شاید این آخرین پستی باشه که می نویسم. شاید برای همیشه با این زندگی مجازی و غیر مجازی خداحافظی کنم و دیگه از من خبری نباشه. خوب خیلی ها راحت میشن از این و از اون گرفته تا همه دیگه خلاصه به سلامت. درست زندگی کردن و صادق زندگی کردن و خلاصه مردونه زندگی کردن فایده ای نداره. 

برای این مردم هم کاری کردن فایده ای نداره. خلاصه امشت با دلی پر از اینجا می نویستم که که این زندگی رو دیگه دوست ندارم.

نوشته این وبلاگ رو بخونید "افشاي ارتباط و حمايت خبرگزاري وبنا با فعالين ضد نظام در اينترنت "و خودتون واقعا ببینید که چه گرفتاری هایی داریم ما.

برای این دوست گرامی ایمیل زدم و خلاصه با عصبانیت کامل هر چیزی خواستم گفتم. مثل همیشه ایمیل رد و بدل شده رو در اینجا برای آگاهی عموم منتشر می کنم. 

salam 

khodeton be khonin yebar matne jadidi ke neveshtin va khejalat bekehsin. khande dare vaghean az webna shoste rofte tar to iran site vojod dare akhe ?????????? 

man gerayeshe siyasi be zede engelab daram ????????????????????????????? 

ha ha ????????? khandidam vaghean 

boro ye search kon bebin ki bara in kehsvar bishtar kar karde man ya shoma ke tohmat mizanin , zeshteh vaghean khejalat bekeshin . sharm konin 

mage dadgahin ke migin moaneeeeed? akhe haleton khobeh shoma ha ???? 

azaton be parsi blog shekayat kardam tohin va eftera zadin onam gondasho zadin bayad pasokhgo bashin akhe che tahghighi kardi momen ??? 

on link haye peyvast ro faghat gozashti jav gir bazi , 

kodomesh be webna marboteh akhe ???????????? webna karesh webeh khob onam gozahstan banere mano va webna ro ham gozashtan to liste service hashon 

akhe aghlam khob chiyeh vaghean in shod ertebate ona , che rabti dare be ertebate maaaaaaaaaaaaaaaan ???????????? 
age mardin harfaye manam baz go koni joratesho darin pasokaye mano khat be khat to blogeton bezarin ?

badesham chera nemigin ke vaghti man khabare gerdabo to webna gozashtam che hajmi behem khooooooooooooord email va fosh va dari vari ????????????? ono nemibinn ? vaghti ke gerdab link news man va bannere mano gozaaaaaaaaasht koja bodin bi ensaaaaaaaaaaaaaaaf kor bodi , kar bodi on mogheh defa koni ke man khabare gerdab.ir go zashte bodam ???????????????????

shayan

دوست و برادر عزیز ما هم در جوای برای من نوشته :

salam
mesle inke jashnvare web va aziz ashofte va balatarin ro faramoosh kardid !
ye negah be list add hatoon tooye gmail bendazin ! (ma ke nadidim !)
hanooz motevaje nashodi sabzname logoye shoma ro tooye aza gozashe na tablighat?   !!!
az kandidaye mored hemayat shoma che khabar?  !!!
sabzname logoye ma ro ham mizare?!
ya ali

امشت دوست داشتم سر فرصت یک جوابیه برای این دوست ما ارسال کنم ولی واقعا به شدت خسته شدم . یعنی تمام انرژی که داشتم توی این 26 سال تموم شده و دیگه واقعه انرژی نیست برای ادامه دادن. این پست رو هم فعلا برای اختتامیه داشته باشید تا شرایط و وضعیت وب در ایران این باشه به نظر من باید سکوت کرد و با این سکوت بگیم که واقعا شرایط شرایط مناسبی نیست.

در مورد مطلب نوشته شده 2 تا نکته رو اشاره کنم. وبنا، پایگاه خبری وب سایت های ایران است و از وزارت ارشاد مجوز خبرگزاری ندارد. پس لطفا وقتی که به وبنا اتهام می زنید لطفا به این موضوع دقت کنید. وبنا رسمیت رو از اخباری گرفته که منتشر می کنه و اعتقادی که ایجادش کردم. این رسمیت هم فکر نمی کنم با شکایت هاست ایران و یا این گونه نوشته ها از بین بره.

سال گذشته قرار بود عزیز آشفته ایران باشه و من گفتم وقتی کسی وارد ایران میشه دیگه مشکلی برای این که بیاد توی جشنواره نیست و از این رو عزیز رو به عنوان یک حرفه ای وب از لحاظ فنی دعوت کردم مثل 150 تا میهان دیگه که قرار بود توی مراسم شرکت کنند. دیدگاه سیاسی عزیز رو نمی دونم و اصلا هم برای اهمیت نداره که چه دیدگاه سیاسی داره، من به عزیز آشفته از لحاظ فنی احترام زیادی میزارم.

این که سایت سبزنامه لوگوی وبنا رو توی سایت خودش قرار داده و یا اینکه اخبار و ار اس اس وبنا رو به سایت خودش اضافه کرده اصلا دلیل حمایت من از سبزنامه دیگر سایت هایی که از اون سرویس استفاده می کنند نیست. سبزنامه یک سرویس اینترنتی است که همه سایت ها می تونند از اون استفاده کنند. مثل بالاترین، مثل بلاگفا و مثل خیلی از سایت های سرویس دهنده دیگه.

خیلی موارد دیگه هم هست که واقعا خسته از این زندگی اصلا دوست ندارم به اون ها جواب بدم ولی کلیات و مسائل مهم این بود. 

نکته آخر اینکه از من شایان شیله مدیر سایت او ال سی، وبنا، نویسنده وبلاگ دنیای مجازی و فاجعه مجازی کسی رو نمی تونید پیدا کنید که اطلاعاتی کامل تر از خودش رو در اینترنت قرار داده باشه و روابط روشن و باز و مشخصی رو داشته باشه. یعنی شما تا سایز شماره جوراب من رو هم می تونید توی اینترنت پیدا کنید. پس لطفا با استفاده از این کلمات تحقیقات و رصد اطلاعات و ... خودتون و دیگران رو گول نزنید. تمام اطاعات، ارتباطات و زندگی من توی اینترنت هست. نیازی به تحقیق و رصد نداره. فقط باید سرچ بلد باشید.

خداحافظ

مطلب تجارت الکترونیکی رو از وبلاگ بهساد خوندم گفتم که من هم یک چند تا نکته اضافه کنم. اول از همه شرمنده که در حدود یک ماه است که مطلبی ننوشتم. دلایل خیلی زیادی داره از مشکلات کاری و اجتماعی گرفته تا مشکلات خانوادگی و ...

روزگاری خوب و رو به رشدی رو فناوری اطلاعات در ایران داشت. ولی این چند دستگی سازمان ها که واقعا شما برای یک فعالیت آنلاین اصلا نمی دونید با کی طرف هستید و درگیری داخلی سازمان ها باهم و وجود کلی سازمان نظارتی و کلی سازمان مرتبط با فناوری اطلاعات و کلی سازمان مرتبط با آموزش که همه و همه هم فقط و فقط خودشون رو کل این ماجرا می دونند. شرایط رو واقعا به جایی رسونده که اصلا شرایط خوبی نیست.

در مورد مطلب تجارت الکترونیکی که در وبلاگ شرکت بهساد نوشته شد یک نکته کوچیک رو اضافه کنم و اون این هستش که مشکل فقط این نیست که هزینه های شرکت که به صورت اینترنت پرداخت میشن رو دارایی قبول نداره. مشکل خیلی بزرگتر و بیشتر از این هستش. حالا دوستان هر روز شعار بدن که تجارت الکترونیک اول دنیا شدیم. آمار تحویل پستی فروشگاه هایی که تحویل با پست دارند رو هم ملاک عمل قرار میدن و میگن اینقدر تجارت الکترونیک کردیم. یعنی اونی هم که سی دی جومونگ رو هم می خره در فرآیند تجارت الکترونیکی شریک شده.

توی این میدون هم فقط شرکت های خصوصی هستند که برای کاهش هزینه و بالا بردن راندمان به سیستم های الکترونیکی روی میارن اما باز هم به دلیل نبود قوانین درست و حسابی و هزاران هزار مشکل دیگه، خیلی جاها به مشکل بر می خورند.

اسمش رو گذاشتیم تجارت الکترونیکی، ولی وقتی برای انتقال پول به دستگاه ATM مراجعه می کنیم برای انتقال الکترونیکی باید 500 تومان بیشتر هزینه کنیم. وقتی کارت شارژ تلفن همراه می خریم باید همون هزینه رو پرداخت کنیم که وقتی کارت چاپی اون رو می خریم. یعنی دقیقا این وسط فقط و فقط به سود بانک و شرکت ها ارائه دهنده سرویس توجه شده. شما فکر کنید وقتی یک کارت تلفن تولید میشه و میاد تا توی یک مغازه چند دست می چرخه و چقدر هزینه برای تولیدش مصرف میشه. این رو مقایسه کنید با خرید کارت شارژ با دستگاه ATP که چقدر واسطه ها رو کم کنه و از هزینه تولید کارت برداشته میشه.

واقعا به نظر شما با این دید و ندادن این تشویق ها به مردم و برعکس بعضی وقت ها هم بالا بردن هزینه هاشون، چطوری می خوایم تجارت الکترونیکی کنیم. فقط و فقط دنبال امضای دیجیتال هستیم و SSL و این چیزا، و اصلا توجه نمی کنیم که اینها تجارت الکترونیکی نیستند و فقط ابزار هایی هستند برای تجارت الکترونیکی. اون ابزار هایی که شاید در لایه اول اصلا مورد نیاز نباشن. خودمون رو گول بزنیم با کلمه زیرساخت و هر روز به زیرساخت ها مون اضافه کنیم. ولی روی کار و ول کردیم و هیچ خبری نیست.

چند روز پیش دیدم که آقای شیرازی مطلبی نوشته اند با عنوان "لزوم تشکیل شعب تخصصی جهت تسریع و تسهیل در بررسی شکایتهای اینترنتی" چون شیرازی رو زمان زیادی هستش که می شناسم و نظراتش رو در خیلی موارد قبول دارم و این موضوع هم برای من جالب بود، مطلب رو Mark as unread کردم تا امروز که کامل خوندمش. ولی واقعا شاخ در آوردم.

البته پیشنهادم این هستش که شما هم این مطلب رو کامل بخونید و شاید حتی برداشت من غلط باشه. آقای شیرازی بعد از اینکه از طولانی بودن زمان رسیدگی و مراحل کارشناسی انتقاد کرده که به نظر من هم درسته. چند تا نکته اشاره کرده که اصلا درست نیست. 

مثلا آقای شیرازی در بخشی از نوشته این جمله رو آورده "آدرس مذکور توسط کارشناس قضایی بررسی و در صورت مشاهده تخلف و  تا زمان بررسی دقیق تر مسدود شود" اولا که باید بگم که رفتن آقای شیرازی به عنوان مدیر بلاگفا به اون طرف میز کاملا تعجب آورده. آقای شیرازی از لحاظ صنفی هم باید همیشه این طرف میز باشه. مسدود کردن این سایت و اون سایت اصلا کار درستی نیست. اون هم بدون بررسی. این کار دقیقا مثل این هستش که یک نفر رو بگیریم بکنیم زندان و بگیم حالا باش اونجا تا به پرونده رسیدگی بشه.

در بخش دیگری آقای شیرازی می فرمایند "بسیار ساده تر با مدیران سایتها یا شرکتهای صاحب امتیاز آنها  ارتباط برقرار کند و در نهایت میتواند بصورت موثرتر و سریعتری محتوایی که به نحوی باعث تضییع حقوق شهروندان شده است را حذف یا دسترسی به آنرا مسدود کند". واقعا نمی دونم !!! آقای شیرازی دارن از حذف اطلاعات با حکم قضایی بدون اخطار به مدیر سایت صحبت می کنند. یعنی امنیت اطلاعات و ... کشک. آقای شیرازی کوتاه بیا برادر. فردا همین کار رو می کنند و می گن که شیرازی گفته این روش درسته. اطلاعاتی که روی هاست و یا سرور من قرار داره مال خوده خوده منه. مالکیت که فقط لوازم توی خونه نیست. کجا ما مورد مشابه داریم که مثلا در دنیای واقعی خونه طرف رو درش رو گل بگیرن چون به فلان کس گفته مثلا ... .

البته اطمینان دارم که این نوشته با توجه به درگیری های شدید بلاگفا و موارد مشابه ی است که آقای شیرازی روزانه با آن ها دست و پنجه نرم می کند. ولی نکته اصلی اینجاست که آقای شیرازی در طول این چند سال جایگاهی برای خود فراهم کرده بزرگتر از مدیر یک سرویس دهنده وبلاگ به نام بلاگفا. این حرف ها از جایگاه مدیر بلاگفا قابل درک است و انتقادی نمی شود وارد کرد. ولی از جایگاه علیرضا شیرازی وبلاگ نویس به نظر من تمام اصول مربوط به مالکیت و این چیزها در این نوشته پایمال شده است.

آزادی اطلاعات چیزی است که همه باید برای اون هزینه کنند. و متاسفانه ما مدیران سایت ها داریم هزینه بیشتری می کنیم. همه انگشت ها به طرف ماست. ولی نباید فراموش کنیم که اگه امروز این سختی ها و استرس ها رو تحمل نکنیم، فردا شرایط بسیار سخت تر و بد تر خواهد بود.

من هم برای سایت او ال سی از این مدل مشکل ها داشتم، هم برای وبنا و هم برای شبکه اطلاع رسانی پیام ولی دلیل نمیشه که بگم خوب هرکی مشکل داره بره توی دو ساعت حکم بگیره و بیاد حکم رو بده من تا اون اطلاعات رو حذف کنم. خیلی وقت ها ایستادم دعوا کردم و به نتیجه رسیدم که اصلا طرف داره حرف الکی میزنه. پس سیستم قضایی باید زمان بزاره و هیچ حکم موقتی رو صادر نکنه. تا پایان مراحل دادرسی و تجدید نظر اصلا کسی مجرم نیست. سایت بنده خدا هم دقیقا مثل آدمه. چه بسا برای خیلی از ما ها شخصیت سایت مون شناخته شده تر و جا افتاده تر از خودمون باشه.

پس لطفا این باب نشه که از همه شروع کنند از مسدود شدن و حذف اطلاعات به این سادگی صحبت کنند.

کمک کردن به دیگران و انجام ندادن کار خود یکی از بخش های جدا نشدنی از فرهنگ و سیستم کشور ماست. در خبرها آمده بود که وزیر بازرگانی گفته است که آمادگی دارد برای توسعه آموزش الکترونیکی کمک کند. احتمالا وزیر آموزش و پرورش و وزیر علوم نیز در آینده ای نچندان دور، به کمک وزارت بازرگانی می روند.

البته این کمک کردن ها همیشه بد نیست. فقط باید درست و به جا کمک شود. مثلا اگه وزارت خانه های مرتبط با آموزش برای توسعه تجارت الکترونیکی به کمک وزارت بازرگانی بروند و سعی کنند با توجه به مخاطب گسترده ای که دارند تجارت الکترونیکی و فرهنگ آن را در کشور توسعه دهند، کار بسیار پسندیده است.

اما اگر این کمک کردن خارج از حرفه و تخصص باشد، دیگر باید گفت که، ما را به خیر تو امیدی نیست، شر مرسان

حالا چرا فکر می کنم کمک وزارت بازرگانی به آموزش الکترونیکی درست نیست و پیشنهاد من برای کمک وزارت بازرگانی در این بخش چیست. بخش به بخش و از روی صحبت های وزیر محترم بازرگانی حرکت می کنیم.

ایشان در چهارم کنفرانس آموزش الکترونیکی و دانشگاه الکترونیکی گفته اند که امضای دیجیتال و برخی از سامانه های مربوط به وزارت بازرگانی می تواند برای آموزش الکترونیکی مفید باشد. همین اول با بگم، نه آقای وزیر به خدا اینگونه نیست. آموزش الکترونیکی اینقدر ساده و شیرین است که اصلا نیازی به این همه چیز دیجیتالی و تخصصی که بیشتر مربوط به تجارت و این ها هستند، ندارد.

البته همه صحبت های ایشان این مدلی نبوده. برای مثال در بخشی که گفته اند برای آموزش اصناف نیاز به آموزش از راه دور دارند خیلی هم خوب و حرفه ای این حرف بیان شده و خیلی جای تقدیر است که یک نفر در نهایت متوجه شد که این آموزش های الکترونیکی فقط برای متخصصین نیست و فقط نباید مدیریت فناوری اطلاعات در دانشگاه ها با این روش آموزشی تدریس شود.

اما در ادامه مطب وقتی که دیدم ایشان گفته اند که برای این منظور با دانشگاه جامع علمی کاربردی قرار داد امضا کرده اند. با خودم گفتم که جناب وزیر خراب کردید. خدا وکیلی داشتم تعجب می کردم از بخش قبلی که این همه درست بود. ولی دیدم نه. آخرش باز هم این آش است که یا شور می شود و یا بی نمک.

البته، در کل باید گفت، دانشگاه جامع علمی کاربردی هم خوب است ولی اجازه بدهید هر گلی میزند به سر خود بزند و به سرشاگردانش و از آموزش الکترونیکی کمی دور باشد. من که از دانشگاه جامع علمی کاربری تا امروز چیزی به عنوان دوره های آنلاین و از راه دور ندیدم و نمی دونم جناب آقای وزیر برای آموزش از راه دور اصناف چرا به دنبال این دانشگاه رفته است.

در ادامه هم جناب وزیر گفته اند که می شود 30 مرکز تحت مدیریت این وزارت خانه را به بصورت حضوری برای پرسنل و بازرگانان دوره های آموزشی برگزار می کنند به مراکز آموزش الکترونیکی تبدیل کرد.

این هم خیلی خوب است. من فکر می کنم تبدیل نیمی از این مراکز هم می تواند تا 80 درصد از هزینه های این وزارت خانه را کاهش دهد. اما به شرطی که مدیریت درستی برای این بخش در نظر گرفته شود.

خلاصه اگر رفتید و با یک شرکت قرار داد بستید و 30 مرکز شما همان 30 مرکز ماند و آموزش الکترونیکی هم اجرا نشد و همه شدند شاکی که همان کلاس مگه اشکالش چی بوده و این داستان ها...

خواهش من از شما این است که فکر نکنید که آموزش الکترونیکی بد است و شما تصمیم اشتباهی گرفته اید. آن کارشناسانی را پیدا کنید که راه را اشتباه رفته اند. و البته بهتر از همه این که از اول راه را اشتباه نروید.

امروز خیلی اتفاقی به یک مطلب رسیدم در مورد آموزش الکترونیکی آنفلوانزای A پاندمیک H1N1 (آنفلوانزای خوکی) که توسط دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران ارائه می شد.

وارد این صفحه شدم. اطلاعات خوبی در خصوص دوره در اون قرار داشت. قیمت شرکت در کلاس، امتیاز، تاریخ شروع و پایان ؟؟؟، توسط چه کسی تدوین شده، اهداف و معرفی. 

برام استفاده از عنوان برنامه بجای درس خیلی جالب بود. نمی دونم و متوجه هم نشدم که چرا به درس، برنامه گفته میشه. در ادامه یک لینک بود به عنوان "آغاز مطالعه برنامه". بازم متوجه نشدم که من چطوری باید یک برنامه رو مطالعه کنم!!! معموله درس رو مطالعه و از برنامه استفاده می کنند.

اول از همه این پیغام رو دیدم. "امتياز مربوط به اين برنامه را پس از گذراندن آزمون دريافت نـخواهيد كرد .در اين حالت سوابق مطالعاتی شـما ثبت نـخواهد شد و نيزشـما وارد سيستم نشده ايد و در حال حاضر به عنوان ميهمان در حال مطالعه دوره هستيد" خیلی خوبه که این امکان فراهم شده که بشه به این درس (برنامه) بدون عضویت هم دسترسی داشت. 

در ادامه این جمله رو دیدم "برای دریافت متن کامل برنامه به صورت pdf  می توانید به فایل زیر مراجعه کنید. در صورت تمایل به دریافت امتیاز برنامه، بر روی " ادامه برنامه " کلیک کنید." 

با خودم گفتم، وای خدای من، این که فقط یک فایل PDF هستش؟؟؟ این کجاش آموزش الکترونیکی است!!! نمی شد بجای خراب کردن اسم آموزش الکترونیکی و استفاده از شعار آموزش مداوم اینترنتی این جزوه آموزشی با عنوان مثلا "راهنمای جامعه  آنفلوانزای A پاندمیک H1N1 " در سایت قرار می گرفت. تا نه کسی حرفی بزنه و نه ...

همه این ها به کنار، گفتم برم توی سایت عضو بشم. رفتم توی صفحه عضویت و شروع کردم به تکمیل فرم ناگهان وقتی به بخش رمز عبور رسیدم دیدم نوشته " حتما از يكی از علامتهای زير در كلمه عبور استفاده نـمائيد ! , @ , # , $ , % , ^ , & , * , ( , { , [ , ), , } , ] , + , _ , - , ~"

دیگه شوکه شدم، اجبار کاربر برای استفاده از این علامت های عجیب و غریب!!! چرا اونم برای تاکید به اینکه در سایت اومده "برای عدم امكان سوء استفاده و امنيت بيشتر اطلاعات شخصی و سوابق مطالعاتی از دستور العمل زير برای انتخاب كلمه عبور استفاده نمائيد"

سایت رو بستم و رفتم بیرون. این آموزش الکترونیک با وجود این دانشگاه ها برای ما آموزش الکترونیکی نمی شود.

یکی از کارهایی که اصلا دوست ندارم اسباب کشی است. حالا چه اسباب کشی منزل، چه اسباب کشی شرکت و چه اسباب کشی از یک سرور به یک سرور دیگه.

اگه اشتباه کنم، چهار سالی میشه که روی این سرور هستیم. صاحبخانه محترم آقای روندتازه (ouriran) لطفا کردن و مارو از اون سرور قدیمی که چهار سال پیش برای خودش سروری بود، به طور محترمانه اخراج کردن و یک سرور خوب و تر و تمیز در اختیار قرار دادن.

خلاصه لحظه انتقال رسیده و داریم از اینجا میریم به اونجا، کلی هم دعوا کردیم که IP هامون رو ازمون نگیرن و سرور جدید هم با همون IP های قدیمی باشه. برای همین نگرانی تغییر DNS و شناسوندن Mail server به یاهو و گوگل و ... رو نداریم. 

چون تمام تغییرات سخت افزاری هستش، یعنی عملا قرار شده هارد رو بردارند و ببرن روی سرور جدید قرار بدن، درگیر مسائل فنی و تنظیم و این چیزا هم به امید خدا نمیشیم.

ولی مجبوریم که از ساعت 11 شب بیدار باشیم تا تمام مراحل انتقال به خوبی به پایان برسه. احتمال هم میدم که تا صبح درگیر باشیم. پس امشب تا صبح بیداریم.

سایت OLC، پایگاه خبری وب سایت های ایران، شبکه اطلاع رسانی پیام، صلح نیوز و از همه مهم تر سایت لواشک احتمالا برای مدت زمانی کوتاه از ساعت 11 شب به بعد در دسترش نباشن. لطفا نگران ما نشوید. کاری داشتید تماس بگیرید موبایل 912 هم دیروز وصل شده است.

به خدا روم نمیشه این نوشته رو توی گروه دیلی یا روزانه بزارم. آخه واقعا بعد از این همه روز اومدن و مطلب نوشتن باید گروه ویکلی یا هفتگی براش ساخت.

ولی خدایی توی این هفته خیلی مطالب برای نوشتن به فکرم رسید. مثلا از تشکیل جلسه مربوط به شبکه های اجتماعی در مجمع تشخیص مصلحت نظام گرفته تا همین امروز در مورد آغاز به کار نمایشگاه الکامپ، وحتی دیروز تصمیم گرفتم یک مطلب در مورد ابطحی و وبلاگش بنویسم. ولی نشد که نشد.

البته واقعا دلیل موجه برای این مطلب ننوشتن دارم. از اول این هفته همکاری خودم رو با یک شرکت جدید آغاز کردم. شرکت یکتاوب، سایت این شرکت هم www.yektaweb.com هستش. کارش بیشتر در زمینه ارائه سرویس به دانشگاه ها و مراکز آموزشی هستش برای همین هم بود که همکاری خودم رو باهاشون شروع کردم. فعلا که دارم روی مستند سازی CMS کار می کنم تا ببینیم که در آینده چی پیش میاد.

از صبح تا ساعت 4 یکتاوب هستم بعدش هم میرم OLC، تا ساعت 9، 10 و بعضی روز ها 11 هم کار های توی دفتر رو انجام میدم. خلاصه این هفته که وقت برای نوشتن خیلی کم بود. البته امید وارم که توی هفته های آینده کمی بیشتر وقت پیدا کنم تا بتونم مطلب بنویسم.

این هفته چند تا کار جالب هم کردیم. تغییر طراحی قالب وبنا تموم شد. اینجا باید از آرین و آیدین برای طراحی سایت پایگاه خبری وب سایت های ایران تشکر ویژه کنم. همچنین از شایان نوبارانی هم تشکر کنم برای کمک توی تبدیل قالب وبنا از اون طراحی table ی قدیمی به این سیستم جدید که full css شده. 

یک تشکر ویژه هم باید از نیما عربی بکنم که داره شبانه روزی روی سایت سومین جشنواره وب سایت های ایران کار می کنه. همین طور در خصوص جشنواره باید از محسن براتی عزیز هم تشکر کنم که کار ساخت فلش ها و بنر های جشنواره و در کل تبلیغات جشنواره رو بر عهده داره. البته وقتی پای جشنواره در میون باشه پرهام باغستانی رو نباید فراموش کرد. که در دو دوره قبلی در کنار وبنا و جشنواره بوده.

توی ایران وقتی وارد یک محیط کاری و اداری میشی، کاملا احساس می کنی که انگار توی یک دیوار بسته قرار گرفتی. ارتباط میان افراد توی تیم کاری به حدی با مشکل مواجه هستش که توی خیلی از موارد اصلا ادامه همکاری فایده ای نداره.

چند ماه پیش یکی از دوستام من رو با گروه کاری جدیدی که در حال راه اندازی بود، آشنا کرد. قرار بود همون روز های اول به شرکت شون برم تا با محیط کاری که دارن آشنا بشم. ولی خوب گرفتاری و هزار تا مشکل روزانه تا دیروز این فرصت رو به من نداد که این تلسم رو بشکنم و به دیدن دوستم و دوستاش برم. 

ساعت چهار بعد از ظهر از دفتر بیرون رفتم و بعد از یک ساعت مقابل دفترشون بودم. از در ورودی و ساختمان خوشم اومد. نه به دلیل شیک بودنش، بلکه به دلیل مخفی بودنش و این که کسی فکر نمی کنه اون تو چه خبر هستش. خودش یعنی 90 درصد آرامش.

احساسم وقتی که وارد شرکت شدم این بود که به یک مهمونی خودمونی رفتم. یک جمع که در نگاه اول گاملا صمیمی بود. با این که ساعت 5 بعد از ظهر بود چهره ها خسته نبودن و این توی محیط کار خیلی خوبه. چرخ اول رو که زدم دیدم روی یک میز 4 نفر این طرف و اون طرفش نشستن و 6 تا نوت بوک هم روی میز باز هستش. از مونیتور 14 گرفته تا 21. چرخ دوم رو هم که زدم دیدم دارم با پا میرم روی صفحه شطرنج بچه ها. اومدم روی مبل بشینم دیدم باید برم کمی اون ور تر چون نزدیک بود که بشینم روی بالش یکی از دیگه از بچه ها و البته کامپیوترش که روی بالش بود. 

این نکته رو بگم که اسم افراد، اسم گروه و اسم پروژه هایی رو که داشتن اینجا نمی نویسم.

خلاصه، با هم سلام و احوال پرسی کردیم. وقتی که نشستم روی مبل، تیکه دومی که ذهن من رو به خودش جلب کرد. نوشته های روی شیشه های پاسیو، شیشه پست پرده به سمت حیاط، شیشه بین سالن اصلی و اتاقی که اون پشت بود، بود. تمام شیشه ها با ماژیک نوشته شده بود. از لیست کارها، مثبت و منفی که به همدیگه داده بودن، برنامه های کاریشون و خلاصه همه چیز این تیم نرم افزاری رو می شد از روی شیشه های سالن متوجه شد.  فکر کنم اگه کسی با سنگ شیشه هاشون رو بشکنه تمام اطلاعات شون از بین میره. البته فکر نکنید که پول برای خرید تخته وایت برد نداشتن، نه، تخت وایت برد رو انداخته بودن یک گوشه پشت مبل. فکر کنم به دلیل محدودیت جا برای نوشتن بود.

اینجا چیزای جالب زیاد دیدم. مثلا یکی از بچه ها کلانتر بود. حالا دقیقا متوجه نشدم کارش چی بود ولی خوب یک نشان ستاره داشت و زیرش نوشته شده بود کلانتر. 

جدای این مسائل که به نظر شوخی میاد، داشتن یک Wiki برای تمام کارهای تیم و برنامه ریزی ها شون برای من خیلی جالب، حقیقتا جای دیگه ندیده بودم گروهی از این کار ها کنند. یا مثلا سیستم فایلینگ شون هم برای من خیلی جالب بود. تقریبا تمام اطلاعات رو خیلی خوب توی سرور مرتبط کرده بودند. واقعا میگم چنین سیستم فایلینگی رو توی کمتر شرکتی دیدم که اینقدر خوب باشه.

در کل گروه کاری خیلی خوبی هستن و با این تعداد پروژه هایی که دارن شروع می کنند. که برخی شون به نظرم خیلی جای توسعه داره، برخی شون نه، و چند تایی هم به نظرم خیلی بلند پروازانه بود. البته شخصا از اون دشته که خیلی بلند پروازانه بود خوشم اومد. چون خودم تجربه 2 تا کار خیلی بلندپروازانه رو داشتم و می دونم که به زمان نیاز داره ولی نتیچه میده.

یکی از دلایلی که ما توی ایران حداقل تا امروز، باید بگم کار گروهی به معنای واقعی نداشتیم. نوع ارتباط آدم ها باهم دیگه هستش. این نوع ارتباط دلایل و زمینه های خیلی زیادی داره که جلوگیری می کنه از کنار هم قرار گرفتن آدم ها. که این دقیقا مشکل عدم موفقیت تیم های کاری هستش. تو نگاه اول این تیم خدا رو شکر این مشکل نداشت. یعنی راحت میشد متوجه شد که یک طیف یک رنگ و یک دل هستند دارن کار می کنند.

البته بررسی مشکلات مربوط به کار گروهی خیلی سخت هستش و هیچ موقع نمیشه گفت که این دلیل باعت موفقیت یا عدم موفقیت کار بوده و همیشه در همه جا همین هستش. اما کلیات رو فکر می کنم همه جا همیشه دید.

فعالیت هر گروهی به 3 قسمت تقسیم میشه. راه اندازی و توسعه، شکوفایی و برداشت و درنهایت حرکت به سمت پایین. که این حرکت به سمت پایین یا دوباره به سمت توسعه و شکوفایی میره و یا نه ادامه پیدا می کنه تا خرابی کامل شرکت.

ورود به مرحله سوم، توی بیشتر زمان ها دست اعضای تیم نیست. ولی اینکه خروج از مرحله سوم به کدام سمت باشه، دست خود بچه های گروهه. اختلاف توی کار گروهی و مشارکتی یکی اینجا بوجود میاد و یکی دقیقا زمانی که شرکت داره از راه اندازی و توسعه وارد بخش شکوفایی میشه. یعنی دقیقا دو نقطه ای که تیم ما شدید ترین مشکلات مالی، کاری و برنامه ریزی مواجه هستش. تمام سرمایه گزاری ها رو کرده و دیگه نمی تونه سرمایه گزاری کنه و تیم رو ساپورت مالی کنه. و در مرحله سوم هم وقتی که دقیقا در شرایطی مشابه ولی رو به پایین شرکت دچار مشکلات مالی میشه.

من تا حالا ندیدم توی نقطه شکوفایی و برداشت یا شاید بگیم خوش خوشان گروه، کسی با کسی کاری داشه باشه، حتی اگه مدیریت تیم توی این نقطه مشکل داشته باشند و تصمیم های اشتباه گرفته بشه چون شرایط کلی خوبه، کسی به کسی کاری نداره و یک حالت بی خیال طی کردن توی شرکت بوجود میاد که اون حرکت رو به پایین رو کم کم پدید میاره. 

این چند نقطه نقطه های خیلی مهم و حیاطی هستند برای هر تیم کاری. که جلوی این مشکلات رو بگیره. بعضی از مشکلات با برنامه ریزی قابل درست شدن هستن و بعضی های دیگه نه. این رو گفتم که در ادامه همه خوبی های تیم دوستام که واقعا تا اینجای کار خوب جلو اومدن و دقیقا اون چیزی زندگی گوگلی شاید بشه گفت رو دارن توی شرکت خودشون پیاده می کنند. برنامه ای هم برای این بخش ها داشته باشن. 

از بحث جدیش که بیایم بیرون. یکی دیگه از چیزایی که برای من جالب بود تیکه خرید شام توی شرکت بود. وای از پیتزا خانواده یکی از بچه ها گرفته تا پاستای آقای کلانتر شاید 40 دقیقا خنده بود تا غذا سفارش داده بشه و بعد خورده بشه.

برنامه نویس ها و طراح های وب بهتر می دونن که موتور این جماعت تازه بعد از شام روشن میشه و کم کم بعد از خنده و بازی و مسابقه شطرنج ساعت 9 شب بود که تیم برنامه نویسی با سرعت هر چه تمام موتور هاش روشن شده بود داشت قالب، عکس، تم، کد جاوا و همه این ها رو درست می کرد. پس تعجب نباید کرده این چرخه تا ساعت 5 صبح ادامه داشت و بعد اعضای گروه ساعت 5 صبح به خواب فرو رفتن و 8 صبح هم از خواب بیدار شدن تا برن دوباره سر کارشون.

رفتیم توی پنجمین سال، یعنی چهار سال هستش که وبلاگ می نویسم. پارسال که حساب کردم دیدم متوسط هر 3 روز یک مطلب نوشتم، امسال هم دیدم دقیقا همین بود. هر 3 روز یک مطلب.

البته وبلاگ تا چند ماه پیش توی بلاگفا بود و بعد انتقال دادیم به اینجا، خدا رو شکر موفق شدم تمام مطالب و حتی نظرات قدیمی رو هم به این وبلاگ منتقل کنم. از این بابت خیلی خوشحالم چون نظرات کاربران توی نوشته های وبلاگ برام خیلی مهم بود.

این وبلاگ بیشتر مطالب تخصصی و مرتبط با اینترنت و فناوری اطلاعات و وب سایت داره. البته کمی مطالب اجتماعی و سیاسی هم چاشنی کار شده. از روز های اول که اکثر نوشته ها وبلاگ مربوط به نقد سایت ها و بررسی سایت های کوچیک و بزرگ بود گرفته تا کم کم که بررسی موضوعات بزرگتر وارد شد و برخی موارد تحلیل و نقد دولت در زمینه فناوری اطلاعات. خلاصه هر چی که نوشتم واقعا حرف دلم بود و اون چیزی که دوست داشتم بنویسیم.

توی این وسط، خیلی ها از من ناراحت شدند و خیلی ها هم با من دوست شدن. ولی در کل همیشه برای خودم وبلاگ نوشتم. خیلی ها گفتن وقتی که مشخص هستش که نویسنده وبلاگ مدیر سایت چی و چی هستش، باید کمی در نوشتن دقت کنی، راستش خوشم نیومد. چون اعتقاد دارم که اگه توی دنیای واقعی دور خودمون رو با چیزهایی می پوشونیم که حقیقت درونمون رو کسی نبینه، دیگه توی وبلاگ و دنیای مجازی نباید از این کارها کرد.

از سایتی خوشم اومد نوشتم. از سایتی بدم اومد نوشتم. با کسی دعوا کردم نوشتم. با مشتری بد صحبت کردم نوشتم. از دولت نقد داشتم، نوشتم. نمایشگاه رفتم گزارش تصویری تهیه کردم، نوشتم. خلاص هر چیزی که دوست داشتم نوشتم.

غلط املایی خیلی داشتم، جمله بندی هام هم که خنده دار و عجیب و با اون عنوان دنیای مجازی یا فاجعه مجازی، از همه مهم تر روی دامنه لواشک، به نظر خودم یک وبلاگ کاملا خنده دار و عجیب و غریب رو اینجا بوجود آورد. از این بابت خوشحالم. حدود 950 تا خواننده ثابت دارم در گوگل ریدر و از این بابت هم خیلی خوشحالم و به شدت دوستشون دارم.

امروز هم اگه این مطلب رو نوشتم فقط و فقط برای خوانندگان وبلاگ بود. که وقتی که F5 می زنم و می بینم که یک نظر به تعداد نظرات نوشته شده اضافه شده، از خوشحالی بال در میارم.

امسال هم رویه وبلاگ نویسی من همین خواهد بود. اینترنت، فناوری اطلاعات، آموزش الکترونیکی، دولت الکترونیکی، دنیای مجازی، زندگی مجازی، فرهنگ استفاده از اینترنت و خارج از این ها نخواهد بود.

امید وارم که اگه مطالب من توی این چهار سال اگه کسی رو ناراحت کرده، من رو ببخشه و اگر با کسی رو خوشحال کرده، به جون من و وبلاگم حسابی دعا کنه. از اینکه چهار سال توی دنیای مجازی و فاجعه مجازی، وبلاگ می نویسم خیلی خوشحالم.