به شما بگم٬ بعد از خوندن این مطلب کمی تعجب می کنید. البته وقتی که توی جلسه کمی با مشکلات شرکت آشنا شدیم٬ (به واسطه اینکه از ما به عنوان مشاور دعوت شده بود) دیدیم که خوب مشکل نه فقط از اجرای یک کمپ تبلیغاتی٬ بلکه واقعا مشکل در جای دیگه هست. قبلا شرکت مدیرفروش نداشته و زمانی که مدیرعامل قبلی که مالک شرکت هم بوده٬ تصمیم گرفته مدیرعامل جدیدی رو برای مدیریت شرکت بزاره٬ برادر خودش رو در نقش مدیرفروش قرار داده و خلاصه ...

این مشکل مدیرفروش رو من توی خیلی از شرکت ها دیدم٬ نمی دونم چرا به این سمت زیاد توجه نمیشه٬ یه نظر من یکی از پست های کلیدی هست. باید همیشه آموزش ببینه٬ باید روابط عمومی خوبی داشته باشه٬ باید با آداب جلسه آشنا باشه٬ باید کمی هم سیاست داشته باشه.

من نمی دونم چرا خیلی از مدیر های ایرانی عادت دارن که اول جلسه بگن که من که بی سوادم در این رشته و بعد از وسط های جلسه سوال هایی بپرسن و نظراتی بدن که آدم با خودشه بگه شما اگه بی سوادی در این زمینه٬ و ما رو هم به عنوان مشاور دعوت کردی٬ چرا دیگه سوال می کنی.

یا مثلا من خیلی جلسه رفتم که اون شرکت دنبال من بوده که من رو بکشونه پای میز برای صحبت٬ بعد یوهو وسط جلسه این رو پرسیدن که ما چطوری به حرف های شما اعتماد داشته باشیم. خوب داداش مثلا اگه من رو نمیشناسی و اعتماد نداری اصلا برای چی من رو دعوت کردی. من که با شما تماس نگرفتم تورو به خدا بیا یه زمان بده ما بیایم خودمون و محصولاتمون رو به شما معرفی کنیم.

آداب و رفتار مذاکره واقعا مهم هست. اگه قدیمی ها یاد نگرفتن واقعا ماها یادبگیریم.

هفته گذشته جلسه ای تشکیل شد که من و بسیاری از مدیران سایت های مطرح در وب فارسی در آن حاضر شدیم. در مطلب قبلی وبلاگ هم اشاره کرده بودم که جلسه به دعوت ارشاد٬ از طرف شورای عالی فضای مجازی و در مرکز تحقیقات مخابرات برگزار شده بود. سازمان و شورا و مکانی که کمتر کسی فکرش را می کرد این جلسه به هیچ کدام این سازمان ها وابسته نباشد.

دعوت نامه ها هم به ایمیل و شماره موبایلی ارسال شده بود که در سایت ساماندهی٬ در مرکز رسانه های دیجیتال٬ برای دسترسی سریع به مدیر سایت ثبت شده بود. این هم نباید فراموش کنیم که این اطلاعات واقعا محرمانه هستند. حالا دیگه چه برسد به اینکه برای شرکت در یک جلسه غیردولتی و بدون ارتباط به مرکز رسانه های دیجیتال برای تماس با مدیران سایت ها از این اطلاعات استفاده شده باشه.

از جلسه که اومدیم بیرون فکر می کنم کمتر کسی به شرکت در این جلسه اشاره کرده بود. من هم طبق معمول یک مطلب نوشتم با عنوان جلسه هم اندیشی رسانه های کاربرمحور و در اون به طور خلاصه اشاره کردم که در اون جلسه چه گذشت. اما فردای اون روز مشخص شد که نه شورای عالی فضای مجازی٬ نه وزارت ارشاد٬ نه مرکز رسانه های دیجیتال هیچ کدام از برگزاری این جلسه خبری ندارند. و این جلسه به دعوت یک مجمع غیردولتی برگزار شده. وارد داستان ها و حاشیه ها نمیشیم و من فقط یک سوال دارم و اون این هست که جناب آقای وزیر؟ اطلاعات محرمانه ی ما چرا در دست بخش خصوصی است؟

مگه این طوری نیست که اطلاعات ما در سایت ساماندهی و در هر یک از اداره های دولتی باید محرمانه باشد؟ اصلا این درست است که این اطلاعات در اختیار شرکت و سازمان خصوصی دیگری باشد؟ امروز این سازمان با شعار فرهنگ سازی وارد دنیای مجازی شده و اگر فردا٬ وارد فعالیت های تجاری هم بشوند؟ دیگر چه اطلاعات محرمانه ای که ما با اعتماد کامل در اختیار یک وزارتخانه قرار داده بودیم در اختیار این گروه و یا دیگر گروه هاست؟ 

جناب آقای وزیر٬ این بود نتیجه اعتماد ما به وزارت خانه تحت امر شما؟ جناب آقای وزیر فراموش نکنید که ساماندهی سایت های وب فارسی داستان کم سر و صدایی نبود. مرکز رسانه های دیجیتال هم کم سر و صدا نبوده٬ امروز هر کسی که مخالف فعالیت ها وزارتخانه باشه دیگه با تیکه و کنایه هم میگه دیدید من گفتم در ساماندهی ثبت نکنید!!!

شما چه جوابی برای ما دارید؟

دیروز از طرف شورای عالی فضای مجازی و به دعوت وزارت ارشاد جلسه ای با عنوان هم اندیشی رسانه های کاربرمحور در مرکز تحقیقات مخابرات برگزار شد. در این جلسه البته از مسئولین شورای عالی خبری نبود٬ ظاهرا نشده بود که بیان. ولی از مسئولین ارشاد بودن و جلسه رو برگزار کردند.

توی این جلسه همه سایت های بزرگ بودن. بلاگفا٬ بلاگ اسکای٬ کلوب٬ پرشین بلاگ٬ وبگذر٬ ایستگاه٬ مارکتسنتر٬ پارسی بلاگ و ... (البته ما هم بودیم). جلسه به این صورت بود که شورای عالی فضای مجازی تمایل داره که از پتانسیل ها و نظرات کارشناسانی که در این حوزه دارن کار می کنن٬ استفاده کننده. توی گام اول همین که این رو بگن که خوب سیاست ها و کارشناسی اشتباه بوده که الان اصلا شورا تشکل شده و می خواد با کمک کسایی که توی این حوزه فعال هستند٬ کار کنه٬ خودش خوبه.

از کسایی که توی جلسه بودن خوب تعداد زیادی صحبت کردن و خیلی هم حرفی نزدن. فضای جلسه سنگین نبود و خوب این خوبه٬ و همه حرف های خودشون رو با نق و گلایه و تیکه و خلاصه هر کسی حرف دلش رو زد. اول از همه بگم خوشحالم که بعد از ۱۰ سال به این نتیجه رسیده باشیم که باید از بدنه وب و کارشناسان این حوزه هم استفاده کرد. (حتی فقط در ظاهر) می تونه این حرکت یه گام به جلو باشه. 

هر کسی خلاصه حرف های خودش رو زد٬ از اینکه دخالت در امور اجرایی کم بشه حرف به میون اومد تا اینکه بیاین اصلا یک پارلمان مشورتی برای این موضوع تاسیس کنیم. پیشنهاد های منطقی هم شده ها٬ ولی واقعا بعضی ها تو جلسه ها حرف هایی میزنن که آدم خندش میگیره. پارلمان مشورتی و این ها رو اصلا توی این مدل جلسات حرف رو هم زدن خنده داره. اگه وب اینقدر قدرت داشت که نیاز به پارلمان مشورتی نبود٬ توی این پارلمان نماینده میفرستادیم.

مشکلی دیگه ای که توی این جلسه هم بود. این بود که از همه مدل آدم توش بود. البته واقعا حضور آدم های قدیمی و واقعا کارشناس توی این جلسه به طور چشم گیری مشخص بود. ولی واقعا مطرح شدن ایده های خنده دار و حرف های حاشیه ای... کلا از طرف کسایی بود که بیشتر از اون چیزی مدیر و برنامه ریز باشن٬ فقط برنامه نویس بودن. این گونه جلسه ها نباید جلوی ورود آدم های جوون رو بگیره٬ ولی واقعا این سبک جلسه ها باید قدیمی ها و به خصوص اون هایی که واقعا با ساختار اداری و حقوقی و تجاری آشنا هستن٬ بیشتر دعوت بشن و بیشتر ازشون استفاده بشه. شاید جای خیلی ها دیگه توی این جلسه خالی بود.

درآخر امید وارم نه تنها این گام بلکه تمام گام هایی که برای توسعه وب برداشته میشه روز به روز منطقی تر٬ حساب شده تر٬ واقعگرایانه تر و خلاصه مفید تر باشه. واقعا بعد از ۱۰ سال٬ دیگه الان می تونه زمان یک حرکت به سمت جلو باشه.