جدای اینکه من و پویا اصلا سیگار نمی کشیم، ولی استعداد زیادی برای معتاد شدن داریم. اما بیشتر تاثیر مثبت روی دیگران داشتیم تا این که خودمون سیگاری و معتاد بشیم. ولی اینجا بگم اگه معتاد شدیم باید برید سراغ ....، .....، ....، ..... و ... حتما هم انتقام ما رو ازشون بگیرید.

حالا بی خیال اعتیاد، دیروز من ساعت 4 رفتم بام، به شدت هوای سالم اونجا روی من تاثیر داشت و من به شدت قاطی کردم. سوسن خانم هم گوش می کردم به شدت خیلی زیاد. بعد از یک ساعت نیما رسید و باز با نیما هم سوسن خانم گوش کردم. اینقدر سوسن خانم گوش کردم که همه از دست من شاکی شدن. چون هدفون توی گوشم بود و صدای بیرون رو هم نمی شنیدم هر دو دقیقه برای اطلاع از وضعیت بیرون می گفتم ها، ها، ها. که این حرکت به شدت برای دیگران چندش آور بود.

دیروز تیکه تیکه رفتیم بام. من 4 رفتم بام، نیما ساعت 5 اومد، پویا ساعت 6 اومد و یاشار ساعت 7 اومد. این طوری خیلی باحال هستش. کم کم بچه ها خودشون به قدم زدن توی بام علاقه مند میشن و کم کم به ورزش کردنشون اضافه میشه.

راستی دیروز یک ورزش دیگه به ورزش های ما اضافه شد و اون تیرکمون بازی بود. شرطی هم بازی کردیم نیما برد ولی پول تیر ها رو حساب نکرد. اسمایلی نامردی توی شرط بندی.

تیرکمون بازی ورزش باحال هستش هر 10 تا تیر رو باید 3000 تومان بخری بعد توی 10 دقیقه کمتر تیر ها رو شلیک کنی. اولش خیلی حال داره ولی وقتی که تیر ها تموم میشه حالت گرفته میشه. ما دیروز 3 نفری در حدود 60 تا تیر خریدیم. خلاصه قصد ما این هستش که تمام عیدی هامون رو توی تعطیلات تموم کنیم که از اول شروع سال کاری برای پول در آوردن انگیزه داشته باشیم.

آخرش هم سر آهنگ سوسن خانم با دوتا دختر دوست شدیم. نیما رفت شماره داد که امروز هم بریم باهم کاملا اخلاقی سوسن خانم گوش بدیم توی بام. 

یک اتفاق جالب دیگه هم دیروز افتاد. توی بام من و پویا بازم در یک لحظه از یک دختر خوشمون اومد. سری قبل هم همین طوری شد. هر دوی ما از یک دختر خوشمون اومد، بعد مرام و معرفتی هر دو کشیدیم کنار. اینقدر این دست و اون دست کردیم که دختره پرید. ولی این بار قرار شد این دست و اون دست نکنیم. فعلا من به نفع پویا کشیدم کنار تا ببینیم چی میشه.

راستی دیروز که رفتیم تراس، از اسنک های تراس هم سفارش دادیم و به شدت خوب بود. اینم تبلیغ برای آقا جمشید که بصورت ویژه برای ما آتیش روشن کرد.

آره، تخصصی بام رفتن واقعا یک تخصصی هستش که شما رو آروم می کنه و به شما انرژی زیادی میده و خیلی وقت ها زندگی دوباره. یعنی وقتی که میری و بر می گردی احساس یک زندگی جدید داری.

این دفعه که برم چند تا عکس از تراس می گیرم. تراس یک آقا جواد داره که خیلی آدم باحالی هستش. اگه ترس رفتین بگین من معرفی کردم حتما یک چند درصد حق سرویس و آشنایی از شما بیشتر میگیره

البته این آقا جواد با اون آقا جواد که ... فرق داره. اون آقا جواد کمی خطرناک شده بود دفعه آخری که ما دیدیمش. هه هه

این چند روز که مثل خرس توی خونه افتادم فقط یک بار جمعه رفتم تراس ولی امید وارم که امشب هم کسی پیدا بشه بیاد بریم بام.

در کل ولی هنوزم نگرانم و حال نوشتن زیاد رو ندارم. برای همین از لیلای عزیز در خواست کردم که داستان این هفته رو اون بنویسه و من اینجا قرار بدم. اینم داستان هفته گذشته از زبان لیلا پناهی.

برنامه : جمعه صبح ساعت 6 پای مجسمه حرکت به سمت  قله از میسر شیرپلا ... اما برنامه ای که دیشبش ساعت 02:00 یکی از اعضا زنگ  بزنه و بگه ساعت 6 رو به 7 یا 7ونیم تغییر  بدیم فاتحشو باید خوند. این بود که صبح ساعت 6 آماده بودم بزنم بیرون  که شایان مسیج داد که تازه بیدارشده و داره کولشو جمع می کنه. به امیر زنگ زدم داشت آماده می شد . اینگونه  بود که ما باخیالی آسوده ، خرامان و نرم نرم به طرف تجریش حرکت کردیم . تجریش با امیر همراه شدیم و پس از اندکی انتظار در سربند  شایان هم به ما پیوست.  (دروع نگو من خیلی زود اومد) تو میدون سربند  مثل همیشه کلی از دوستان رو دیدم. و سفر یک روزه ما شروع شد من دومین بار بود که با شایان میومدم کوه و باید بگم که همنورد خیلی خوبیه.  (هندنه است)

در ابتدای مسیر با اینکه کاملا مسیر یخ زده  بود ما تصمیم گرفتیم از یخ شکن استفاده نکنیم (به پیشنهاد امیر البته نمی دونم این بشر حالا خوبه اصلا کوهنوردی نمی کرده قبلا ولی در کل استعداد خیلی زیادی برای قله داره)  اما کمی که رفتیم  دیدیم که هم باعث کند شدن حرکتمون  می شه هم اینکه من از فشاری که باید برای راه رفتنم میوردم سردرد گرفتم :دی . البته این امیر آقا حرفه ایه ! و مشکلی تا اون موقع با یخ نداشت. بله اینطور شد که من و شایان تصمیم  گرفتیم که یخ شکن هامون رو ببندیم یه جایی بود که چند نفر دیگه هم نشسته بودند و داشتن یخ شکن  می بستند همون جا نشسته بودیم و  در حال بستن یخ شکن بودیم که یک کوهنوردنما! به نام آقای سیبیلوی خودشیفته! به ما رسید و به طرزی که به در بگی دیوار بشنوه بادی به غبغب انداخت و گفت: اصلا یخ که یخ شکن نمی خواد!!! و این آغاز آشنایی ما با آقای سیبیلوی خودشیفته بود، البته ایشون با دوست بیچارشون رفتند و ما وقت نکردیم که بپرسیم ببخشید آیا شما یخ شکن رو برای قندشکستن استفاده می کنید؟ آیا؟ و یا میشه بگید اصولی کار کردن و مجهز بودن در کوهستان آیا آماتور بودن است ؟ آیا؟ باید بگم که این واقعا خیلی زشته و به دور از شعور کوهنوردیه که آدم به کوهنوردای دیگه متلک بندازه!

خوب ما مسیرو  ادامه دادیم بچه ها خیلی خوب  میومدند و مناظر برفی کوه بسیار  زیبا بود. امیر دوربین اورده بود و  عکاسی می کرد  (امیر عکاسی می کرد انگار نه انگار که با اومده کوه اصلا هم از ما عکس نگرفت، عکس ها رو به من نداد مثل این دوربین ندیده ها همش از در و دیوار و دار و درخت عکس گرفت)  و یه جایی از مسیر هم امیر نیاز به یخ شکن پیدا کرد و  تقریبا یک ساعت مشغول بستن یخ شکن  هاش بودیم چون  اولین بار  بود که داشت از یخ شکن هاش استفاده  می کرد و باید واسه پاش تنظیم  می کردیم .  (خدایی اگه امیر با ما نبود مسیر رو بجای چهار ساعت 2 ساعته می رفتیم. اصلا امیر عکاس که عکس های من رو هنوز به هم نداره رو واقعا چرا باید دفعه بد با خودمون ببریم؟)  پلاستیک یخ شکن امیر رو زمین بود شایان برداشت که امیر برگشتنی  یخ شکن ها رو توش بذاره اما آقایی  که از کنار ما رد شد فکر کرد آشغاله و ما برای حفظ محیط زیست برش داشتم  و کلی تشکر کرد شایان هم می گفت  خواهش می کنم منم داشتم از خنده منفجر می شدم.  (حسود هرگز نیاسود) 

خوب رفتیم  و رفتیم تا رسیدیم به کافه رجب اونجا کمی استراحت کردیم و چای و بیسکوییت خوردیم اما هرچی منتظر امیر موندیم نیومد نمی دونستیم جلوتر از ماست یا عقب تر برای همین تصمیم گرفتیم بریم بالا شاید بالا دیدیمش. اونجا من بازم دوستامو دیدم از جمله ماریا که تولدش بود و داشت کیک میورد بالا . تو مسیر با ماریا و مهران هم برف بازی کردم.

کافه رجب  قبل از مسیر دست به سنگ دربنده و ازونجا میشه آبشار ... رو دید .  (یکی از دلایل اصلی نوشتن این مطلب توسط لیلا این هستش که من کلا دربند نیم دونم چی به چیه مثلا همین دست به سنگ رو دقیقا متوجه نمی شم کجاش دستمون به سنگ بود. من که بیشتر آویزون طناب ها بودن تا سنگ ها) 

هرچقدر بیشتر  بالا می رفتیم به زیبایی مسیر اضافه  می شد : همه جا سفید از برف (پوشید از برف) ، صدای پاره شدن بکارت برف (نکن از این کارا دیگه، یه پست دادیم بنویسی نباید که فیلتر بشیم.)، صدای آبشار و پرنده ها،  قندیل ها که هرجا که می شد روی سنگ و درخت خودنمایی می کردن و من و شایان از درخت قندیل می کندیم و می خوردیم و اسمش رو گذاشتیم میوه زمستون! (و چه بسیار خوشمزه بود) بعضی از درختها یخ زده بودن و اسمشون رو گذاشتیم درخت یخی. و قشنگ ترین منظره مه بود که در ارتفاعات رو صخره ها می شد دید و از سمت توچال به سمت دربند میومدند. و ما مشتاق بودیم که زودتر بریم بالا و در مه غرق بشیم.

تا شیرپلا این دوستمون آقای سیبیلوی خودشیفته ما رو همراهی می کرد و با بیانات گوهربارش مارو مستفیض ! یعنی تیکه هاش بعد دکتر (این یکی دیگه سانسور شد) دومی نداشت.

یکی از اظهاراتشون : کوهنوردی تو زمستون دوچیزش غیرقابل  تحمله : اول صدای غژ غژ یخ شکن ها ! دوم خراب شیدن سبیلم. بازم اولی رو  میشه پنبه بذاری تو گوشت اما دومی اصلا راه نداره نفس که می کشم  می خوره به سبیلم خراب میشه!!  (کیس مای اس)

دوستش گفت  خوب با نخ ببند . تافت بزن ... خلاصه  ترکیدیم از خنده .کلی موجبات خوشیمان  شد. تازه دوستمون عکاس هم بود ! (من هنوز متوجه داستان خواهر زن نون زیر کبابه و ... رو اصلا متوجه نشدم فکر کنم خواهر زنش حسابی ترتیبش رو داده بود قدیم قدیم ها که این با خواهر زن ها اینقدر بد بود.)

خلاصه اینطور بود که ما مسیر رو ادامه دادیم تا شیرپلا . آبشار دوقلو خروشان و سرزنده زیباییشو فریاد می کرد. نرسیده به شیرپلا سگ طلایی معروف که بین بچه های کوهنورد شناخته شدست نشسته بود و شایان بهش بیسکوییت داد اما مثل اینکه سیر بود و نخورد. (یادش رفته بود اون شب هایی رو که از گشنگی توی قله زوزه می کشید کسی نبود به غیر از من به دادش برسه)

رفتیم شیرپلا فکر می کنید کیو اونجا دیدیم  بله امیرخان (امیر عکاس باشی که هنوز عکس های من رو نداره به خودم)نیم ساعتی بود  که رسیده بودند.

به شایان  گفتم بالاخره من نفهمیدم امیر مارو پیچوند یا ما امیرو ! (پیچ تو پیچ شدیم احتمالا)

من کلی  از دوستامو دوباره دیدم بچه های  گرم و صمیمی شیرپلا. (اون پسره که با دوست دخترش اومده بود کسی رو تحویل نمی گرفت رو نگفتی که، باید اینم بگیم که اون پسره وقتی که دوست دوخترش نمی یاد از سر کول همه دخترا شیرپلا میره بالا)

ما بسی  گرسنه بودیم طبقه پایین جا نبود گرچه همه به جمع تر می نشتند و  جاشونو به ما تعارف میزدند اما برای اینکه جای کسی بد نشه رفتیم  طبقه بالا بساط صبحونه رو چیدیم و  از گرسنگی نجات پیدا کردیم!!

خوب نقطه سیاه تقریبا اینجاها بود که به وقوع پیوست :پی البته شخصی بود ، شایان به تو و امیر هم مربوط نمی شد :دی . (دوست پسر لیلا که اصلا کوه نمی اوند اومده بود کوه دید لیلا وسط چهار تا پسر داره میزنه و میرقصه این نکنه اون نقطه سیاه بوده؟)

بعد صبحونه هم کیک تولد ماریا رو خوردیم که خیلی خوشمزه و البته صورتی بود.

برای قله  رفتن دیر بود و ما تصمیم گرفتیم بریم ایستگاه5 آخه شایان بچه توچاله و اگه یه جمعه نره دلش تنگ  میشه (عینک آفتابی رو جمع کردن که عینک طوفان و مه رو بزنم دیدن هر هر لیلا داره می خنده و میگه بچه سوسول های توچال رو نگاه. این تیکه یادم نمیره)

اماده شدیم برای حرکت که راحله از دوستای خوب (یک نظر کاملا شخصی توسط نویسنده است و اصلا به عنوان دیدگاه رسمی این وبلاگ نیست) کوهم اومد و الا و بلا اصرار  که نرین ایستگاه 5 بیایین از اوسون بریم برف بازی و لیز بازی(لیز بازی کاری است بسیار سبک و ساده حرفه ای های لیز بازی این کار را با کفش بدون یخ شدن انجام میدهند و نیمه حرفه ای ها با شلوار روز مین دراز می کشند و لیز بازی می کنند. خنگ ها و آماتور های داغون هم از کیسه استفاده می کنند). ما هم گفتیم  درموردش فکر می کنیم بعد تو مسیر تا یالی که به سمت قله میره و از اونطرف از اوسون برکی گردیم انقدر  با گروه رسالت برف بازی کردیم که تصمیم گرفتیم که همراه بچه ها از اوسون بریم پایین. همچنین تو مسیر بچه  های گروه خانه کوه تهران رو هم دیدیم و اینطور شد که عزممون رو برای پایین رفتن با بچه ها جزم کردیم :دی . (امیر شده بود لیدر گروه کوهنوردی جلو میرفت 15 نفر دونبالش می اومدن خیلی باحال بود)

تو مسیر من کلی سربازی (به فتح ضمه بخونید یعنی لیز خوردن به مدلی که بیشتر مشابه انسان های متمدن است) کردم یه جا خیلی لیز  خورش خوب بود صد دفعه رفتن بالا و  دوباره لیز خوردم اما شایان  سوسول نیومد گفت من فقط تو پارک ملت سرسره بازی می کنم.

دره اوسون  فوق العاده زیباست همه فصل هاش  یه جور قشنگند. و اما چیزی که قشنگیشو  دوچندان کرده بود مه زیبایی بود  که ما رو فراگرفته بود و جاهایی از مسیر ما بیش از دوقدم جلوتر خودمون رو نمی دیدیم. هرکس به نوعی از طبیعت  لذت می برد بعضی با سکوت بعضی با بذله گویی و خنده بعضی با گوش دادن به موسیقی بعضی با سرخوردن رو برف بعضی با نقاشی  رو برفها و و و ...

من یه جا یخ شکن هامو دراوردمکه سرسره بازی کنم اما انقدر لیز خوردم  که امیر گفت باید یخ شکناتو ببندی.

من و شایان  علاقه ی وافری داشتیم که از مسیرهای  بیراهه بریم مخصوصا مناطقی که برف دست  نخورده بود و خودمون پاکوب می کردیم . همین طور که از مسیرهای میان بر می رفتیم یه دفعه دیدیم سر از باغ  شخصی یه نفر سردراوردیم به قول شایان  خوبه سگش اونجا نبود. (امیر بعد به من گفت آخه کدوم آدم عاقلی سکش رو اونجا که شما رفتین ول می کنه که بیاد شما بگیره) تازه یه جا هم من رو سنگ لیز خوردم و محکم با پشت اومدم پایین شایان بدجنس  هم جز خنده کاری ازش برنمیومد. البته  قبلا اولتیماتوم داده بود.

خلاصه رفتیم  و رفتیم هتل اوسون یه حالی به خودمون دادیم (45 دقیقه یا اون دختره که اصلا ازش خوشم نمی اومد اون موقع رفتن wc و بعد آرایش کردن انگار داریم میریم عروسی) و نسکافه ای گرم خوردیم. اونجا یه سگ هست ماشاالله پهلوون ! خیلی بزرگ بود و بچه ها ازش  عکس گرفتند.

دیگه هوا  داشت تاریک می شد و ما به منطقه  ای رسیدیم که سنگ بود و دیگه خبری از یخ نبود یخ شکن ها رو باز کردیم  و هدلامپ هامون رو روشن کردیم .

راستی عینک برف من هم شکست می دونین چرا آخه  به عینک شایان طمع کردم و می گفتم اگه مردی عینکت مال من. البته  من که آدیم حریصی نیستم اما قصه  ازاون موقع شروع شد که ما امیرو گم کردیم و تصمیم گرفتیم که وسایلشو  تقسیم کنیم : دوربینش مال من ،  شایان هم یادم نیست چی می خواست فقط  یادمه که کوله ی امیرو هیشـــــــــــــــــــــکی دوس نداشت.

خلاصه رفتیم  و رفتیم تا رسیدیم کافه امیرخان . تو این کافه اکثر بچه ها واسه نهار جمع می شن . همونجا نهار (ساعت 6 بعد از ظهر ناهار دفت کنید به زمان) رو خوردیم البته  تعجب نکنین ما نهارمون رو تو کوه  شب می خوریم صبحونمون رو ظهر می خوریم :دی. غذامونم اصولا باحاله چون  همه له هم تعارف می زنن و کسی  با کسی تعارف نداره آد م می تونه کلی غذای مختلف بخوره.

دیگه بقیه مسیر هم همچنان با دوستای خوب پایین  اومدیم ، صحبت می کردیم ، خوراکی می خوردیم ...

رسیدیم پای  مجسمه و تصمیم گرفتیم تا تجریش  پیاده بریم.اصولش هم همینه که بعد  کوهنوردی یک ساعتی پیاده روی کنیم تا بدن به حالت عادیش برگرده. (ماکلیت معنوی این جمله مال منه البته من هم از رامین به سرقت بردم)

اما خوب  ما مثل بچه  خوب نمی تونیم  بیاییم پایین تا خود تجریش با امیر و راحله برف بازی و بدو بدو  بازی کردیم اما شایان همش می گفت بده بچه ها مثل بچه دبستانی  ها شدین ، وارد تمدن شدیم :دی.

بله من و  راحله بعد اینکه بر امیر پیروز  فائق اومدیم ولش کردیم چون دیگه دلمون به حالش سوخت :دی .

تجریش بود  که من و شایان به سمت پارک وی روانه  شدیم و راحله و امیر رفتن که اولین  آیس پک امیر رو افتتاح کنن.

این بود  ماجرای جمعه کوه 20 آذر 88 .

عکس های امیر صادقی رو هم در اینجا http://tehranlive.org/2009/12/12/darband-hiking-trail ببینید

نکته مهم : نوشته های داخل () که به رنگ سبز هستند توسط من و در توضیح نوشته های نویسنده که لیلا باشه اضافه شده. این نکته رو هم اعلام کنم که استفاده از رنگ سبز اصلا به میر حسین یا جنبش سبز و یا جنش سبز علوی ارتباطی نداره و بیشتر به خانه سبز مربوط میشه. سبز باشید

اصل داستان "دو شب و دو روز" رو از اینجا مطالعه کنید

شایان و قله دماوند از روی قله توچال

رامین سیاه شده در هنگاه غروب خورشید

دماوند تک و تنها در هنگام غروب

دریاچه سد لتیان - لواسون

غروب خورشید

اولین عکس از طلوع خورشید از نوک قله توچال

دومین عکس از طلوع خورشید بالای قله توچال

دس دس خورشید طلوع کرد

خورشید خانم اومدن بیرون تا خورشید اومد همه دست زدن و گفتن هورا هورا

عکس هنری طلوع و خورشید و دماوند در پنجره پناهگاه

این عکس رو خیلی دوست داشتم

طلوع خورشید

دیگه خورشید حسابی اومده بود بالا و نمایی از دماوند

این آقا رفته بالای پناهگاه امیری نمی دونم چی کار

تون ماهی و سیب زمینی پخته

ایشون هم رفتن اون بالا خوابیدن

رامین چون صابون نبود تمام ظرف ها رو با خاک و گل شست دستش درد نکنه

رامین جو گیر شد و زد به بیراهه خیلی خطر ناک و بعد افتاد و درب و داغون شد

4 تا عکس بالا بز بودن

اینم اقای چوپان

بازم اقای چوپان

اسب های وحشی در دره اسون

یک آقای چوپان دیگه ولی این خیلی لوازم حرفه ای داشت همراه خودش

نمایی از بالای دره اوسون رو به پایین

من کاملا عصبانی 

1. توی این فصل گل پیدا نمیشه این چند تا گل خیلی به ما انرژی دادن

نمایی از مسیر اوسون 

الاق

چشمه سنگی آب واقعا از دل سنگ می اومد بیرون

ساعت 8 شب مسیر برگشت از دربند

دیروز هم با یکی دیگه از دوستام به نام رامین رفتیم بام تهران. ساعت 7 از خونه حرکت کردیم ولی اینقدر شلوغ بود ساعت 8 رسیدیم. خلاصه جای شما خالی به شدت خوش گذشت. پیاده رفتیم ایستگاه 1 و بعد رفتیم رستوران چشمه. رستوران چشمه از ایستگاه یک توچال بالاتر هستش و تقریبا در نیمه های راه ایستگاه 2 توچال قرار داره.

چند تا عکس هم گرفتم که اینجا میزارم ببینید. رامین عاشق موسیقی و کوه هستش. البته سبک موسیقی که گوش میده با من زمین تا آسمون فرق داره. رامین متال و موسیقی تلفیقی و این چیزا گوش میده. یعنی دقیقا چیزی که من اصلا علاقه ای نداشتم ولی دیشب یه چند تا آهنگ از یک گروه برام گذاشت به نام اوهام که سنتی و مدرن رو با هم یکی کردن و به نظر من کارشون خوب بود. حالا قرار شده رامین در چند جلسه دنیای موسیقی و سبک موسیقی من رو هم تغییر بده و به قول خودش مدرن کنه و از دلکش و ستار و هایده و اینا در بیاره. باید صبر کرد و دید که من اون رو سنتی و می کنم یا اون من رو مدرن می کنه.

نمایی از رستوران چشمه

نمایی از مسیر مقابل رستوران چشمه

رامین در حال خندیدن به من در زمان گوش دادن به موسیقی هوی متال

MP3 پلیر رامین با پس زمینه ای از رستوران چشمه

چایی خوردیم با نبات و به موسیقی سنتی گوش کردیم رامین اینطوری شد (-:

اینم گربه ای در توچال

من و نیما در ایستگاه 2 صبحانه ی کاملی خوردیم، شکلات و ساقه طلایی. البته این دفعه اول بود که همراه خودم آب جوش نداشتم و هرجا که لازم بود باید گاز رو وصل می کردیم و آب جوش می آوردیم. دردسرش بیشتر بود البته لذتش هم بیشتر بود.

عکس نیما در مسیر برگشت از ایستگاه پنج توچال

_{این سایه شایان}

به این عکس میگم شایان شوخته شده در حال نمایش گل به عکاس

نیما برای ناهار ساندویچ هایدا آورده بود. خدا وکیلی خیلی لذت بخش بود. من تاحالا توی کوه ساندیچ نخورده بودم. مسیر بالا رفتن رو همه از مسیر اصلی رفتیم به غیر از تیکه آخر. نیما هم خیلی خوب اومد بالا.

ایستگاه 5 که رسیدیم هیچ کس نبود. فقط چند نفری بودند که یار همیشگیه توچال هستند و هر جمعه اونجان ولی چون تلکابین تعطیل بود آدم عادی و اینا، اصلا کسی بالا نبود. حتی کوهنورد ها هم خیلی خیلی کم اومده بودن. 

ساعت 12و نیم هم رسیدیم ایستگاه 5 و تا ساعت 1 و نیم مشغول استراحت، گفتگو و ناهار خوری بودیم. از ایستگاه 5 که حرکت کردیم به سمت پایین به پیشنهاد نیما بیشتر مسیر ها رو از میان بر اومدیم. خیلی سریع هم رسیدیم ایستگاه 2. توی ایستگاه 2 هم نیما رفت آب اورد و یک چایی توپ زدیم. بعدش هم به پیشنهاد نیما من کنسرو ذرت و قارچ رو گرم کردم با کلی سوس سفید خوردیم.

این ذرت داغ به شدت حال داد

ایستگاه 2 که نشسته بودیم دیدیم یکی رفته اون پشت داره فکر می کنه که از یک درخت هلو، هلو بکنه. نیما گفت بیا اون طوری که نمیشه بیا با این باتوم بکن و پسره هم با باتوم بدون اینکه به درخت آسیب برسه 10 یا 12 تا هلو کند. بعد رفت هلو هاش رو شست و 4 تاشم داد به من و نیما.

نکته جالب این سفر این بود که من ساعت 5 صبح خوابیدم و نیما ساعت 4 صبح ولی هر دوی ما ساعت 7 توچال بودیم و پر انرژی یک کوهنوردی درست و حسابی داشتیم.  تو مسیر رفت اگر عکس نگرفتم فقط به دلیل همین خستگی بود که بعد از ناهار و استراحت دیگه خسته نبودم.

وای چه آب و هوایی، چه قدر خنگ بود هوا، برای خودم خیلی آرام و آرام و تنهای تنها، کلی قدم زدم، البته شاید خیلی از افرادی که اعتقادات مذهبی دارن دوست نداشته باشن این حرف من را، ولی در عقیده من این مکان واقعا یک مکان مقدسی است، به نظر من هم آدم به خدا خیلی نزدیک تر می شه وقتی ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر بالا تر از سطح زمین قدم می زنه، هم وقتی از اون بالا تمام شهر زیر پای شماست، اینطور به نظر می آید که تمام طول روز رو بی دلیل و خیلی بی خودی آدم برای مال دنیا خودشو به آب و آتیش می زنه

عکس اولین برف زمستانی تهران - ۱۱ مهر ۱۳۸۷
عکس از قله توچال - از روی پل پارک وی

عکس خیلی بزرگ با حجم ۱۸۰ کیلوبایت از اولین برف زمستانی تهران

اینم یک عکس مخفیگاه انتخای بام تهران که امروز دیگه تبدیل شده به یک زمین آسفالت و مجل رفت و آمد عموم ، خیلی بد شد برای این قسمت چراغ قرار دادند. حالا باید بگردیم یک مخفیگاه دیگه برای خودمان پیدا کنیم

عکس مخفی گاه بام در شب

حوالی ساعت ۶ تازه هوا تاریک شده بود البته از گرگ و میش هم گذشته بود. ولی خوب بود. باد هم که چه ملایم و چه توپ می وزید. امروز موسیقی هم داشتم، یک پخش کننده موسیقی مارک ال جی مربوط به دهه اول اختراخ پخش کننده موسیقی MP3 ، ولی با مرام و باحال (البته بعضی روزها آدم را خراب می کند ولی امروز خوب حال داد) نیز من را در این سفر همراهی می کرد.

از این بام و پیاده روی ی بی سر و صدا وهمراه با آرامش، من خیلی انرژی می گیرم، هر دفعه در انتهای بام وقتی می شنیم و از یک نقطه بالا یعنی بالاترین نقطه تهران، به این تهران بزرگ و بی انتها و بی در و پیکر، نگاه می کنم ، تنها فکری که می کنم این است که این تهران و این زندگی نفرین شده ما در تهران، چقدر کوچک است و بی ارزش. با یک نگاه در چند ثانیه از تهران سر می توانید به مینی سیتی سفر کنید. فکر می کردم اگر قرار بود در داخل تهران این مسیر را طی کنم چقدر اعصابم خراب می شد و احتمالا به 100 نفر هم حرف بد و شاید فوش کش دار می دادم

2 تا برادر دوقولو های توچال امروز هم در حال قدم زدن بودند و یک جوان باحال هم با لباس زرد داشت می رفت بالا، از لباس و تجهیرات مشخص بود که برای اقامت شبانه در کوه حرکت کرده است.
عکس مکس هم نداریم تا پس فردا

خوب داستان بام، بام تهران ۲ تا دوقلو داره خیلی پسر های دوست داشتنی هستند. همیشه مثل هم لباس می پوشند و همیشه باهم می آیند بام تهران، البته خدا را صدهزار بار شکر ، هرچه به پاییز و ماه رمضان نزدیک می شویم، این مردم مشتاق کمتر به بام مراجعه می کنند و این موضوع باعث خورسندی من است و همین طور تمام بام دوستان.

بک نکته جالب مثلا امروز در انتهای بام پشت باشگاه تنیس، ۱۰ یا ۱۲ نفر در آرامش فرورفته بودند حالا چند نفر ۲ تا ۲ تا چند نفر هم یکی یکی ، یوهو ۲ تا پس ۱۴ یا ۱۵ ساله آمدند و شروه کردن از تلفن همراه جواد خود آهنگ رپ پخش کردند !!!! خدایا در یک لحظه دلم خواست برم جلو این پسر مو سیخ سیخی را از همون بالا پرت کنم پایین، خدا را شکر بعد از چند دقیقه رفتند و ما را تنها گذاشتند

چرا بام را و شب ها دوست دارم، نمی تونم واقعا بگم چرا، شما در یک جا هستید که از همه بالاتر است و از همه جا بلندتر، و در یک سکوت که فقط و فقط صدای جیرجیرک ها به گوش می رسد. سکوت جالبی است، سکوتی قشنگ و زیبا، سکوتی که شما را به اوج می برد و در خود غرق می کند.

لطفا دوستانی که امروز در بام بودند حتما کامنت بنویسند.

ولی تهران از این بالا خیلی جالبه، به دوستم گفتم تاحالا تهران این طوری در دستان تو بوده؟ این سوال خیلی جالب است. فکر کنید از اون بالا قدرت دارید به بر تهران کنترل کنید.

در اون جا شما تصمیم می گیرید که به کجا سفر کنید و اصلا وقت شما نیز هدر نمی شود. از شمال به جنوب از شرق به غرب، تهران از آن بالا کوچک، ضعیف، غمگین، تاریک و خیلی سرد است.

جایتان خیلی خالب بود دیروز رفتیم یک جای خوب، شرمنده به دلیل اینکه هر جایی که ما از آن نام بردیم به محلی جواد تبدیل شده است، این محل را لو نمی دهیم.

من و دوستم دیروز خیلی حال و حوصلخ نداشتیم، برای همین رفتیم بام، دوست من هم بامی شده ماشالا، دیروز به من زنگ زد گفت دلم گرفته می خوام تنها برم بام !!!!!!

یعنی در یک لحظه کم آوردم از شنیدن این حرف، گفتم بابا رفیق، کوتاه بیا ، حالا منم ببر با خودت

ولی جالب بود ۶ رفتیم، ۹ برگشتیم. رفتیم پشت زمین تنیس ها، دلم نیومد ننویسم. اونجا خیلی باحال است، یک دنیا و بدون مانع شما می توانید از شرقی ترین با غربی ترین منطقه تهران را با یک چشم ببینید.

راستی جمعه پیش نرفتم بام ولی فردا یا پس فردا به کوری چشم تمام دکتر ها به توچال خواهم رفت

الآن هم مثل آدم های مریض نشستم تو خونه مثل پسرای گل که جمعه ها با خانواده هستند. البته تا ماه آینده فکر نمی کنم توان کوه رفتن داشته باشم. البته من اصلا قبلا درد نداشتم. این موارد بیشتر جنبه روانی داره شما وقتی نمی دانید که چه خبر شده، ولی وقتی که دکتر به شما گفت دیگر درد و بد بختی شروع خواهد شد.

البته من از پس از درد بر می آیم. نگران نباشید. فقط تا اگر خیلی اوضاع خراب بود تا یک ماه بعد از عمل نمی تواند کوه بیام ولی نگران نباشید برنامه دارد شبها بیام بام قدم بزنم

دوستانی که امروز توچال هستند به یاد ما هم باشند و به یاد ماهم هر چه می خورند بگویند به سلامتی و سربلندی توچال.