راستش زمان زیادی است که تصمیم گرفتم مطلبی در زمینه های اجتماعی و سیاسی ننویسم، اما واقعیت این است که وقتی ننویسی انگار که مردی، وقتی حرف نزنی و نگرانی ها و حرف های داخل دلت را برملا نکنی، انگار نیستی.
چهارده سال پیش بود که آقای خاتمی در یک انتخابات باور نکردنی، ریس جمهور شد و در نهایت هشت سال رئیس جمهور این سرزمین بود. این آغازی بود برای رویای آزادی خواهی در ایران، که با شعار اصلاحات همه را می خواست در زیر سایه خود قرار دهد. البته کم نبودند کسانی که در داخل و خارج، در زیر این شعار به دنبال انقلاب و انفجاری تازه بودند.
نمی شود گفت که خاتمی برای این کشور کاری نکرد، همان طور که نمیشود گفت هر چه داریم از خاتمی داریم. البته شکست انتخاباتی سال 84 بدون شک دلیلش عدم توجه به نیاز جامعه، عدم مدیریت و خیلی کارهایی بود که خاتمی انجام داد و یا انجام نداد.
خاتمی خوب یود، آری، واژه دموکراسی را در کشور نهادینه کرد. ولی پرسش اینجاست که برای نهادینه شدن خود دموکراسی در کشور چه کرد؟ نه پشت عبداله نوری ایستاد و نه پشت عطااله مهاجرانی. چون مرد تفکر و اندیشه بود و نه مرد ایستادن. در نهایت هم این حاکمیت و کشور و مردم هستند که دارند هزینه نه ایستادن های خاتمی را پرداخت می کنند.
خاتمی پدر اصلاحات بود، اما برای اصلاحات پدری نکرد. زیرا اگر پدر خوبی بود در انتخابات سال 88، پشت موسوی نمی ایستاد و به عنوان پدر معنوی اصلاحات، انتخاب را برای مردم میان کروبی و موسوی باز می گذاشت. البته نباید فراموش کرد که این انتخاب هم در نتیجه انتخابات تاثیری نمی گذاشت.
امروز حرف من نتیجه انتخابات 2 سال پیش نیست. امروز نقدیست برمردی که همیشه در مسائل اجتماعی درست تصمیم گیری نکرد، همیشه گفت که افشا می کنم ولی نکرد. امروز نقد بر کسی است که وقتی که آمد، نسل من که او را نمی شناخت، اما نتیجه این ناشناخته بودن تبدیل شد به نسل ی که بجای کار حذبی، بت پرستی را پیشه کردند و نتیجه اش شد. شکست های پیاپی در انتخابات های پس از دوم خرداد و مجلس ششم و اولین دوره ی شواراها.
خاتمی چه کرد، خاتمی در جواب حمایت هاشمی در انتخاب سال 76، در انتخابات سال 84، با معرفی معین به عنوان کاندید ریاست جمهوری، خود را در مقابل هاشمی و کروبی قرار داد. خاتمی که با تمام ناکامی ها و شعار خود با عنوان جوانان و ازادی، از فعال سیاسی به بت سیاسی تبدیل شده بود. انتخابات را به شکست اصلاحات تبدیل کرد.
جدای مسائل سیاسی و فرهنگی، اگر به مسائل اقتصادی هم نگاه کنیم، نباید تمام فشار های امروز را از چشم احمدی نژاد دید. خاتمی بنزین را برای نگرانی از تورم گران نکرد. حتی سعی هم در برداشتن یارانه های نکرد. و همه این نگرانی ها برای این بود که بتواند تورم را کنترل کند. درست است که تورم در زمان خاتمی مثل امروز نبود. اما فراموش نکنید، برداشتن یارانه های یکی از اصلی ترین نکات در اقتصاد سالم است. نه اینکه هر چه در این دولت شده درست و مورد تایید است، اما فشاری که برای این تغییرات به مردم وارد شده را اگر مدیریت درستی در زمان خاتمی بود را میشد خیلی بهتر و کنترل کرد.
از نگاه مردم، تورم در زمان هاشمی بود و در زمان احمدی نژاد. در زمان هاشمی که بعد از جنگ واقعا تورم اجتناب ناپذیر بود، اما واقعا نمی شود تمام تورم امروز را به گردن احمدی نژاد و سیاست های او دید. باید به سیاست ها و کارهای انجام شده و انجام نشده دولت های قبلی هم نگاه کرد.
اگر ساختن دولت کار یک روز و دو روز نیست. صادقانه این است که بگوییم خراب کردن آن هم کار یک روز و دو روز نیست. و همه هستند که آن را خراب و یا درست می کنند. اصلا نمی شود گفت که خاتمی همه خوبی بود و قبل و بعد از او همه بد. این دقیقا بت پرستی و جلوگیری از عدم انتقاد است. که در هیچ کجای دموکراسی جایی ندارد.
به خاتمی هزار انتفاد وارد است، انتقادی که باید بشوند، باید گفته شود تا آویزه گوش تمام سیاست مدارن باشد. اول از همه برای یک سیاست مدار، مهم است که ایستادگی داشته باشد. سیاست پدر و مادر ندارد و بازی دموکراسی نیست. سیاست یعنی انتخاب میان بد و بدتر و امروز شکست خوردن برای پیروزی فردا.
فراموش نکنید که کم نبودند چهره های خوبی که در تاریخ بد شدند و چهره های بدی که در تاریخ به نیکی از آنها نام برده شد.
چقدر شاد بودیم دوم خرداد، چقدر خندان بودیم دوم خرداد. اما چه بد که سیب هایمان در سبد اشتباهی قرار دادیم و همه ریخت.
نظری ارسال نشده است