چند روزی دیر دارم این مطلب رو می نویسم، خیلی ها در مورد روز وبلاگ (Blog day) توی هفته پیش مطلب نوشتن. البته دیر نوشتن هم همیشه بد نیست. دیر نوشتن این خوبی رو داره که می تونی با خوندن مطالب قبلی یک جمع بندی از موضوع داشته باشی. ولی به شرطی که مطالب رو خونده باشی، نه اینکه مثل من فقط دیر مطلب بنویسی.
وبلاگ کلا توی ایران به عنوان یک کار وقت اضافه و بیکاری دیده میشه. آقا داماد چیکارن، وبلاگ نویسن، یعنی اینکه بیکاره. ولی کلا وبلاگ نویسی جا داره که به عنوان یک شغل دیده بشه. به شرطی که درآمد داشته باشه. کم کم، ماهی 600 تا 700 هزار تومان در ماه داشته باشی به نظر من می تونی بگی که وبلاگ نویسی رو به عنوان شغل می تونی انتخاب کنی و در کنار شغل، یک منبع درآمد دیگه هم برای خودت دست و پاکنی تا با افتخار بگی که از اون کاری که دوست داری و با حق انتخاب به اون مشغول شدی یک درآمد مناسب داری.
حالا این وسط تبلیغ هم بکنیم برای خودمون "برای کسب درآمد از وبلاگ خود از شبکه تبلیغات کمک بگیرید"
بیشترین وبلاگ ها توی ایران وبلاگ های عاشقانه هستن. بعد وبلاگ های شخصی به نظر من در رتبه دوم قرار دارن. دیگه وبلاگ های تخصصی با موضوع خاص رو نمیشه آمارش رو در آورد. شاید سومین مقام در دست وبلاگ های فناوری اطلاعات باشه ولی نباید فراموش کرد که این وبلاگ ها یا خیلی پربازدید هستن، و یا خیلی کم بازدید.
من قدیم از حلقه های وبلاگی شنیده بودم ولی امروزه با توسعه شبکه های اجتماعی این حلقه ها هم بزرگ شدن و هم تعداد و تنوع اون ها زیاد شده برای همین شاید بشه گفت که به شکل سنتی دیگه اون بخش قدرت وبلاگ نویسی در دست این حلقه های بسته نیست. ورود به این حلقه ها هم راحت تر شده مگه ورود به یک حلقه مافیای خیلی قوی که مافیای وب فارسی بهش نام دادن.
یکی دیگه از چیزایی که توی وبلاگ نویسی کم توی ایران داریم، جشن ها و برنامه های وبلاگی هست. که واقعا وبلاگ نویس های حرفه ای مثلا سالی یک بار جمع بشن و در اون باهم گفت و گو کنن. مثلا وبلاگ نویس های کوه نورد، هر ساله برنامه ای دارن به نام سعود قلم. ولی من شخصا توی زمینه فناوری اطلاعات و حتی دیگر زمیه ها چنین برنامه هایی با این انسجام رو ندیدم.
البته برنامه های زیادی به عنوان فرفری ها که تشکیل شده از اعضای سایت فرندفید توی چند سال گذشته انجام شده ولی کم نیستن آدم هایی که من توی این جمع ها دیدم که وبلاگ نویس نیستن و فقط کاربر یک شبکه اجتماعی هستن. منظور من از این برنامه ها برنامه خاص وبلاگ نویس ها حرفه ای هست.
یکی دیگه از مشلات وبلاگ نویسی توی ایران وجود وبلاگ های گروهی هست. وبلاگ هایی که افراد زیادی توی بنویسن و وبلاگ به عنوان یک وبلاگ گروهی مطرح باشه. شاید در قدیم ها doxdo.net و itiran.net دو تا وبلاگ گروهی خوب در زمینه فناوری اطلاعات بودن ولی امروزه دیگه زیاد قوی نیستن. البته ما یک برنامه داریم برای این وبلاگ های گروهی که امیدوارم مورد حمایت همه وبلاگ نویس ها قرار بگیره تا این جای خالی رو بتونیم پر کنیم.
البته نا گفته نمونه که الان نارنجی داره به این سمت حرکت می کنه و یا حتی یک پزشک با دعوت از نویسنده میهمان داره تنوع مطلب ایجاد می کنه ولی خوب تعریف وبلاگ گروهی، کمی از این ها گسترده تر هست.
من برای وبلاگ گروهی یک ایده دارم به عنوان مجله اینترنت که توی اون موضوع های ماهانه و یا هفتگی داشته باشیم و از حدود 30 تا 40 نویسنده دعوت کنیم که مطلب مورد نظر خودشون در مورد اون موضوع بنویسن و البته شرکت نوشتن مطلب این هست که اول توی این وبلاگ گروهی منتشر بشه و بعد از انتشار توی وبلاگ های خودشون هم مطلب رو بنویسن با این توضیح که در مجله اینترنت منتشر شده. امید وارم که این سبک از وبلاگ نویسی مورد استقبال قرار بگیره چون من اعتقاد دارم که در بلند مدت می تونه به توسعه وب و وبلاگ نویسی از نظر کمی و کیفی کمک کنه.
نظرات شما در این خصوص می تونه به من کمک کنه، نظرات رو یا در بخش نظرات بنویسید و یا توی تویتر به من منشن بزنین @shayanshalileh و یا ایمیل بزنین shayan.shalileh در جی میل
نظری ارسال نشده است